Harmonia głosów. Renesansowa wizja ładu w muzyce sakralnej
Słownik
czysto wokalne wykonanie utworu.
grupa poetów, kompozytorów i teoretyków muzyki działająca we Florencji pod koniec XVI w., głosząca potrzebę odejścia od polifonii wokalnej na rzecz nowego stylu deklamacyjnego.
[łac., ‘śpiew stały’], muzyczna struktura melodyczna stanowiąca podstawę kompozycji wielogłosowej, najczęściej zapożyczona z wcześniej istniejącego utworu jedno- lub wielogłosowego, rzadziej — napisana specjalnie dla mającej powstać kompozycji.
technika trzygłosowa, polegająca na stosowaniu równoległych akordów w pierwszym przewrocie (akordów sekstowych).
zbiór pieśni kościelnych i religijnych.
rękopiśmienne lub drukowane zbiory pieśni religijnych, zwłaszcza kolęd, pastorałek, przeznaczone dla ludu, wydawane, zwykle bez nut, XVIII–XIX w.
muzyczny rodzaj polifonii, którego cechą jest nadrzędna rola linii melodycznych w stosunku do harmoniki.
system dźwiękowy oparty na stałych strukturach dźwiękowych (typach skal) oraz schematach melicznych i rytmicznych zwanych modi.
styl wykształcony na przełomie XVI/XVII w., w którym deklamacyjnemu śpiewowi towarzyszy akordowy akompaniament – basso continuo.
z łaciny nuta przeciw nucie; technika polegająca na tworzeniu głosów o tych samych wartościach rytmicznych.
muzyczna technika kompozytorska stosowana w początkowej fazie rozwoju wielogłosowości eur. (od IX do pocz. XIII w.), także forma dźwiękowa charakterystyczna dla muzyki tego okresu (kompozycja oparta na tej technice).
praeambulum, muz. początkowo krótki utwór o charakterze improwizacyjnym na organy lub lutnię, z fragmentami akordowymi i figuracyjnymi
części zmienne mszy, m.in. introit, offertorium.
Przypisanie każdemu odcinkowi tekstu słownego odrębnego motywu muzycznego, który po wyeksponowaniu w jednym z głosów, pojawia się następnie w pozostałych głosach utworu. Gdy imitacja dobiegnie końca, wprowadzona zostanie następna fraza tekstu – wraz z przypisanym jej kolejnym motywem muzycznym.
utwór organowy oparty na chorale protestanckim, grany przed śpiewaniem chorału przez wiernych.
dźwięki prowadzące utworzone poprzez chromatyczne podwyższenie dźwięków w ramach skal modalnych.