Wróć do informacji o e-podręczniku Wydrukuj Pobierz materiał do PDF Pobierz materiał do EPUB Pobierz materiał do MOBI Zaloguj się, aby dodać do ulubionych Zaloguj się, aby skopiować i edytować materiał Zaloguj się, aby udostępnić materiał Zaloguj się, aby dodać całą stronę do teczki
1
Pokaż ćwiczenia:
1
Ćwiczenie 1

Rozstrzygnij, które z poniższych stwierdzeń są prawdziwe, a które fałszywe.

R14bkeXzudXAF
Nazwy Młoda Polska nie można używać wymiennie z terminem secesja. Możliwe odpowiedzi: Prawda, Fałsz. Stolicą kultury Młodej Polski był Poznań, ponieważ większość artystów z tego okresu pochodziła z jego okolic. Możliwe odpowiedzi: Prawda, Fałsz. Kultura Młodej Polski nie była tożsama z tą, która rozwijała się w tym samym okresie w innych krajach europejskich. Możliwe odpowiedzi: Prawda, Fałsz
1
111
Ćwiczenie 2

Spośród niżej zamieszczonych dzieł architektury wybierz te, które reprezentują style odnoszące się do Młodej Polski. Uzasadnij swój wybór.

R1Wyxd3VpItUI
Wymyśl pytanie na kartkówkę związane z tematem materiału.
RpcjFcY4JbMhR
(Uzupełnij).
Ćwiczenie 2
R1JW9gAvBEZQD
(Uzupełnij).
21
Ćwiczenie 3

Przeanalizuj poniższe malowidła i dopasuj je do wymienionych stylów malarskich.

R190nIOr0xW1V
Wymyśl pytanie na kartkówkę związane z tematem materiału.
R1Wt4JCEoUcXX
(Uzupełnij).
21
Ćwiczenie 4

Przeanalizuj poniższy tekst i rozstrzygnij, czy stanowi on manifest pokolenia reprezentującego Młodą Polskę. Uzasadnij odpowiedź.

Pokochać zatem losy ludzkiej myśli […] uznać wszechmoc nauki, uczcić przeszłe, poddać się obecnym i ufać przyszłym jej wzrokiem, z zapałem witać i sławić każdy jej tryumf – wszystko to jest poszanowaniem wiedzy, które podstawą wychowania uczynić byśmy pragnęli. Drugim fundamentem być winna idea poszanowania pracy. Wielkie to pojęcie, które w nowszych czasach coraz głębiej do opinii mas się zapuszcza, jest bezpośrednim wytworem edukacji. Ona jedynie może nas nauczyć wspaniałych tej idei wyrazów, ona tylko może wyrobić w nas przekonanie, że praca jest tytułem godności człowieka na ziemi, że go uszlachetnia, umoralnia, wzbogaca, że jest jego wzniosłym obowiązkiem […].

D Cytat za: Grażyna Szelągowska, Historia. Dzieje nowożytne i najnowsze 1870–1939, WSiP, Warszawa 1998, s. 134.
ReSznH7EKpVzv
(Uzupełnij).
21
Ćwiczenie 5

Zapoznaj się z fragmentem poniższego tekstu, a następnie wykonaj polecenie.

1

Confiteor (fragment)

Sztuka nie ma żadnego celu, jest celem sama w sobie, jest absolutem, bo jest odbiciem absolutu – duszy.

A ponieważ jest absolutem, więc nie może być ujętą w żadne karby, nie może być na usługach jakiejśkolwiek idei, jest panią, praźródłem, z którego całe życie się wyłoniło.

Sztuka stoi nad życiem, wnika w istotę wszechrzeczy, czyta zwykłemu człowiekowi ukryte runy, obejmuje wszechrzecz od jednej wieczności do drugiej, nie zna ni granic, ni praw, zna tylko jedną odwieczną ciągłość i potęgę bytu duszy, kojarzy duszę człowieka z duszą wszechnatury, a duszę jednostki uważa za przejaw tamtej.

Sztuka tendencyjna, sztuka pouczająca, sztuka‑rozrywka, sztuka‑patriotyzm, sztuka mająca jakiś cel moralny lub społeczny przestaje być sztuką, a staje się biblią pauperum dla ludzi, którzy nie umieją myśleć lub są zbyt mało wykształceni, by móc przeczytać odnośne podręczniki – a dla takich ludzi potrzebni są nauczyciele wędrowni, a nie sztuka.

Działać na społeczeństwo pouczająco albo moralnie, rozbudzać w nim patriotyzm lub społeczne instynkta za pomocą sztuki, znaczy poniżać ją, spychać z wyżyn absolutu do nędznej przypadkowości życia, a artysta, który to robi, niegodny jest miana artysty.

Sztuka demokratyczna, sztuka dla ludu, jeszcze niżej stoi. Sztuka dla ludu to wstrętne i płaskie banalizowanie środków, jakimi się artysta posługuje, to plebejuszowskie udostępnienie tego, co z natury rzeczy jest trudno dostępnym.

Dla ludu chleba potrzeba, nie sztuki, a jak będzie miał chleb, to sam sobie drogę znajdzie.

Zwlekać sztukę z jej piedestału, włóczyć ją po wszystkich rynkach i ulicach to rzecz świętokradcza.

Tak pojęta sztuka staje się najwyższą religią, a kapłanem jej jest artysta.

E Źródło: Programy i dyskusje literackie okresu Młodej Polski, oprac. M. Podraza-Kwiatkowska, Wrocław 2000, s. 220–221.
R1UpYRUP4XtZM
Zaznacz stwierdzenia prawdziwe odnoszące się do cytowanego wyżej tekstu. Możliwe odpowiedzi: 1. Tekst zawiera postulaty artystów i twórców okresu drugiej połowy XIX w., 2. Autor głosi pochwałę każdego rodzaju sztuki i wiarę w jej moc stwórczą., 3. Autor odmawia niektórym dziełom miana sztuki., 4. Autor stoi na stanowisku, że np. krzesło nigdy nie będzie dziełem sztuki., 5. Autor wyraża pogląd, że przyszli twórcy sztuki powinni czerpać z dziedzictwa i wzorować się na sztuce Jana Matejki., 6. W tekście wyrażone jest przekonanie, że sztuka powinna pełnić wyłącznie funkcje estetyczne., 7. Autor uważa, że sztuka powinna być zrozumiała przez każdego bez względu na poziom wykształcenia i pochodzenia., 8. Autor twierdzi, że rolą artysty jest funkcja służebna wobec społeczeństwa., 9. Przez pojęcie sztuki autor rozumiał wyłącznie malarstwo.
Rj9lWHDOJxQkm
Zaznacz stwierdzenia prawdziwe odnoszące się do cytowanego wyżej tekstu. Możliwe odpowiedzi: 1. Tekst zawiera postulaty artystów i twórców okresu drugiej połowy XIX w., 2. Autor głosi pochwałę każdego rodzaju sztuki i wiarę w jej moc stwórczą., 3. Autor odmawia niektórym dziełom miana sztuki., 4. Autor stoi na stanowisku, że np. krzesło nigdy nie będzie dziełem sztuki., 5. Autor wyraża pogląd, że przyszli twórcy sztuki powinni czerpać z dziedzictwa i wzorować się na sztuce Jana Matejki., 6. W tekście wyrażone jest przekonanie, że sztuka powinna pełnić wyłącznie funkcje estetyczne., 7. Autor uważa, że sztuka powinna być zrozumiała przez każdego bez względu na poziom wykształcenia i pochodzenia., 8. Autor twierdzi, że rolą artysty jest funkcja służebna wobec społeczeństwa., 9. Przez pojęcie sztuki autor rozumiał wyłącznie malarstwo.
1
21
Ćwiczenie 6

Stanisław Przybyszewski jest uznawany za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli okresu Młodej Polski. Poniżej znajdziesz kilka pytań dotyczących życia artysty. Odszukaj na nie odpowiedzi w notce zamieszczonej w internetowej encyklopedii Wikipedia. Podkreśl odpowiedni fragment na kolor zielony – jeśli jest to odpowiedź na pytanie 1; na kolor czerwony – odpowiedź na pytanie 2; na kolor niebieski – odpowiedź na pytanie 3; na kolor pomarańczowy – odpowiedź na pytanie 4.

Pytania:

  1. Dlaczego Przybyszewskiego nazywano największym skandalistą?

  2. Jakie wątki w biografii Przybyszewskiego świadczą o tym, że był przedstawicielem środowiska artystycznego, w którym ludzie spędzają czas na wspólnych rozrywkach i tworzeniu?

  3. Dlaczego Przybyszewski jest bardziej znany za granicą niż w Polsce?

  4. Czy twórczość artystyczna i literacka była opłacalna?

RpksV8qi6hmCs
“Urodził się w Łojewie pod Inowrocławiem w rodzinie wiejskiego nauczyciela Józefa Przybyszewskiego i jego drugiej żony Doroty z Grąbczewskich. Mając 13 lat rozpoczął naukę w toruńskim gimnazjum. Świadectwo dojrzałości uzyskał w gimnazjum wągrowieckim w 1889. Wyjechał do Berlina, gdzie w 1889 podjął studia architektoniczne, a rok później medyczne. Żadnego z tych kierunków nie ukończył, ponieważ za kontakty z ruchem robotniczym został aresztowany, a w rezultacie ostatecznie wydalony z uczelni w 1893. Poza tym „przykładne życie” studenta architektury czy medycyny zupełnie mu nie odpowiadało. Był jednym z tych, którzy kreowali życie berlińskiej bohemy”, otoczony gronem artystów i literatów takich jak August Strindberg, Ola Hansson, Carl Ludwig Schleich, Richard Dehmel, Edvard Munch. Ten ostatni pod wrażeniem Mszy żałobnej Przybyszewskiego namalował obraz Krzyk (1903) i wręczył mu go w prezencie. Pod wpływem filozofii Nietzschego oraz zdobytych wiadomości z dziedziny neurofizjologii opublikował w języku niemieckim dwa krótkie eseje pt. Zur Psychologie des Individuums (1892). Szybko zyskał akceptację w skandynawsko-niemieckim środowisku cyganerii artystycznej. Przyjaźnił się z Richardem Dehmlem, Alfredem Mombertem, malarzem Edwardem Munchem, Olem Hanssonem oraz Augustem Strindbergiem. W Berlinie utrzymywał się z wykonywania dorywczych zajęć. Z pomocą przyszedł mu Stanisław Grabski załatwiając Przybyszewskiemu pracę w redakcji „Gazety Robotniczej” – dziennika wydawanego dla polskiej emigracji w Berlinie. Był jednym z założycieli artystyczno-literackiego czasopisma „Pan”, najważniejszego pisma modernistycznego w Niemczech. Publikował także na łamach gazety „Die Fackel” (satyryczna gazeta pisarza i wydawcy Karla Krausa), a także we „Freie Bühne” (gazeta literacka wydawnictwa S. Fischer).W maju 1891 związał się z przyjaciółką z Wągrowca Martą Foerder. Miał z nią troje dzieci: Bolesława (ur. 22 lutego 1892), Mieczysławę (ur. 14 listopada 1892) i Janinę (ur. w lutym 1895), których losem i wychowaniem się nie interesował. 9 czerwca 1896 Marta Foerder, nie mogąc liczyć na miłość i wsparcie Przybyszewskiego, popełniła samobójstwo, będąc w ciąży z czwartym dzieckiem. Ich synem zaopiekowała się matka Przybyszewskiego (usynowił go dopiero w 1905 r.), dziewczynki, które nie otrzymały nawet nazwiska ojca, zostały oddane do przytułku. Mieczysława została adoptowana przez bogatą rodzinę. Janina po tułaczce po domach dziecka zmarła z powodu problemów psychicznych w domu opieki dla obłąkanych[6]. W 1893 r. Przybyszewski poznał i poślubił Norweżkę Dagny Juel – pianistkę, córkę lekarza z Kongsvinger. Razem stworzyli parę, która skupiała wokół siebie artystów berlińskiej cyganerii. W latach 1893–1897 mieszkali na zmianę w Berlinie i Kongsvinger. Z tego związku miał dwoje dzieci: Zenona i córkę Ivi (ur. 3 października 1897). Dagny porzuciła męża w 1900. Przez rok tułała się po Europie. Dagny Juel Przybyszewska miała romans między innymi z Edwardem Munchem, norweskim malarzem symbolistą. Historia trójkąta Przybyszewski – Juel – Munch była przez malarza wykorzystywana w wielu cyklach m.in. Jealousy 1896, gdzie Munch sportretował Przybyszewskiego, Dagny i siebie. W 1901 zwaśnieni małżonkowie zeszli się w Warszawie. Dagny zginęła zastrzelona przez Władysława Emeryka. W 1898 r. pisarz sprowadził się do Krakowa, gdzie objął redakcję „Życia”, stając się artystycznym przywódcą Młodej Polski. W 1899 nawiązał romans z malarką Anielą Pająkówną, z którą miał jedno dziecko – córkę Stanisławę (1901–1935). We Lwowie odwiedził w 1899 Jana Kasprowicza, którego żona Jadwiga (1869–1927) zafascynowana twórczością Przybyszewskiego porzuciła męża i córki, by dzielić życie ze Stanisławem. Zamieszkali w Warszawie. W tym czasie pisarz często wyjeżdżał do Rosji, gdzie cieszył się dużą popularnością. W 1905, po wybuchu rewolucji, przenieśli się z Jadwigą do Torunia, gdzie Przybyszewski poddał się kuracji odwykowej (był alkoholikiem). Problem alkoholowy nękał go jednak z przerwami do końca życia. Dopiero w Toruniu udało się przeprowadzić rozwód Jadwigi – pobrali się 11 kwietnia 1905 w Inowrocławiu (ślub cywilny w zaborze pruskim mógł odbyć się bez uprzedniego unieważnienia ślubu kościelnego). W 1906 małżonkowie wyjechali do Monachium. Pieniądze na podróż zdobyli dzięki sprzedaży rękopisu Ślubów. Życie w Niemczech było, w zależności od stanu finansów, mniej lub bardziej udane. W czasie wojny spadło zapotrzebowanie na literaturę – niewiele dzieł Przybyszewskiego drukowano, z czym wiązał się brak dochodów. W tym okresie obudziły się w twórcy uczucia patriotyczne, czego wyrazem była broszura propagandowa wydana po niemiecku i po polsku w 1916. Po zakończeniu wojny został współpracownikiem poznańskiego czasopisma „Zdrój”. Po wojnie na krótko zamieszkał w Pradze, następnie w Krakowie i w Poznaniu. W latach 1919–1920 mieszkał w Poznaniu, w gmachu Dyrekcji Poczty, gdzie m.in. tłumaczył pruskie dokumenty pocztowe i sporządzał opracowania urzędowe. W latach 1920–1924 mieszkał w Gdańsku, pracując w biurze tłumaczeń Dyrekcji Kolei Państwowych. Zaangażował się w utworzenie polskiego gimnazjum, którego otwarcie w Gdańsku nastąpiło w maju 1922. Próbował osiąść w Toruniu, Zakopanem, Bydgoszczy – wszędzie bez skutku. Wreszcie z Warszawy otrzymał propozycję pracy w kancelarii cywilnej prezydenta RP, Stanisława Wojciechowskiego. W listopadzie 1924 zamieszkał na Zamku Królewskim w małym mieszkaniu z pracownią. Twórczość Przybyszewskiego nie budziła w owym czasie aprobaty – dorabiał odczytami o literaturze (zwłaszcza na temat twórczości Kasprowicza), z którymi jeździł po Polsce. Pod koniec życia Przybyszewski nawrócił się na katolicyzm. Na rok przed śmiercią pisemnie zadeklarował: „Oświadczam, że w wierze katolickiej, w której się urodziłem, chcę żyć i umierać. Za wszystkie wykroczenia przeciwko zasadom tej wiary serdecznie żałuję i pragnę wszystko naprawić. Jak najgłębiej i jak najszczerzej Kościołowi katolickiemu oddany Stanisław Przybyszewski. Warszawa, 20. X. 1926.”[10] Z powodu braku pieniędzy w 1927 Przybyszewski powrócił na ojczyste Kujawy, osiadając na zaproszenie Józefa Znanieckiego w dworku w Jarontach pod Inowrocławiem, w pobliżu miejsca swych narodzin. Zmarł tamże, pochowany został na przykościelnym cmentarzu w Górze. W 1931 wzniesiono Przybyszewskiemu nagrobek z inskrypcją: „Meteor Młodej Polski”.
Źródło: tekst dostępny online: pl.wikipedia.org.
Ćwiczenie 6

Stanisław Przybyszewski jest uznawany za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli okresu Młodej Polski. Zapoznaj się z notką z internetowej encyklopedii Wikipedia na temat Przybyszewskiego i odpowiedz na pytania.

Urodził się w Łojewie pod Inowrocławiem w rodzinie wiejskiego nauczyciela Józefa Przybyszewskiego i jego drugiej żony Doroty z Grąbczewskich. Mając 13 lat, rozpoczął naukę w toruńskim gimnazjum. Świadectwo dojrzałości uzyskał w gimnazjum wągrowieckim w 1889. Wyjechał do Berlina, gdzie w 1889 podjął studia architektoniczne, a rok później medyczne. Żadnego z tych kierunków nie ukończył, ponieważ za kontakty z ruchem robotniczym został aresztowany, a w rezultacie ostatecznie wydalony z uczelni w 1893. Poza tym „przykładne życie” studenta architektury czy medycyny zupełnie mu nie odpowiadało. Był jednym z tych, którzy kreowali życie berlińskiej bohemy, otoczony gronem artystów i literatów, takich jak August Strindberg, Ola Hansson, Carl Ludwig Schleich, Richard Dehmel, Edvard Munch. Ten ostatni pod wrażeniem Mszy żałobnej Przybyszewskiego namalował obraz Krzyk (1903) i wręczył mu go w prezencie.

Pod wpływem filozofii Nietzschego oraz zdobytych wiadomości z dziedziny neurofizjologii opublikował w języku niemieckim dwa krótkie eseje pt. Zur Psychologie des Individuums (1892). Szybko zyskał akceptację w skandynawsko‑niemieckim środowisku cyganerii artystycznej. Przyjaźnił się z Richardem Dehmlem, Alfredem Mombertem, malarzem Edwardem Munchem, Olem Hanssonem oraz Augustem Strindbergiem.

W Berlinie utrzymywał się z wykonywania dorywczych zajęć. Z pomocą przyszedł mu Stanisław Grabski, załatwiając Przybyszewskiemu pracę w redakcji „Gazety Robotniczej” – dziennika wydawanego dla polskiej emigracji w Berlinie. Był jednym z założycieli artystyczno‑literackiego czasopisma „Pan”, najważniejszego pisma modernistycznego w Niemczech. Publikował także na łamach gazety „Die Fackel” (satyryczna gazeta pisarza i wydawcy Karla Krausa), a także we „Freie Bühne” (gazeta literacka wydawnictwa S. Fischer).W maju 1891 związał się z przyjaciółką z Wągrowca Martą Foerder. Miał z nią troje dzieci: Bolesława (ur. 22 lutego 1892), Mieczysławę (ur. 14 listopada 1892) i Janinę (ur. w lutym 1895), których losem i wychowaniem się nie interesował. 9 czerwca 1896 Marta Foerder, nie mogąc liczyć na miłość i wsparcie Przybyszewskiego, popełniła samobójstwo, będąc w ciąży z czwartym dzieckiem. Ich synem zaopiekowała się matka Przybyszewskiego (usynowił go dopiero w 1905 r.), dziewczynki, które nie otrzymały nawet nazwiska ojca, zostały oddane do przytułku. Mieczysława została adoptowana przez bogatą rodzinę. Janina po tułaczce po domach dziecka zmarła z powodu problemów psychicznych w domu opieki dla obłąkanych.

W 1893 r. Przybyszewski poznał i poślubił Norweżkę Dagny Juel – pianistkę, córkę lekarza z Kongsvinger. Razem stworzyli parę, która skupiała wokół siebie artystów berlińskiej cyganerii. W latach 1893–1897 mieszkali na zmianę w Berlinie i Kongsvinger. Z tego związku miał dwoje dzieci: Zenona i córkę Ivi (ur. 3 października 1897). Dagny porzuciła męża w 1900. Przez rok tułała się po Europie. Dagny Juel Przybyszewska miała romans między innymi z Edwardem Munchem, norweskim malarzem symbolistą. Historia trójkąta Przybyszewski – Juel – Munch była przez malarza wykorzystywana w wielu cyklach m.in. Jealousy 1896, gdzie Munch sportretował Przybyszewskiego, Dagny i siebie. W 1901 zwaśnieni małżonkowie zeszli się w Warszawie. Dagny zginęła zastrzelona przez Władysława Emeryka.

W 1898 r. pisarz sprowadził się do Krakowa, gdzie objął redakcję „Życia”, stając się artystycznym przywódcą Młodej Polski. W 1899 nawiązał romans z malarką Anielą Pająkówną, z którą miał jedno dziecko – córkę Stanisławę (1901–1935).

We Lwowie odwiedził w 1899 Jana Kasprowicza, którego żona Jadwiga (1869–1927) zafascynowana twórczością Przybyszewskiego porzuciła męża i córki, by dzielić życie ze Stanisławem. Zamieszkali w Warszawie. W tym czasie pisarz często wyjeżdżał do Rosji, gdzie cieszył się dużą popularnością.

W 1905, po wybuchu rewolucji, przenieśli się z Jadwigą do Torunia, gdzie Przybyszewski poddał się kuracji odwykowej (był alkoholikiem). Problem alkoholowy nękał go jednak z przerwami do końca życia. Dopiero w Toruniu udało się przeprowadzić rozwód Jadwigi – pobrali się 11 kwietnia 1905 w Inowrocławiu (ślub cywilny w zaborze pruskim mógł odbyć się bez uprzedniego unieważnienia ślubu kościelnego).

W 1906 małżonkowie wyjechali do Monachium. Pieniądze na podróż zdobyli dzięki sprzedaży rękopisu Ślubów. Życie w Niemczech było, w zależności od stanu finansów, mniej lub bardziej udane. W czasie wojny spadło zapotrzebowanie na literaturę – niewiele dzieł Przybyszewskiego drukowano, z czym wiązał się brak dochodów. W tym okresie obudziły się w twórcy uczucia patriotyczne, czego wyrazem była broszura propagandowa wydana po niemiecku i po polsku w 1916.

Po zakończeniu wojny został współpracownikiem poznańskiego czasopisma „Zdrój”. Po wojnie na krótko zamieszkał w Pradze, następnie w Krakowie i w Poznaniu. W latach 1919–1920 mieszkał w Poznaniu, w gmachu Dyrekcji Poczty, gdzie m.in. tłumaczył pruskie dokumenty pocztowe i sporządzał opracowania urzędowe. W latach 1920–1924 mieszkał w Gdańsku, pracując w biurze tłumaczeń Dyrekcji Kolei Państwowych. Zaangażował się w utworzenie polskiego gimnazjum, którego otwarcie w Gdańsku nastąpiło w maju 1922.

Próbował osiąść w Toruniu, Zakopanem, Bydgoszczy – wszędzie bez skutku. Wreszcie z Warszawy otrzymał propozycję pracy w kancelarii cywilnej prezydenta RP, Stanisława Wojciechowskiego. W listopadzie 1924 zamieszkał na Zamku Królewskim w małym mieszkaniu z pracownią. Twórczość Przybyszewskiego nie budziła w owym czasie aprobaty – dorabiał odczytami o literaturze (zwłaszcza na temat twórczości Kasprowicza), z którymi jeździł po Polsce.

Pod koniec życia Przybyszewski nawrócił się na katolicyzm. Na rok przed śmiercią pisemnie zadeklarował: „Oświadczam, że w wierze katolickiej, w której się urodziłem, chcę żyć i umierać. Za wszystkie wykroczenia przeciwko zasadom tej wiary serdecznie żałuję i pragnę wszystko naprawić. Jak najgłębiej i jak najszczerzej Kościołowi katolickiemu oddany Stanisław Przybyszewski. Warszawa, 20. X. 1926”.

Z powodu braku pieniędzy w 1927 Przybyszewski powrócił na ojczyste Kujawy, osiadając na zaproszenie Józefa Znanieckiego w dworku w Jarontach pod Inowrocławiem, w pobliżu miejsca swych narodzin. Zmarł tamże, pochowany został na przykościelnym cmentarzu w Górze. W 1931 wzniesiono Przybyszewskiemu nagrobek z inskrypcją: „Meteor Młodej Polski”.

RwWKPYAyr460u
1. Dlaczego Przybyszewskiego nazywano największym skandalistą? (Uzupełnij). 2. Jakie wątki w biografii Przybyszewskiego świadczą o tym, że był przedstawicielem środowiska artystycznego, w którym ludzie spędzają czas na wspólnych rozrywkach i tworzeniu? (Uzupełnij). 3. Dlaczego Przybyszewski jest bardziej znany za granicą niż w Polsce? (Uzupełnij). 4. Czy twórczość artystyczna i literacka była opłacalna? (Uzupełnij).
31
Ćwiczenie 7

Stanisław Wyspiański, jeden z najwybitniejszych twórców okresu Młodej Polski, całe życie związany był z Krakowem. Poniżej znajduje się lista kilku wybranych miejsc powiązanych z artystą. Wyobraź sobie, że w każdym z nich ma zostać umieszczona tablica upamiętniająca Wyspiańskiego. Zaproponuj do każdej z nich odpowiedni tekst.

R31CxC1PFsMe4
Krupnicza 26 W tym domu, należącym do dziadków ze strony matki, urodził się Stanisław Wyspiański; mieszkał w nim do 1873 r. (Uzupełnij) Kopernika 1 W latach 1880–1883 mieszkał w domu Stankiewiczów (wujostwo Wyspiańskiego) stojącym w tym samym miejscu co późniejszy Dom Turysty PTTK, obecnie również hotel Wyspiański. (Uzupełnij) Westerplatte 1 (wówczas ul. Kolejowa) Tu w lipcu 1895 r. Stankiewiczowie zamieszkali w narożnym z ul. Lubicz mieszkaniu na parterze. Obecnie w tym miejscu znajdują się podcienie i schody do podziemnego przejścia. W tym czasie Wyspiański miał pracownię na pobliskich Grzegórzkach, gdzie przygotowywał projekt witraża do kościoła Franciszkanów. (Uzupełnij) Plac Mariacki 9 W lipcu 1898 r. Stanisław wynajął pokój przy zbiegu placu Mariackiego nr 9 i Rynku Głównego nr 4. W 1907 r. dom ten rozebrano, w jego miejscu stoi secesyjna kamienica. Tutaj artysta napisał m.in. Wesele. Mieszkanie to było traktowane jako pracownia, Wyspiański w tym czasie był zameldowany przy ul. Szlak 23, u swojej przyszłej żony Teofili Pytko. (Uzupełnij) Krowoderska 79 W roku 1901 Stanisław Wyspiański otrzymał nagrodę przyznaną przez Akademię Umiejętności za witraże wawelskie. Dzięki temu mógł wynająć samodzielne siedmiopokojowe mieszkanie na II piętrze kamienicy na rogu al. Słowackiego (stojącej do dziś). Mieszkał tam z rodziną, tam też miał szafirową pracownię, nazywaną tak od koloru ścian. To w niej powstały prace z cyklu widoków na kopiec Kościuszki i obraz Macierzyństwo. Według anegdoty na drzwiach wisiała kartka: „Tu mieszka Stanisław Wyspiański i prosi, aby go nie odwiedzać”. (Uzupełnij).
Źródło: tekst dostępny online: pl.wikipedia.org.
311
Ćwiczenie 8

Określ, jakie informacje o Jacku Malczewskim, jednym z głównych przedstawicieli młodopolskiego malarstwa, przekazałbyś/przekazałabyś:

  • w notce w podręczniku do historii dla uczniów szkoły średniej,

  • w notce wprowadzającej do sali muzealnej, w której są eksponowane dzieła malarza,

  • podczas wycieczki oprowadzającej po miejscach związanych z osobą Malczewskiego.

RxWVvb7fUVNPW
Informacje, które warto by było zawrzeć: Notka w podręczniku do historii dla uczniów szkoły średniej: (Uzupełnij). Notka wprowadzająca do sali muzealnej: (Uzupełnij). Opis przewodnika wycieczki: (Uzupełnij).

Informacji poszukaj w różnych dostępnych źródłach:

  1. Wikipedia,

  2. blog,

  3. A. Heydel, Jacek Malczewski. Człowiek i artysta, Kraków 1933,

  4. ściąga,

  5. encyklopedia PWN,

  6. S. Krzysztofowicz‑Kozakowska, Jacek Malczewski, Wrocław 2005,

  7. Culture.pl.

Wskaż, które ze źródeł będzie ci najbardziej pomocne podczas wykonywania zadania, i wyjaśnij dlaczego.

R170tb2ARXvbO
a. (Uzupełnij) b. (Uzupełnij) c. (Uzupełnij) d. (Uzupełnij) e. (Uzupełnij) f. (Uzupełnij) g. (Uzupełnij).

Podaj, które ze źródeł będzie ci najbardziej pomocne podczas wykonywania zadania, i wyjaśnij dlaczego.

RZiXXlF9CliJi
1. Wikipedia (Uzupełnij) 2. Blog (Uzupełnij) 3. A. Heydel, Jacek Malczewski. Człowiek i artysta, Kraków 1933 (Uzupełnij) 4. Ściąga (Uzupełnij) 5. Encyklopedia PWN (Uzupełnij) 6. S. Krzysztofowicz‑Kozakowska, Jacek Malczewski, Wrocław 2005 (Uzupełnij) 7. Culture.pl (Uzupełnij).
Aplikacje dostępne w
Pobierz aplikację ZPE - Zintegrowana Platforma Edukacyjna na androida