R1BGkYSKmXJ6I
Zdjęcie amfiteatru Koloseum w Rzymie. Jest to duża, eliptyczna, czterokondygnacyjna budowla. Na pierwszym planie widać asfaltową drogę.

Zmiany ustrojowe i społeczne w republice rzymskiej - wypracowanie

Zdjęcie Koloseum wybudowanego w I w. n.e., z lewej strony łuk triumfalny Konstantyna Wielkiego (306–337). Amfiteatry i łuki triumfalne należą do najbardziej rozpoznawalnych rzymskich budowli.
Źródło: Wolfgang Pehlemann, Wikimedia Commons, licencja: CC BY-SA 3.0.

Architektura, sztuka i osiągnięcia techniczne Rzymian

Zasługi Rzymian na polu architektury, sztuki i techniki trwale zapisały się w pamięci historycznej Europejczyków. Kojarzymy amfiteatr Flawiuszów (znany bardziej pod nazwą Koloseum), Panteon czy łuki triumfalne, których nowożytne odpowiedniki zdobią wiele współczesnych miast. Znane są świetne rzymskie drogi, imponujące cyrki, termy, bazyliki, świątynie oraz budowle użytkowe: mosty i arkady akweduktów. W dziedzinie sztuki Rzymianie specjalizowali się w mozaikach, a rzeźbiarze wykonywali doskonałe kopie greckich mistrzów i stawiali monumentalne pomniki cesarskie, jak np. kolosalny posąg Nerona. Ośrodek architektonicznych innowacji stanowił Rzym, a rozwiązania wypracowane w stolicy były wdrażane w całym imperium.

R1eOzp3BAQUi31
Linia chronologiczna przedstawiająca następujące wydarzenia, przypadające w części na okres Republiki w Rzymie (Res publica Romana) w latach 509-27 rok przed naszą erą: 753-509 rok przed naszą erą okres monarchii w Rzymie (Regnum Romanum). 6 wiek przed naszą erą początki rzymskiej sztuki rzeźbiarskiej. 312 rok przed naszą erą wybudowanie akweduktu Aqua Appia w Rzymie. 3-2 wiek przed naszą erą początki kopiowania przez Rzymian greckiej sztuki. 27 rok przed naszą erą - 476 rok naszej ery okres cesarstwa w Rzymie (Imperium Romanum).
Źródło: Contentplus.sp. z o.o., licencja: CC BY-SA 3.0.
Twoje cele
  • Scharakteryzujesz najsłynniejsze rzymskie budowle i wkład Rzymian w rozwój techniki.

  • Opiszesz topografię Rzymu w IV w. n.e.

  • Zinterpretujesz płaskorzeźbę z pancerza cesarza Augusta.

Sztuka rzymska. Rzeźba

Początki rzymskiej sztuki rzeźbiarskiej przypadły na VI w. p.n.e. i były inspirowane rzeźbą etruską. Najdawniejsze przykłady znamy wyłącznie z dzieł literackich: wiemy, że w Rzymie powstawały posągi z brązu przedstawiające bogów i królów rzymskich. W czasie wielkich podbojów III–II w. p.n.e. do Rzymu zaczęły napływać jako łupy rzeźby greckich mistrzów, które na dużą skalę kopiowano i zwyczaj ten utrzymał się aż do III w. n.e. Dziś wiele z greckich rzeźb znamy właśnie dzięki rzymskim kopiom.

Pod wpływem sztuki greckiej rozpowszechniły się brązowa i kamienna rzeźba portretowa (m.in. wizerunki Mariusza, Cezara, Cycerona). Charakterystycznym zjawiskiem dla portretu rzymskiego okresu schyłku republiki był weryzm, czyli przedstawienia starszych mężczyzn z podkreśleniem fizycznych cech podeszłego wieku (zmarszczki, zapadnięte policzki, bruzdy wokół ust). W czasach cesarstwa rzeźba zaczęła służyć propagandzie. August odszedł od realizmu na rzecz idealizacji i kazał ukazywać siebie jako młodego mężczyznę o harmonijnej budowie ciała i twarzy. Jedni władcy szli za tą konwencją (jak Trajan czy Hadrian), inni powracali do realizmu, przechodzącego czasem w naturalizm (jak Neron czy Karakalla). Pod koniec IV i w V w. n.e. nastąpił przewrót w sztuce rzeźbiarskiej: postaci stały się schematyczne i zanikły wszelkie przejawy indywidualizmu.

Sztuki plastyczne

Najstarsze obrazy rzymskie znamy wyłącznie z przekazów literackich. W III–II w. p.n.e. służyły one uświetnianiu pochodów triumfalnych wodzów rzymskich: przedstawiały sceny z wojen, np. oblężenie Kartaginy lub śmierć Mitrydatesa. U schyłku republiki rozpowszechniona była praktyka dekorowania domów malowidłami naściennymi, która utrzymała się w czasach cesarstwa. Jej najsłynniejsze przykłady pochodzą z Pompejów. W okresie cesarstwa rozwinęła się także mozaika. Z początku dekorowano nią podłogi, później również ściany, a u schyłku cesarstwa stała się ona ważnym medium dla propagandy cesarskiej.

Odrębną kwestię stanowią portrety fajumskie, które powstawały w Egipcie między I a IV w. n.e. Były wykonywane na płótnie lub deskach i umieszczane na mumii. Niektóre zachwycają do dziś.

Urbanistyka i architektura

Największy rozkwit architektura rzymska przeżywała w czasach pryncypatu. Całe imperium stało się wówczas placem budowy: powstawały nowe miasta, a stare przebudowywano. W stolicy cesarze podjęli się uporządkowania chaotycznej zabudowy miasta, które było zbyt gęsto zaludnione (liczyło 1 mln mieszkańców). Rzym, z brudnymi wąskimi uliczkami i niewielką liczbą obiektów architektury monumentalnej (jak na stolicę świata), nie dorównywał pięknem i komfortem życia dużym greckim miastom, takim jak choćby Aleksandria.

Na prowincji miasta zyskały charakterystyczne rozplanowanie: miały kształt prostokąta o regularnej siatce ulic przecinających się pod kątem prostym. Układ ten tworzył szachownicę kwartałów mieszkalnych zwanych insulami. Centrum życia wszystkich rzymskich miast stanowiło forum, niedaleko którego budowano kurię, bazyliki i świątynie. Do dyspozycji mieszkańców oddawano amfiteatry, cyrki, termy, gimnazjony i portyki. Na cześć wielkich zwycięstw wojskowych cesarzowie wznosili także łuki triumfalne i imponujące kolumny, a dla siebie pałace cesarskie i inne rezydencje. Poza miastem rozwijała się architektura tzw. willi, które służyły jako ośrodki gospodarki albo rezydencje.

RF8TKTE2O11LB
Ilustracja przedstawia rekonstrukcję willi Hadriana w Tiburze w Kampanii, rezydencji cesarskiej zbudowanej w latach 118–134. Składała się ona z wielu luźno połączonych budynków i pomieszczeń. Centrum stanowił pałac z dwiema bibliotekami i Teatrem Morskim umieszczonym na sztucznej wyspie oraz Złotym Pałacem. Na terenie willi znajdowały się także baseny, portyki, łaźnie, galeria posągów greckich mistrzów (w tym rzymskie kopie). 
Źródło: Guilhem06, Wikimedia Commons, licencja: CC BY-SA 1.0.

Osiągnięcia techniczne

Do najbardziej znanych osiągnięć technicznych Rzymian należą:

  • Drogi – słusznie cieszące się dobrą sławą z powodu swojej trwałości (niektóre do dziś są używane), a zawdzięczały ją specjalnej konstrukcji. Proces budowy rzymskiej drogi w okresie cesarstwa Jerzy Wielowiejski opisuje następująco:

Po wytyczeniu kierunku drogi wyznaczano jej szerokość poprzez wykopanie dwóch rowków. Następnie usuwano grunt do głębokości od kilkudziesięciu centymetrów aż do metra, a nawet więcej, zależnie od struktury podłoża; im było ono miększe, tym więcej ziemi należało wykopać. Na dno koryta sypano piasek do wysokości około 20–30 cm, który ubijano i pokrywano cienką warstwą zaprawy. Na niej kładziono jedną lub kilka warstw płaskich kamieni, przy czym każdą z nich zalewano zaprawą lub rozwodnioną gliną. Tak powstała stabilna warstwa dolna grubości od 20 do 50 cm zwała się statumen; miała ona obramowanie złożone z większych kamieni lub kamiennych krawężników. Kolejna warstwa zwana rudus, o miąższości od 20 do 30 cm, zawierała tłuczony kamień lub cegłę; ubijano je okutymi żelazem drewnianymi ubijakami i zalewano zaprawą złożoną z trzech części zmielonej cegły oraz jednej wapna. Następną warstwę grubości do 50 cm stanowił nucleus – beton złożony z zaprawy cementowej wymieszanej z drobnymi kamieniami, żwirem, gliną i piaskiem. Górna warstwa (summum dorsum, summa crusta) składała się z gruboziarnistego żwiru […] albo wielobocznych kamieni […]. Po jej sprofilowaniu dla uzyskania spływu wody i wyrównaniu układano pavimentum, czyli nawierzchnię z kamiennych płyt grubości od kilku do kilkunastu centymetrów, a miejsca między nimi zalewano zaprawą […]. Ogólna grubość drogi wynosiła od około 1 do 1,4 m.

CART74Cytat za: Jerzy Wielowiejski, Na drogach i szlakach Rzymian, Warszawa 1984, s. 50-51.
RNRUx5y61yCDl
Oczywiście nie wszystkie drogi w imperium były budowane przy takim nakładzie sił, ale tylko te najważniejsze. Na zdjęciu Via Appia, bardzo znana rzymska droga, która jest używana, jak widać na zdjęciu, do dziś. Szeroka na 4,1 m, została tak nazwana od imienia cenzora Appiusza Klaudiusza Caecusa. Poza murami Rzymu wzdłuż drogi ciągnęły się mauzolea arystokracji rzymskiej i nagrobki mniej bogatych Rzymian.
Źródło: MM, Wikimedia Commons, licencja: CC BY-SA 3.0.
  • Akwedukty – wodociągi doprowadzające duktami wodę do miast z odległych źródeł. Do dziś powszechnie kojarzą się z arkadami, z których niektóre zachowały się do naszych czasów. Starożytny Rzym wyposażony był w kanalizację i toalety publiczne. W IV w. wodociągi doprowadzające wodę do Rzymu miały ok. 600 km długości i w ciągu doby dostarczały 1,5 mln mIndeks górny 3 wody.

R1Rmr3j9Vc1vn
Na zdjęciu arkady akweduktu Pont du Gard, wybudowane na południu dzisiejszej Francji. Jest to jeden z najbardziej znanych akweduktów. Pochodzi z I w. p.n.e.
Źródło: Benh LIEU SONG, Wikimedia Commons, licencja: CC BY-SA 3.0.
  • Mosty. Rzymianie opanowali ich budowę do perfekcji. Do najsłynniejszych należy most w Trewirze, stanowiący dziś ważny zabytek miasta. Badacze ustalili, że podczas jego budowy wydobyto ok. 6500 mIndeks górny 3 ziemi, zużyto 6245 kg drewna, 1100 kg gliny, 11 706 kg kamienia, 22 500 kg żelaza i tyle samo ołowiu. Budowa zajęła co najmniej 18 tys. dni roboczych: 100 mężczyzn przy wykorzystaniu technik i sprzętu dostępnego w starożytności budowałoby ten most przez mniej więcej pół roku. Na zdjęciu poniżej most w Trewirze po rekonstrukcji.

R18KwTxzjD7IY
Źródło: Johnny Chicago, Wikimedia Commons, licencja: CC BY-SA 3.0.
  • Beton, czyli mieszanka potłuczonego kamienia wulkanicznego, wapna palonego i piasku. Przed wynalezieniem betonu budowle publiczne stawiano z ciężkiego kamienia, który uniemożliwiał zastosowanie kopuł. Przewaga betonu nad kamieniem polegała nie tylko na tym, że był on lżejszy, ale też można go było z większą łatwością formować, poza tym był tańszy i równie co kamień wytrzymały. Dzięki betonowi Rzymianie mogli budować sklepienia o imponującej rozpiętości. Osiągnięciem Rzymian jest kopuła.

R10FaYup6XNbD
Najpiękniejszą kopułę można dziś podziwiać w słynnym Panteonie. Na zdjęciu kopuła z oculusem i kasetonami, czyli kwadratowymi wgłębieniami, które ją zdobią i czynią lżejszą.
Źródło: Mohammad Reza Domiri Ganji, Wikimedia Commons, licencja: CC BY-SA 4.0.

Zapoznaj się z grafiką interaktywną 

R6HKBZL3VKER51
Zdjęcie przedstawia makietę miasta, a na niej zaznaczone: 1. Koloseum, czyli amfiteatr Flawiuszów Wybudowany za Wespazjana i Tytusa, najbardziej znana budowla rzymska. Mógł pomieścić 50 tys. widzów. Obwód Koloseum wynosi 527 m, wysokość 50 m. Był wybudowany na planie owalu, z czterema kondygnacjami, systemem korytarzy, schodów i wentylacji. Arena była otoczona metalowym ogrodzeniem, aby chronić publiczność przed furią dzikich i wygłodzonych zwierząt. Odbywały się tu także przedstawienia historycznych bitew, oblężeń, a nawet bitew morskich. W przypadku niepogody nad budowlą rozpinano ogromną płócienną osłonę (velarium), która chroniła widzów przed słońcem i deszczem. Na zdjęciu wnętrze Koloseum. opis alternatywny, 2. Kolos Nerona, olbrzymich rozmiarów posąg Nerona stylizowanego na Heliosa, boga słońca. Miał 35 m wysokości i był wykonany z brązu. Stał w pobliżu Koloseum, właśnie od kolosalnego posągu zaczerpnął swą nazwę amfiteatr Flawiuszów. Nie znamy okoliczności jego zniszczenia. Na zdjęciu rekonstrukcja posągu na podstawie zachowanych monet. opis alternatywny, 3. Świątynia Wenus i Romy. Była to najprawdopodobniej największa z rzymskich świątyń, wybudowana w porządku korynckim. Powstała na polecenie Hadriana na wielkiej betonowej platformie o wymiarach 145x100 m. Na początku IV w. została spłonęła, ale odbudowano ją w pierwotnej formie zaraz po zniszczeniu. Uległa zniszczeniu w trzęsieniu ziemi w IX w. Na zdjęciu pozostałości świątyni. 4. Forum Romanum - plac rozciągający się pomiędzy wzgórzami Kapitolu, Palatynu i Eskwilinu. Został wybrukowany i osuszony (w tym celu wykopano kanał cloaca maxima) w VI w. p.n.e. Był wielokrotnie przebudowany. W czasach cesarstwa stał się miejscem demonstrowania przepychu cesarskiego, celem procesji, które z antycznej Via Sacra (Świętej Drogi) wspinały się do świątyni Jowisza na Kapitolu. Na forum znajdowały się m.in. Comitium - siedziba najdawniejszych zgromadzeń ludowych; Curia – miejsce obrad senatu; świątynie Saturna, Wespazjana i Zgody; potężny łuk triumfalny Septymiusza Sewera oraz dwie duże bazyliki: Basilica IuliaBasilica Aemilia. Na zdjęciu pozostałości forum z widokiem na łuk Septymiusza Sewera. 5. Świątynia Jowisza Kapitolińskiego „Wzniesiona w południowej części Kapitolu [wzgórza]; wg tradycji budowę zapoczątkowali ostatni królowie Rzymu, dedykował ją konsul Marcus Horatius. Świątynia […] na wysokim podium (62,25x53,30 m) ze schodami od frontu, z głębokim przedsionkiem, wspartym na 3 rzędach po 6 kolumn i kolumnadą wzdłuż bocznych ścian oraz z trójdzielną cellą. W środkowym pomieszczeniu znajdowało się sanktuarium Jowisza Najlepszego Największego (Jupiter Optimus Maximus), w bocznych – Junony i Minerwy. Przy budowie zatrudniono etruskich artystów. Po pożarze w 83 p.n.e. została odbudowana przez Sullę, który zatrudnił etruski gliniany posąg Jupitera posągiem chryzelefantynowym [ze złota i kości słoniowej], wg pierwowzoru Zeusa Olimpijskiego. Ponowna przebudowa nastąpiła w czasach Flawiuszów [69‑96 n.e.]. Świątynia była centrum religijnym, odgrywała ważną rolę w życiu polityczno‑społecznym miasta. Przetrwała do VI w., całkowicie zniszczona w średniowieczu, popadła w zapomnienie”. Na ilustracji model świątyni.[Hasło Jowisza Kapitolińskiego świątynia, w: Słownik kultury antycznej, red. R. Kulesza, Warszawa 2012, s. 245], 6. Forum Trajana Było to największe i najmłodsze forum z wybudowanych przez cesarzy. Miało 300 metrów długości i 185 metrów szerokości. Aby mogło powstać, wyrównano całe wzgórze między Kwirynałem i Kapitolem. Na środku placu znajdował się olbrzymi konny posąg Trajana. Do forum przylegała bazylika Ulpia, za nią dwie biblioteki ze zbiorami w języku greckim i łacińskim, a także kolumna Trajana. Kolumna zachowała się do naszych czasów: ma wysokość 30 m i średnicę 3,7 m, jest pokryta w całości płaskorzeźbionym fryzem marmurowym, przedstawiającym podbój Dacji. To właśnie z łupów zdobytych na Dakach Trajan wybudował forum i kolumnę. W środku kolumny znajdują się kręte schody, prowadzące aż na jej szczyt, gdzie w starożytności był umieszczony posąg cesarza wykonany z brązu. W podstawie kolumny były umieszczone prochy Trajana. Na pierwszej ilustracji plan forum: tak wyglądało forum w czasach starożytnych; na drugiej kolumna Trajana, która w starożytności była kolorowa. 7. Teatr Pompejusza Był to pierwszy stały teatr w Rzymie, inaczej zwany teatrem marmurowym. Został wzniesiony przez Pompejusza w 61 r. p.n.e. Widownia, która miała 150 m średnicy, mogła pomieścić 12 tys. ludzi. Do teatru przylegał dziedziniec otoczony portykami (wystawiano w nich dzieła sztuki), w której znajdowała się sala senatu, gdzie w 44 r. p.n.e. został zabity Juliusz Cezar. Na ilustracji widać rekonstrukcję teatru i dziedzińca w 3D. 8. Circus Maximus Odbywały się w nim wyścigi rydwanów. Cyrk stanowiła arena o kształcie wydłużonego prostokąta z trybunami mogącymi pomieścić w IV w. n.e. około 180 tys. ludzi. Tor wyścigu przedzielony był wzdłuż osi podłużnej niewielkim murem, wokół którego odbywały się wyścigi: 7 okrążeń na trasie o łącznej długości 3500 metrów. Na murku umieszczony był obelisk egipski, siedem wielkich jaj z drewna i delfiny z brązu, których opuszczenie oznaczało zakończenie wyścigu. Na ilustracji pozostałości po cyrku. 9. Termy Karakalli zostały wzniesione przez cesarza w latach 211‑216, największe w Rzymie i najlepiej zachowane do naszych czasów. Zajmowały obszar na planie prostokąta o wymiarach 337x328 m. Mieściło się w nich jednocześnie 10 tys. osób. Na zdjęciu pozostałości term. opis alternatywny, 10. Templum divi Claudii Świątynia ubóstwionego Klaudiusza wybudowana po jego śmierci w 54 r. Powstała na platformie w kształcie prostokąta o wymiarach 200x180 m. Na ilustracji komputerowa rekonstrukcja budowli. opis alternatywny, 11. Wielka szkoła (łac. Ludus Magnus) Największa szkoła gladiatorów w Rzymie wybudowana na polecenie cesarza Domicjana, a później przebudowana w czasach Trajana. Miała widownię, na której pojawiali się Rzymianie śledzący walki treningowe. Widownia mogła pomieścić 3 tys. widzów. Na zdjęciu pozostałości szkoły, w tle ruiny Koloseum. 12. Panteon Jedna z najbardziej znanych rzymskich budowli. Postawiona na zlecenie cesarza Hadriana. Przez wielki portyk, złożony z 18 najwyższych w Rzymie kolumn, wykonanych z różowego i szarego egipskiego granitu, wchodzi się do ogromnej okrągłej sali. Nad nią wznosi się kopuła, której średnica jest równa wysokości całej budowli i wynosi 43,2 metra. W kopule znajduje się oculus, przez który wpada deszcz, odprowadzany na zewnątrz budowli. Wokół okrągłej sali otwierają się nisze z posągami bogów. Kopuła jest arcydziełem rzymskiej architektury. O ciężarze ponad 5 tys. ton była największa na świecie. Na zdjęciu obecne wnętrze.
Źródło: Jean-Pierre Dalbéra, Wikimedia Commons, licencja: CC BY 2.0.
Polecenie 1

Rozpoznaj i opisz charakterystyczne rzymskie budowle, które widać na makiecie Rzymu w IV w., ale nie ma o nich mowy w opisie schematu.

RqrNMSEVXxQ2S
Twoja odpowiedź (Uzupełnij).
Polecenie 2

Odwołując się do budowli ukazanych na schemacie, opisz formy spędzania czasu wolnego w Rzymie IV w.

R1ZwFEluihRst
Twoja odpowiedź (Uzupełnij).

Trenuj i ćwicz

Ćwiczenie 1

Rozstrzygnij, które stwierdzenia są prawdziwe, a które fałszywe.

RSeG2ieMpVz1g
Łączenie par. . Rzymianie nie rozwinęli mozaiki.. Możliwe odpowiedzi: Prawda, Fałsz. Do największych pomników w Rzymie należał Kolos Hadriana.. Możliwe odpowiedzi: Prawda, Fałsz. Amfiteatr Antoninów to inaczej Koloseum.. Możliwe odpowiedzi: Prawda, Fałsz. Największe termy w Rzymie wybudował Karakalla. P. Możliwe odpowiedzi: Prawda, Fałsz. Weryzm był rozpowszechniony u schyłku republiki.. Możliwe odpowiedzi: Prawda, Fałsz. Wszystkie posągi cesarskie były idealizowane.. Możliwe odpowiedzi: Prawda, Fałsz. Najpiękniejsze freski rzymskie zachowały się w Pompejach.. Możliwe odpowiedzi: Prawda, Fałsz. Insule były zamieszkiwane przez najbogatszych Rzymian.. Możliwe odpowiedzi: Prawda, Fałsz
Ćwiczenie 2

Przyporządkuj definicję do terminu.

RmOKXBUjzasaL
Wybierz jedno nowe słowo poznane podczas dzisiejszej lekcji i ułóż z nim zdanie.

Indeks dolny Wszystkie definicje pochodzą z Internetowej Encyklopedii PWN. Indeks dolny koniec

1
Ćwiczenie 3

Przyporządkuj nazwy budowli na makiecie Rzymu z IV w.

R1T77RKAJGP9F
Wybierz jedno nowe słowo poznane podczas dzisiejszej lekcji i ułóż z nim zdanie.
Ćwiczenie 3
RJSGHS5K6R9NS
Wybierz jedno nowe słowo poznane podczas dzisiejszej lekcji i ułóż z nim zdanie.
11
Ćwiczenie 4

Ilustracja przedstawia fragment tzw. Tabula Peutingeriana, XIII‑wiecznej kopii mapy powstałej w IV w. Rozstrzygnij, czy fragment poniższej mapy może ilustrować słynne powiedzenie „Wszystkie drogi prowadzą do Rzymu”. Uzasadnij odpowiedź, podając dwa argumenty.

R1Y0KCRUVmCQL
Ilustracja interaktywna 1. Rzym
Źródło: Konrad Miller, Wikimedia Commons, domena publiczna.
RoXRylsjYn9Cb
(Uzupełnij).
Ćwiczenie 4
R1CxahzXI6FjV
(Uzupełnij).
1
Ćwiczenie 5

Wyjaśnij, która budowla, zrealizowana przez Agatiasza, sprawiła, że miasto stało się piękniejsze, niż było. Uzasadnij odpowiedź, odwołując się do poniższego tekstu.

Dawniej stanowiłam miejsce o odstręczającym wyglądzie, całkiem poprzedzielane [na przegrody] glinianymi murami, [miejsce], gdzie cudzoziemcy, miejscowi i wieśniacy z brzucha z grzmotem wyrzucali ekskrementy. Jednak Ojciec Miasta, Agatiasz, zupełnie mnie odmienił, z najpośledniejszej świetną mnie czyniąc.

CART75 Źródło: Antologia Palatyńska 9.662, tłum. A. Wypustek.
R1baxs2P8c6Jn
(Uzupełnij).
Ćwiczenie 6

Przyporządkuj poniższe zabytki do odpowiedniej epoki.

R159Ky0Irs1iT
Rzeźba schyłku republiki Możliwe odpowiedzi: 1. 2, 2. 3, 3. 4, 4. 1 Rzeźba okresu cesarstwa idealistyczna Możliwe odpowiedzi: 1. 2, 2. 3, 3. 4, 4. 1 Rzeźba okresu cesarstwa realistyczna Możliwe odpowiedzi: 1. 2, 2. 3, 3. 4, 4. 1 Rzeźba schyłku cesarstwa Możliwe odpowiedzi: 1. 2, 2. 3, 3. 4, 4. 1
Ćwiczenie 6
Rccwdjhwg0zKM
Uzupełnij luki w tekście. Najstarsze obrazy rzymskie znamy wyłącznie z przekazów literackich. W III–II w. p.n.e. służyły one uświetnianiu 1. deskach, 2. malowidłami naściennymi, 3. podłogi, 4. mumii, 5. pochodów triumfalnych wodzów rzymskich, 6. mozaika: przedstawiały sceny z wojen, np. oblężenie Kartaginy lub śmierć Mitrydatesa. U schyłku republiki rozpowszechniona była praktyka dekorowania domów 1. deskach, 2. malowidłami naściennymi, 3. podłogi, 4. mumii, 5. pochodów triumfalnych wodzów rzymskich, 6. mozaika, która utrzymała się w czasach cesarstwa. Jej najsłynniejsze przykłady pochodzą z Pompejów. W okresie cesarstwa rozwinęła się także 1. deskach, 2. malowidłami naściennymi, 3. podłogi, 4. mumii, 5. pochodów triumfalnych wodzów rzymskich, 6. mozaika. Z początku dekorowano nią 1. deskach, 2. malowidłami naściennymi, 3. podłogi, 4. mumii, 5. pochodów triumfalnych wodzów rzymskich, 6. mozaika, później również ściany, a u schyłku cesarstwa stała się ona ważnym medium dla propagandy cesarskiej.

Odrębną kwestię stanowią portrety fajumskie, które powstawały w Egipcie między I a IV w. n.e. Były wykonywane na płótnie lub 1. deskach, 2. malowidłami naściennymi, 3. podłogi, 4. mumii, 5. pochodów triumfalnych wodzów rzymskich, 6. mozaika i umieszczane na 1. deskach, 2. malowidłami naściennymi, 3. podłogi, 4. mumii, 5. pochodów triumfalnych wodzów rzymskich, 6. mozaika.
1
Ćwiczenie 7

W 20 r. p.n.e. król Partów Fraates, chcąc uniknąć wojny z Rzymem (August zgromadził wielkie siły na granicy rzymsko‑partyjskiej), zdecydował się zwrócić Augustowi orły legionowe, które w 53 r. p.n.e. utracił w bitwie pod Carrhae Marek Licyniusz Krassus. Orły legionowe stanowiły symbol legionów rzymskich, a ich utrata była uznawana za wielką hańbę. Poniżej rzeźba Augusta (tzw. August z Prima Porta, obecnie w Muzeach Watykańskich), która odnosi się do tych wydarzeń. Na podstawie analizy przedstawienia ukazanego na pancerzu cesarza zaproponuj interpretację tej płaskorzeźby, wydobywając jej propagandowy charakter.

RLhdReugixJMr
Źródło: Wikimedia Commons, domena publiczna.
RCA57eMwbaTjr
Źródło: Wikimedia Commons, domena publiczna.

Identyfikacja postaci z płaskorzeźby:
1. Celeus, bóg nieba.
2. Aurora, bogini brzasku i Luna, bogini księżyca.
3. Personifikacja podbitych przez Rzym ludów.
4. Diana, bogini łowów.
5. Ceres, bogini ziemi i urodzaju.
6. Apollo, bóg słońca.
7. Personifikacja ludów zależnych od Rzymu, lecz niepodbitych.
8. Sol, bóg słońca, na swojej kwadrydze.
9. Sfinksy.

R1a1ZtMfnKvhW
(Uzupełnij).
Ćwiczenie 7
R1RNhet23HqUH
Uzupełnij luki w tekście. W 20 r. p.n.e. król Partów 1. Fraates, 2. orły legionowe, 3. Orły legionowe, 4. Licyniusz Krassus, 5. perskich, 6. rzymskich, chcąc uniknąć wojny z Rzymem (August zgromadził wielkie siły na granicy rzymsko‑partyjskiej), zdecydował się zwrócić Augustowi 1. Fraates, 2. orły legionowe, 3. Orły legionowe, 4. Licyniusz Krassus, 5. perskich, 6. rzymskich, które w 53 r. p.n.e. utracił w bitwie pod Carrhae Marek 1. Fraates, 2. orły legionowe, 3. Orły legionowe, 4. Licyniusz Krassus, 5. perskich, 6. rzymskich. 1. Fraates, 2. orły legionowe, 3. Orły legionowe, 4. Licyniusz Krassus, 5. perskich, 6. rzymskich stanowiły symbol legionów 1. Fraates, 2. orły legionowe, 3. Orły legionowe, 4. Licyniusz Krassus, 5. perskich, 6. rzymskich, a ich utrata była uznawana za wielką hańbę.

Słownik

akwedukt
akwedukt

(z łac. aquaeductus – wodociąg, od aqua – woda, ductus – prowadzenie, od ducere – wodzić, prowadzić) wodociąg, który wykorzystując siłę ciążenia, zaopatrywał miasto w wodę z górskich źródeł. Budowano wodociągi podziemne i nadziemne; te drugie zachowały się do dzisiaj w różnych częściach Europy. Liczący pół miliona Rzym w II w. zaopatrywało w wodę 11 akweduktów, których łączna długość wynosiła ok. 400 km; trwałość rzymskich konstrukcji potwierdza fakt, że do tej pory działa kilka akweduktów, które wybudowali starożytni

amfiteatr
amfiteatr

(łac. amphitheatrum z gr. amphitheatron – dosł. okrągły teatr, od amphi – wokół + theatron – widownia) w Rzymie budowla przeznaczona do walk gladiatorów i walk z dzikimi zwierzętami

bazylika
bazylika

(łac. basilica z gr. basilike – r.ż. od basilikos – królewski, basileus – król) hala przeznaczona do celów publicznych, najczęściej transakcji handlowych i procesów sądowych

cyrk
cyrk

(z łac. circus – koło, okrąg) budowla z trybunami, w której odbywały się wyścigi rydwanów na arenie w kształcie wydłużonego prostokąta

forum
forum

w starożytnym Rzymie: plac w mieście, na którym odbywały się zebrania ludowe, targi i sądy; ośrodek życia handlowego i politycznego

gimnazjon
gimnazjon

w starożytności: kompleks przeznaczony do ćwiczeń fizycznych i zawodów, ale także kąpieli, rekreacji i nauki

insula
insula

(łac., wyspa) wielopiętrowy dom czynszowy dla średniozamożnej i ubogiej ludności (odpowiednik naszej kamienicy); im wyższe piętro, tym mniejsze izby mieszkalne i ubożsi mieszkańcy; odmienną formą zamieszkania były domy (łac. domus) zajęte przez jedną zamożną rodzinę

kuria
kuria

(łac. curia) rada miejska zarządzająca miastem; wstęp do niej mieli w pierwszej kolejności bogaci i dobrze urodzeni, najczęściej właściciele ziemscy, choć z czasem zaczęto dopuszczać także najzamożniejszych kupców

portyk
portyk

(wł. portico, z łac. porticus – hala, kolumnada, od porta – brama) część budynku z rzędem lub rzędami kolumn wspierająca dach

pryncypat
pryncypat

(łac. principatus) forma ustrojowa cesarstwa między 27 p.n.e. a 284 n.e., wedle której cesarz występował jako pierwszy (princeps) wśród senatorów i obywateli, skupiając w ręku pełną władzę przy zachowaniu  republikańskich pozorów

termy
termy

bezpłatne łaźnie publiczne, w których mieszkańcy nie tylko dbali o higienę, ale mogli również zaznać relaksu i odpoczynku; ich budowa rozpowszechniła się w I w. p.n.e. Cesarze rzymscy wznosili duże kompleksy, takie jak termy Karakalli; rozwijało się w nich także życie intelektualne i artystyczne, a do codziennych zwyczajów należały dyskusje polityków, występy poetów i oratorów

willa
willa

(łac. villa) pierwotnie w odróżnieniu od domów, insuli i chat wiejskich stanowiła majątek ziemski z zabudowaniami mieszkalnymi i gospodarczymi; w okresie późnej republiki willa wykształciła się jako reprezentacyjny dom dla arystokracji rzymskiej, bogato zdobiony, wyposażony w ogród; wille budowano zarówno w miastach, jak i na wsi