N- Hiszpania i Francja – Enrique Granados, Isaac Albéniz i Cesar Franck.
Klucz do rozwoju
Zanim przyjrzymy się pojęciu szkół narodowych w muzyce XIX wieku — szczególnie w kontekście Hiszpanii i Francji — warto cofnąć się do wcześniejszych epok, które przygotowały grunt pod te zjawiska.
We Francji XVIII stulecia nie sposób pominąć pełnego przepychu dworu Ludwika XIV, gdzie królowała muzyka operowa, w tym opéra comiqueopéra comique, oraz intensywnie rozwijająca się muzyka instrumentalna.
Hiszpania natomiast, zanim ponownie odkryje swoje narodowe (czyli zakorzenione w folklorze i tradycji ludowej) brzmienie, musi przejść przez okres silnych wpływów obcych kultur i muzycznego podporządkowania, szczególnie wyraźnego u schyłku XVIII wieku.
Ważne daty
1822‑1890- lata życia Césara Francka
1746- 1828- lata życia malarza Francisco José de Goya
1860‑1909 - lata życia Isaaca Albéniza
1867 –1916 - lata życia Enrique Granados
1867‑1946 - lata życia Manuela de Falli
1882‑1949 - lata życia Joaquina Turina
1927‑1928 – Bolero Maurice Ravel
Cele
przedstawiać krótką historię, która przyczyniła się do stworzenia szkół narodowych w Hiszpanii i Francji;
przedstawiać najważniejszych twórców stylu narodowego;
podstaw teoretycznych gry i budowy gitary oraz innych instrumentów kojarzonych z Hiszpanią;
rozpoznawać wpływ muzyki hiszpańskiej na innych twórców muzyki XIX i XX wieku;
wykazywać różnice w brzmieniu utworów z poszczególnych krajów.