Postaraj się formułować zwięzłe i rzeczowe tytuły nazywające temat danej strofy.

Przykładowe propozycje:

1. Sztorm/Burza;

2. Potęga żywiołu/Widmo śmierci;

3. Reakcje ludzi/Strach pasażerów;

4. Samotny podróżny.

Zastanów się, jakie pole znaczeń otwiera zestawienie obrazu morza z figurą atakującego, wrogo nastawionego żołnierza i jakie nacechowanie emocjonalne temu towarzyszy.

Romantyczna natura jest potężna, silna, niebezpieczna. Człowiek nie ma szans w starciu z żywiołem. Metafora wojny buduje grozę sytuacji. Wywołane opisem stany emocjonalne to np. lęk, strach, niepokój, pokora, poczucie bezsilności i bezradności.

Zastanów się, które środki stylistyczne mogą najlepiej służyć realizacji danej funkcji, a następnie poszukaj ich przykładów w tekście sonetu.

1. Epitety, onomatopeje – poeta buduje obraz odwołujący się do wzroku i słuchu odbiorcy po to, żebyśmy mogli dobrze wyobrazić sobie opisywaną sytuację; wymienia najważniejsze elementy budujące scenę zdarzeń: żagle, ster, liny, morze, słońce – ukonkretnia opisywany świat; metafory, porównania – stosuje także opis odrealniony, oddziałujący na wyobraźnię skojarzeniową.

2. Onomatopeje, rytm, rym – bardzo ważne są wrażenia dźwiękowe, ale także melodia tekstu.

3. Animizacje – tworzą nastrój grozy, budzą lęk przed dzikością przyrody; uosobienie śmierci – budzi strach, pokazuje, że sytuacja ludzi jest dramatyczna; epitety tworzą specyficzne obrazowanie, np. poeta podkreśla wielkość żywiołu (mokre góry), operowanie kolorem (krwawy zachód słońca).

Nazwij cechy bohatera lirycznego i opisz jego reakcje emocjonalne na zastaną sytuację. Zastanów się, co może być przyczyną takiej postawy podróżnego. Zestaw swoje obserwacje z informacjami dotyczącymi tła powstania cyklu sonetów i poszukaj podobieństw między doświadczeniami wędrowca i poety.

Bohater liryczny znajduje się na morzu, z dala od domu i bliskich. Jest samotny, nieszczęśliwy. Jego położenie jest tragiczne – nie robi na nim wrażenia widmo śmierci. Podróżny nie widzi w swoim życiu sensu i nadziei, więc nie boi się umrzeć. Cechuje go rezygnacja i bierne poddanie się biegowi wydarzeń. Kontekst biograficzny pozwala przypuszczać, że tak wielkie duchowe cierpienie jest spowodowane koniecznością opuszczenia ukochanej ojczyzny przez poetę. W obcym świecie bohater czuje się samotny, jest wygnańcem bez swojego miejsca i bez żadnego celu.