określenie wykonawcze dla instrumentów strunowych smyczkowych, oznaczające grę drzewcem smyczka

określenie wykonawcze dla instrumentów dętych blaszanych bądź smyczkowych, oznaczające grę z tłumikiem

określenie wykonawcze dla instrumentów strunowych, dętych lub głosu ludzkiego, oznaczające płynne przejście od jednego dźwięku do drugiego, z wydobyciem wszystkich możliwych dźwięków pośrednich

element utworu muzycznego polegający na doborze i określonym sposobie użycia instrumentów w celu uzyskania pożądanej kolorystyki; umiejętność rozpisania kompozycji na wszystkie głosy orkiestry

wieloczęściowy, niesceniczny utwór wokalny, złożony z arii, recytatywów, duetów, ansambli, chórów i ritornelów instrumentalnych

muzyka, która za pomocą odpowiednich środków (melodycznych, harmonicznych, kolorystycznych) sugeruje skojarzenia z określonymi w tytule treściami; przeciwieństwo muzyki absolutnej

dawny instrument dęty blaszany, kształtem przypominający fagot. Posiadał szeroką czarę głosową, system klapowy oraz rurę zadęciową. Stosowano trzy odmiany ofiklejdy – altową, basową i kontrabasową. Instrument stracił na popularności w drugiej połowie XIX wieku, na rzecz nowo wynalezionej tuby

dramatyczno‑muzyczny, wokalno‑instrumentalny, z akcją dramatyczną, monologami i dialogami ujętymi w libretcie, przeznaczony do wykonania na scenie (z odpowiednią scenografią), zwykle w specjalnie do tego celu zbudowanym teatrze operowym, również zwanym operą

gatunek muzyki dramatycznej, niesceniczny, z tekstem najczęściej o tematyce religijnej, wykonywany w kościele (poza liturgią) lub w sali koncertowej; także utwór tego gatunku

(wł. orchestra) wieloosobowy zespół instrumentalny pod kierownictwem dyrygenta

określenie wykonawcze dla instrumentów strunowych smyczkowych, oznaczające grę palcami

wyrazisty odcinek melodyczny, melodyczno‑rytmiczny bądź harmoniczny utworu, wykorzystywany w dalszym jego przebiegu. W muzyce programowej często powiązany z określonym bohaterem lub ideą