Zajęcia główne
Choroba Stasia
Czytanie opowiadania o Stasiu, który bardzo lubił słodycze.
„Mama Stasia kupiła dużo cukierków, bo następnego dnia mieli przyjść goście i chciała ich poczęstować. Chłopiec nie mógł się powstrzymać i, gdy mama nie widziała, zjadł wszystkie cukierki. Już wieczorem poczuł, że bardzo boli go brzuch. Musiał pojechać z rodzicami do lekarza i przez kilka dni jeść tylko kleik. Jednak najgorszy był wstyd z powodu łakomstwa i odwołanego przez mamę przyjęcia. Staś obiecał sobie, że nigdy więcej nie postąpi w ten sposób. Dowiedział się od pana doktora, że jak się chce zjeść coś słodkiego, to lepiej zastąpić słodycze owocami, i nigdy nie można zjeść za dużo, bo potem się choruje”. Rozmowa kierowana na temat treści opowiadania. Nauczyciel pyta: Co się wydarzyło? Dlaczego Staś zachorował? Co musimy robić, żeby dbać o zdrowie? Jakie znamy sposoby na powstrzymanie się od łakomstwa?
W czasie zajęć można zaobserwować, czy dziecko słucha dłuższych opowiadań (słuchanie); koncentruje się na 10–20 minut (skupianie uwagi); kieruje uwagę na opiekuna, na rówieśników (ukierunkowanie uwagi); dostosowuje się do poleceń opiekuna (kierowanie własnym zachowaniem); domyśla się, jaki będzie dalszy ciąg historyjki (myślenie); wykonuje polecenia skierowane do całej grupy, nie zniechęca się zbyt łatwo podczas wykonywania trudnych zadań, nie izoluje się, reaguje na uwagi dorosłych (złożone kontakty międzyludzkie), słucha komunikatów opiekunów, rówieśników, rozumie dorosłych i rówieśników (porozumiewanie się – odbieranie – wiadomości ustne); rozumie gesty opiekuna/rówieśników, rozumie mimikę opiekuna/rówieśników (porozumiewanie się – odbieranie – wiadomości niewerbalne); tworząc opowiadania potrafi przedstawić sekwencję wydarzeń, prawidłowo artykułuje wszystkie głoski (mówienie); posługuje się gestami zrozumiałymi dla innych, wyraża mimiką swoje emocje (tworzenie wiadomości niewerbalnych); dowolnie zmienia pozycje ciała (zmienianie podstawowej pozycji ciała); utrzymuje przyjętą pozycję ciała (utrzymywanie pozycji ciała).
Puzzle
Dzieci wycinają puzzle z wycinanki obrazującej owoce. Układają i przyklejają je w ramce. Opowiadają o tym, co jest na obrazku.
W czasie zabawy można zaobserwować, czy dziecko poprawnie chwyta nożyczki, wycina figury nożyczkami (precyzyjne używanie ręki); słucha komunikatów opiekunów, rówieśników, rozumie dorosłych i rówieśników (porozumiewanie się – odbieranie – wiadomości ustne); rozumie gesty opiekuna/rówieśników, rozumie mimikę opiekuna/rówieśników (porozumiewanie się – odbieranie – wiadomości niewerbalne); tworząc opowiadania potrafi przedstawić sekwencję wydarzeń, prawidłowo artykułuje wszystkie głoski (mówienie); posługuje się gestami zrozumiałymi dla innych, wyraża mimiką swoje emocje (tworzenie wiadomości niewerbalnych); dowolnie zmienia pozycje ciała (zmienianie podstawowej pozycji ciała); utrzymuje przyjętą pozycję ciała (utrzymywanie pozycji ciała).
„Kto powie?” – zabawa inscenizowana z elementami matematyki
Nauczyciel prezentuje dzieciom wiersz. Podczas czytania wkłada do koszyka kolejno jabłko, dwie gruszki, trzy śliwki.
Kto powie
Przez sad idzie mały Maciuś,
śmieje się do słonka,
a tu pac! – czerwone jabłko
Rzuca mu jabłonka.
Podniósł jabłko, idzie dalej,
a wtem obok dróżki
Pac, pac – co to? Stara grusza
zrzuciła dwie gruszki.
Podniósł Maciuś żółte gruszki,
bardzo jest szczęśliwy.
Znów pac, pac, pac – trzy śliweczki
spadły z gęstej śliwy (Czerkawska, 1996, s. 59).
Po wysłuchaniu utworu dzieci odpowiadają na pytanie: Ile owoców ma Maciuś? Następnie przeliczają owoce w koszyku. Potem nauczyciel pyta: Których owoców jest najmniej? A których najwięcej? Ile potrzeba nazbierać jeszcze jabłek, żeby było ich tyle samo, co gruszek?
Zabawa orientacyjno‑porządkowa: dopasowanie obrazków z różnymi owocami do skrzynek
Nauczyciel dzieli dzieci na trzy grupy. Każda grupa ma znaleźć właściwe obrazki i ułożyć je na swojej planszy.
W czasie zabawy można zaobserwować, czy dziecko koncentruje się na 10–20 minut (skupianie uwagi); kieruje uwagę na opiekuna, na rówieśników (ukierunkowanie uwagi); dostosowuje się do poleceń opiekuna (kierowanie własnym zachowaniem); wykonuje polecenia skierowane do całej grupy, nie zniechęca się zbyt łatwo podczas wykonywania trudnych zadań, nie izoluje się, reaguje na uwagi dorosłych (złożone kontakty międzyludzkie), słucha komunikatów opiekunów, rówieśników, rozumie dorosłych i rówieśników (porozumiewanie się – odbieranie – wiadomości ustne); rozumie gesty opiekuna/rówieśników, rozumie mimikę opiekuna/rówieśników (porozumiewanie się – odbieranie – wiadomości niewerbalne); posługuje się gestami zrozumiałymi dla innych, wyraża mimiką swoje emocje (tworzenie wiadomości niewerbalnych); przygotowuje sobie miejsce do pracy (podejmowanie pojedynczego zadania); dowolnie zmienia pozycję ciała (zmienianie podstawowej pozycji ciała); utrzymuje przyjętą pozycję ciała (utrzymywanie pozycji ciała).
Owocowe zagadki
Owocowe zagadki – zabawa badawcza
Nauczyciel przygotowuje przed zajęciami pudełko tekturowe z wyciętymi otworami na ręce.
Dzieci podchodzą do pudełka, nauczyciel wyjmuje wszystkie owoce i kolejno pokazuje je dzieciom, a one wymieniają nazwy owoców. Dzieci kolejno podchodzą do pudełka i dotykiem rozpoznają owoc. Następnie dzieci dzielą nazwy owoców na sylaby.
W czasie zabawy można zaobserwować, czy dziecko bada przedmioty, dotykając ich (celowe posługiwanie się innymi zmysłami); koncentruje się na 10–20 minut (skupianie uwagi); kieruje uwagę na opiekuna, na rówieśników (ukierunkowanie uwagi); dostosowuje się do poleceń opiekuna (kierowanie własnym zachowaniem); wykonuje polecenia skierowane do całej grupy, nie zniechęca się zbyt łatwo podczas wykonywania trudnych zadań, nie izoluje się, reaguje na uwagi dorosłych (złożone kontakty międzyludzkie), słucha komunikatów opiekunów, rówieśników, rozumie dorosłych i rówieśników (porozumiewanie się – odbieranie – wiadomości ustne); rozumie gesty opiekuna/rówieśników, rozumie mimikę opiekuna/rówieśników (porozumiewanie się – odbieranie – wiadomości niewerbalne); dzieli wyraz na sylaby (uczenie się czytania), prawidłowo artykułuje wszystkie głoski (mówienie); posługuje się gestami zrozumiałymi dla innych, wyraża mimiką swoje emocje (tworzenie wiadomości niewerbalnych); dowolnie zmienia pozycję ciała (zmienianie podstawowej pozycji ciała); utrzymuje przyjętą pozycję ciała (utrzymywanie pozycji ciała).