Do rozpuszczalnych substancji w rozpuszczalnikach polarnych (na przykład w wodzie) zalicza się związki zawierające wiązania jonowe. Związki o wiązaniach kowalencyjnych niespolaryzowanych nie rozpuszczają się zazwyczaj w rozpuszczalnikach polarnych, są natomiast rozpuszczalne w cieczach niepolarnych (organicznych), takich jak benzen i czterochlorek węgla.

Niektóre substancje o wiązaniach kowalencyjnych niespolaryzowanychwiązanie kowalencyjne niespolaryzowanewiązaniach kowalencyjnych niespolaryzowanych, na przykład  diament lub ${\text{SiO}}_2$ nie rozpuszczają się w żadnym z rozpuszczalników. Ta sama cecha dotyczy substancji o wiązaniach metalicznych. Istnieją również substancje o wiązaniach kowalencyjnych niespolaryzowanych, które dobrze się rozpuszczają. Przykładem jest cząsteczka ${\text{Br}}_2$, która rozpuszczona w wodzie tworzy roztwór wody bromowej.

Dobre przewodniki prądu elektrycznego

Jeżeli substancja przewodzi prąd elektryczny w stanie stopionym lub w roztworze wodnym to oznacza to, że jest to związek jonowy. Wynika to z faktu, że za przepływ prądu odpowiedzialne są jony mające swobodę ruchu. Jeżeli natomiast substancja przewodzi prąd elektryczny w postaci stałej, to występują w niej wiązania metaliczne. Obecne w wiązaniu wolne elektrony przenoszą ładunek elektryczny. Mechanizm przewodzenia prądu jest jednak odmienny do przewodników jonowych.

Złe przewodniki prądu elektrycznego

Substancje o wiązaniach kowalencyjnych są izolatorami – nie przewodzą prądu elektrycznego. Wynika to z faktu, że w żadnym ze stanów skupienia (stałym, ciekłym i gazowym) substancja nie zawiera ładunków elektrycznych. Wśród substancji o wiązaniu kowalencyjnym, która przewodzi prąd wyjątek stanowi grafit oraz fosfor czarny.

Niskie temperatury topnienia

Temperatura topnienia określa kiedy substancja przechodzi ze stanu stałego w stan ciekły. Niskie temperatury topnienia są charakterystyczne dla substancji, które posiadają wiązania kowalencyjne i tworzą kryształy cząsteczkowe. Wśród takich substancji można wymienić m.in. helowce w stałym stanie skupienia, węglowodory (np. etan), cząsteczki związków chemicznych (np. ${\text{SiH}}_4$).

Wysokie temperatury topnienia

Aby stopić substancję jonową należy dostarczyć znacznej energii, która zniszczy jej sieć krystaliczną. Z tego względu substancje jonowej posiadają wysokie temperatury topnienia i wrzenia. Większymi temperaturami topnienia i wrzenia charakteryzują się substancje o wiązaniach kowalencyjnych, które tworzą kryształy kowalencyjne np. diament, krzem.

Wysoka temperatura topnienia to również cecha niektórych substancji o wiązaniu metalicznym. Chociaż wśród metali temperatury topnienia są zróżnicowane to istnieją metale o szczególnie wysokich wartościach temperaturach topnienia i wrzenia. Przykładem może być wolfram – metal, którego temperatura topnienia jest wyższa niż wielu substancji kowalencyjnych.

Należy pamiętać, że poznanie charakterystycznych cech substancji wymaga wykonania wielu doświadczeń i niekiedy długotrwałej obserwacji. Dlatego należy być ostrożnym przy dokonywaniu charakterystyki badanych substancji i określeniu rodzaju wiązań, jakie w nich występują tylko na podstawie jednej właściwości. Ponadto należy pamiętać, że wiązania nie muszą być w $100\%$ kowalencyjne lub w $100\%$ jonowe. Istnieją również wiązania o charakterze pośrednim.