Ilustracja interaktywna przedstawia obraz, na którym ukazane jest wnętrze pomieszczenia, w którym stoją krosna, za nimi jest wielkie okno, w którym widać statek żaglowy na nabrzeżu. Przy krosnach siedzi Penelopa i tka. Obok niej siedzi służąca, która segreguje nici. Do niej zbliża się mężczyzna (Odyseusz) bogato odziany. Wyciągnął do kobiety prawą rękę. W prawym rogu skupiło się czterech mężczyzn, którzy przyglądają się scenie. Na obrazie umieszczono cztery punkty a w nich następujące informacje: Punkt 1: Penelopa [...] jest to kobieta wierna, kochająca, uczciwa, ale jest kobietą, jest żywym człowiekiem, a nie tylko martwym wzorem kamiennej cnoty; ma chwile słabości, zmagania się z pokusą; nie będąc całkiem dla swych wielbicieli obojętna, dochowuje jednakże mężowi wierności i miłości. Źródło: Baumbergowa, Fanny. “Odmienna tradycja o Penelopie.” Przegląd Humanistyczny, no. 1 (1925) Punkt 2: Penelopa - hybryda. Pomimo istnienia w homeryckich pieśniach wyraźnej linii przebiegającej pomiędzy światem mężczyzn i kobiet, pomimo rozdzielenia zadań podług płci, czyli kobiety troszczą się o potomstwo, służbę i typowo domowe zajęcia, natomiast mężczyźni o bezpieczeństwo i dostatek dla domowników, Penelopa nosi tu pewne znamiona hybrydy. Sama bowiem przyznaje, że niewieścich „przymiotów, urody i kształtu” pozbawili ją bogowie, wysyłając pod Troję Odyseusza (XIX 124‑126). Tylko powrót męża może spowodować odrodzenie się jej kobiecości. Do tego czasu musi pełnić funkcje zarówno gospodyni, jak i gospodarza, królowej i króla. Punkt 3: Penelopa - władczyni. Podczas nieobecności Odysa do Itaki dochodziły różne pogłoski o jego przygodach. Słyszała je Penelopa. Tęskniła za mężem, martwiła się o niego i o syna – to pewne. […]. Ale czekając i tęskniąc przyzywała dzień, w którym jej dwudziestoletni trud, poczucie odpowiedzialności za kraj, duma płynąca z samodzielności potwierdzonej czynami, przestaną być ważne, bo wróci do roli żony. Żony, której starożytni wystawiali skromniutkie epitafia: „domu strzegła, wełnę przędła”? Dorównująca mądrością Odysowi, mająca autorytet wystarczający do wypełniania roli władcy, długo odwlekająca moment rozpoznania męża w stroju żebraka, […] W jej tęsknocie mieści się wyczekiwanie na bliskość mężczyzny i obawa przed ograniczeniem zakresu wolności osobistej oraz odebraniem praw decydenta. Punkt 4: Wierność Penelopy. Wierność Penelopy i jej dwudziestoletnią tęsknotę za nieobecnym mężem nieraz podawano w wątpliwość. Przyczyną były zapewne codzienne, konkretne realia bytowania, w których osadzał ją mit. Odyseusz był pokazywany w świecie egzotycznych, fantastycznych istot i krain, toteż wymykał się kryterium empirycznej prawdy. Z kolei Penelopę portretowano jako człowieka żyjącego w konkretnych warunkach bio‑geograficznych i poddawanego stałej kontroli społecznej, dlatego kryterium prawdopodobieństwa czynów, reakcji, myśli i uczuć można było sprawdzać. Prawdopodobieństwo życiowe pozostawania tak długo w roli formalnej żony a funkcjonalnej wdowy – młodej, zasobnej materialnie władczyni wyspy – jest niewielkie.[…]Odjeżdżając, Odys wskazał żonie możność wyjścia za mąż, kiedy ich syn dorośnie. Jej stosunek do zalotników jest dwuznaczny (dobrowolnie bierze udział w ucztach, szuka ich towarzystwa, pokazuje się w pełnej krasie, co drażni Telemacha). Jest obojętna wobec istot przypominających nieobecnego męża, przez dwa tygodnie nie spostrzegła nieobecności syna; nie zwraca uwagi na wiernego Argosa. Powracającego Odyseusza rozpoznał pasterz, ale żona nie od razu, mimo że rzekomy żebrak wyjątkowo dokładnie opisał kostium Odysa sprzed lat dwudziestu. Odys nie dowierza żonie i nie śpieszy do niej.