Sprawdź się
Przywódcy populistyczni odwołują się do koncepcji… Możliwe odpowiedzi: 1. funkcjonalnej struktury społeczeństwa., 2. dychotomicznej struktury społeczeństwa., 3. klasowej struktury społeczeństwa., 4. gradacyjnej struktury społeczeństwa.
Zapoznaj się z materiałem źródłowym, a następnie wykonaj polecenie.
Dobre strony populizmuWidmo populizmu krąży nad Europą. Czy lęk o stan demokracji jest uzasadniony?
– Dążenia populistyczne są dziś powszechne. Natomiast tylko w krajach, które postawiły na radykalną liberalizację gospodarczą i odrzuciły państwo dobrobytu – jak USA, Wielka Brytania czy Europa Środkowo‑Wschodnia – populizm to siła, która rozmontowuje system polityczny. Tam, gdzie poprzez utrzymanie mechanizmów redystrybucji udało się powstrzymać kapitalizm przed wytworzeniem dużej grupy przegranych – jak w Austrii, Francji, Holandii czy Finlandii – populiści jeszcze nie przejęli władzy.
Polityka społeczna jako lekarstwo na populizm?
– Populizm można i należy rozbrajać na poziomie polityki społecznej. Poprzez zapewnienie bezpieczeństwa materialnego ludziom, którzy czują się oszukani i żyją w ciągłej niestabilności. Ruchy alterglobalistyczne już pod koniec lat 90. wskazywały, że globalizacja niesie rosnące nierówności i że to nie może dobrze się skończyć. Do kryzysu finansowego nikt ich nie słuchał, a teraz płacimy wysoką cenę za lekceważenie tych głosów. (…)
W debacie publicznej dominują opinie utożsamiające populizm z patologią i groźną chorobą demokracji. Czy populizm to samo zło?
– Populizm jest symptomem. Nie zgadzam się z wieloma rozwiązaniami proponowanymi przez ruchy populistyczne, ale właśnie te formacje wyrażają wiele słusznych dążeń klas niższych. Dzięki temu biedni mogą bardziej czuć się podmiotem w polityce. Kołem zamachowym populizmu jest poczucie, że elity nie reprezentują tych ludzi, a system wyraźnie nie ewoluuje w kierunku poprawy jakości ich życia, co widać niemalże we wszystkich statystykach dochodu i rozwarstwienia społecznego.
Źródło: Kacper Leśniewicz, Dobre strony populizmu , 3.07.2017 r., dostępny w internecie: tygodnikprzeglad.pl [dostęp 3.04.2020 r.].
Przeczytaj materiał źródłowy i wykonaj polecenie.
Zapoznaj się z materiałem źródłowym i wykonaj polecenie.
Populistyczne rządy a wolność mediów. Przypadek Wenezueli Hugo Cháveza i Boliwii Evo MoralesaPróba obalenia władzy i zaangażowanie w to wydarzenie środków masowego przekazu sprawiły, że Chávez za konieczne uznał zwiększenie kontroli państwa nad prywatnymi koncernami medialnymi. Pierwszym istotnym posunięciem prezydenta było zawarcie nieformalnego porozumienia z Gustavo Cisnerosem, właścicielem ogromnej grupy medialnej Organizaciones Cisneros, w skład której wchodziła jedna z największych stacji telewizyjnych w Wenezueli – Venevisión. Dzięki umowie Cisnerosa z Chávezem Venevisión zmieniła skrajnie opozycyjną linię programową na neutralną, dzięki czemu utrzymała hegemoniczną pozycję na rynku wenezuelskim. (…)
Pierwszym narzędziem znacznie zwiększającym kontrolę rządu nad prasą była ustawa organiczna o edukacji (La Ley Orgánica de Educación) z 2009 roku. Nakładała ona na media obowiązek propagowania wartości konstytucyjnych, zasad ideologii boliwariańskiej oraz zapisów nowego aktu prawnego. Dokument zabraniał rozpowszechniania w środkach masowego przekazu informacji, które wywołują przerażenie u dzieci, są sprzeczne z moralnością i obyczajami, podżegają do nienawiści oraz mogą naruszyć zdrowie fizyczne i psychiczne obywateli. W ten sposób ustawodawca otworzył sobie drogę do cenzurowania prezentowanych w mediach treści, szkodliwych w jego ocenie dla dzieci i młodzieży. Z możliwości, jakie dawało nowe prawo o edukacji, Chávez skorzystał rok później. 17 sierpnia 2010 roku zabroniono dziennikowi „El Nacional” publikowania jakichkolwiek informacji, zdjęć oraz grafik dotyczących zaostrzającej się sytuacji wewnętrznej w kraju z uwagi na to, że mogłyby one mieć negatywny wpływ na rozwój psychiczny dzieci.
Źródło: Anna Ratke-Majewska, Populistyczne rządy a wolność mediów. Przypadek Wenezueli Hugo Cháveza i Boliwii Evo Moralesa, „Annales Universytatis Mariae Curie-Skłodowska Lublin – Polonia” 2014, t. XXI, 2, s. 227–249.
Przeczytaj tekst i wykonaj polecenia.
Zapoznaj się z tekstem i wykonaj polecenia.
Populistyczny ZeitgeistJa definiuję populizm jako ideologię, według której w społeczeństwie panuje ostry podział na dwie jednolite i przeciwstawne sobie grupy: »nieskażony lud« kontra »zepsuta elia«, i zgodnie z którą polityka powinna stanowić wyraz volonté générale (ogólnej woli) ludu. Tak zdefiniowany populizm ma dwa przeciwieństwa: elitaryzm i pluralizm. Elitaryzm stanowi lustrzane odbicie populizmu. Ideologia ta podziela manichejski światopogląd populizmu, lecz według niej polityka powinna stanowić wyraz poglądów elity moralnej, a nie amoralnego ludu. Pluralizm zaś odrzuca jednolitość charakterystyczną dla populizmu i elitaryzmu, i uważa społeczeństwo za różnorodny zbiór grup i poszczególnych osób o często fundamentalnie odmiennych poglądach i pragnieniach.
Źródło: Cas Muddle, Populistyczny Zeitgeist, [w:] Populizm , red. Olga Wysocka, Warszawa 2010, s. 340–341.
Geert Wilders Rijksoverheid – Phil Nijhuis, CC0;
Norbert Hofer – Bwag, CC BY‑SA 4.0;
Matteo Salvini – Fabio Visconti, CC BY‑SA 3.0;
Pablo Iglesias – Phalbertt, CC0.