Grafika przedstawia mapę myśli. Od głównego hasła poezja pokoloenia „brulionu” odchodzi sześć rozgałęzień. Opis rozgałęzień: 1. Kontestacja. B. Utkowska Poeci „bruLionu” – kontestatorzy czy moraliści? „Podstawą »poważnych« poetyckich kontestacji w wierszach poetów »bruLionu« jest przeświadczenie o niemożności uchwycenia i zrozumienia świata, w którym tempo zmian (społecznych, obyczajowych, ekonomicznych, kulturowych) jest tak duże, że prowadzi do jego fragmentacji i rozpadu”. „Napis” 2011, nr 17, s. 63. 2. Ludyczność. B. Utkowska Poeci „bruLionu” – kontestatorzy czy moraliści? „Wiersze poetów „bruLionu” potwierdzają tezę [...] głoszącą, iż ponowoczesność to czas karnawalizacji kultury, powrotu Bachtinowskiej „kultury śmiechu”, która następuje cyklicznie, na zasadzie odreagowania, po okresach kultury powagi, ustalonych priorytetów, hierarchii i roszczeń do uniwersalistycznych zasad i prawd”. „Napis” 2011, nr 17, s. 62. 3. Wizja kultury pozbawionej centrum w sensie geograficznym i mentalnym. J. Klejnocki, J. Sosnowski Chwilowe zawieszenie broni. O twórczości tzw. pokolenia „bruLionu” „W sensie geograficznym oznacza to bunt przeciw stolicy [w znaczeniu centralnego miejsca kształtowania opinii] w sensie mentalnym: nie ma tematów uprzywilejowanych ani tabu, skandal jest naturalnym efektem współistnienia rzeczy [także słów], a wszyscy uczestnicy rozmowy są potencjalnie jednakowo bliscy [lub jednakowo od niej oddaleni]”.Warszawa 1996. 4. Brak autorytetów. J. Klejnocki, J. Sosnowski Chwilowe zawieszenie broni. O twórczości tzw. pokolenia „bruLionu” „Wobec braku autorytetów każdy musi samodzielnie porządkować otaczające go teksty”. Warszawa 1996. 5. Wprowadzenie do utworów słownictwa potocznego, młodzieżowego slangu. B. Utkowska Poeci „bruLionu” – kontestatorzy czy moraliści? „Swoje przeżycia i emocje bruLionowcy wyrażali stylem pokaleczonym, mieszając różne kody kulturowe, niedającym się scalić w jednolity system, frazami mającymi poświadczyć ową autentyczność, adekwatnymi do rzeczywistości – rozbitej, chaotycznej i wielojęzycznej”. „Napis” 2011, nr 17, s. 63. 6. Prowokacja intelektualna, obsceniczne epitety, szokujące rekwizyty, wulgaryzacja języka.