Przestopniowane przymiotniki i przysłówki.
Nihil difficileNihil difficile: Przymiotniki deklinacji III
Informacje na temat przymiotników deklinacji I i II zamieszczone zostały w rozdziale Rzeczowniki i przymiotniki deklinacji I oraz Rzeczowniki i przymiotniki deklinacji II, w module Różne odmiany łacińskich rzeczowników.
Podobnie, jak w deklinacji I i II, przymiotniki deklinacji III mogą mieć trzy końcówki rodzajowe, dla rodzaju męskiego, żeńskiego i nijakiego.
Ale są też takie przymiotniki deklinacji III, które mają dwa, a nawet jedno zakończenie.
Mapa myśli prezentuje podział przymiotników deklinacji III i adekwatne przykłady.
- Nazwa kategorii: Przymiotniki deklincji III
- Nazwa kategorii: Przymiotniki o trzech zakończeniach rodzajowych. Każdy rodzaj ma w nominatiwie singularis inną końcówkę: -er (m), -is (f), -e (n).
- Nazwa kategorii: orator celeber, navis celebris, animal celebre
- Nazwa kategorii: Formy podstawowe tych przymiotników to formy nominatiwu singularis w trzech rodzajach: celeber, celebris, celebre. Koniec elementów należących do kategorii Przymiotniki o trzech zakończeniach rodzajowych. Każdy rodzaj ma w nominatiwie singularis inną końcówkę: -er (m), -is (f), -e (n).
- Nazwa kategorii: Przymiotniki o dwóch zakończeniach rodzajowych. W nominatiwie singularis rodzaje męski i żeński mają tę samą końcówkę: -is, zaś rodzaj nijaki ma końcówkę -e.
- Nazwa kategorii: orator nobilis, navis brevis, animal forte
- Nazwa kategorii: Formy podstawowe tych przymiotników to dwie formy nominatiwu singularis, np. nobilis, nobile. Koniec elementów należących do kategorii Przymiotniki o dwóch zakończeniach rodzajowych. W nominatiwie singularis rodzaje męski i żeński mają tę samą końcówkę: -is, zaś rodzaj nijaki ma końcówkę -e.
- Nazwa kategorii: Przymiotniki o jednym zakończeniu rodzajowym. W nominatiwie singularis wszystkie rodzaje mają tę samą końcówkę.
- Nazwa kategorii: orator vetus, navis vetus, animal vetus
- Nazwa kategorii: Formy podstawowe tych przymiotników to nominativus i genetivus singularis, np. vetus, veteris. Koniec elementów należących do kategorii Przymiotniki o jednym zakończeniu rodzajowym. W nominatiwie singularis wszystkie rodzaje mają tę samą końcówkę.
- Elementy należące do kategorii Przymiotniki deklincji III
- Elementy należące do kategorii Przymiotniki o trzech zakończeniach rodzajowych. Każdy rodzaj ma w nominatiwie singularis inną końcówkę: -er (m), -is (f), -e (n).
- Elementy należące do kategorii Przymiotniki o dwóch zakończeniach rodzajowych. W nominatiwie singularis rodzaje męski i żeński mają tę samą końcówkę: -is, zaś rodzaj nijaki ma końcówkę -e.
- Elementy należące do kategorii Przymiotniki o jednym zakończeniu rodzajowym. W nominatiwie singularis wszystkie rodzaje mają tę samą końcówkę.
Przymiotniki deklinacji III tworzą temat przez odrzucenie -is:
przymiotniki o trzech zakończeniach od formy żeńskiej, np. celebris - temat celebr-
przymiotniki o dwu zakończeniach - od formy męskiej/żeńskiej, np. nobilis - temat nobil-
przymiotniki o jednym zakończeniu - od drugiej formy przymiotnika (genetivus singularis), np. veteris- temat veter-
Przymiotniki deklinacji III przyjmują w odmianie cechy typu samogłoskowego:
ablativus sg. - i
genetivus pl. - ium
neutra w nom., acc., voc. pl. -ia
Na ilustracji znajduje się najwybitniejszy mówca starożytnego Rzymu - M. T. CiceroM. T. Cicero. Podaj w przypadkach ablativus singularis i genetivus pluralis połączenie: orator celeber (sławny mówca).

Informacje na temat Cycerona znajdziesz w rozdziale Marek Tuliusz Cyceron lepszy mówca, czy filozof? w module Spuścizna literacka starożytnych Rzymian.
Trzy przymiotniki deklinacji III: vetus, veterisvetus, veteris; pauper, pauperispauper, pauperis oraz dives, divitisdives, divitis, przyjmuje w odmianie cechy typu spółgłoskowego.

W celu wykorzystania wiedzy o przymiotnikach deklinacji III w praktyce - zapoznaj się z tekstem i wykonaj zadania.

RomaniRomani primamprimam victoriamvictoriam maritimammaritimam deportantdeportant
Romani multamulta cumcum PoenisPoenis proeliaproelia navalianavalia commiseruntcommiserunt. InitioInitio classisclassis RomanaRomana PunicaePunicae cedebatcedebat, namnam Romanorum navesnaves magnaemagnae etet gravesgraves eranterant, Poenorum parvaeparvae et velocesveloces. SedSed iamiam inin primoprimo proelioproelio navali, apudapud Mylas commissocommisso, naves Romanae, pontibuspontibus mobilibusmobilibus atqueatque manibusmanibus ferreisferreis, quosquos Romani corvoscorvos vocabantvocabant, armataearmatae, victoriam paraveruntparaverunt. Pontibus militesmilites Romani inin navem hostilemhostilem, quam manus ferreae continebantcontinebant, invadebantinvadebant ibiqueibique, utut in proelio terrestriterrestri, cum hostibushostibus pugnabantpugnabant. Victoria Romanis, qui bellorumbellorum terrestrium peritiperiti erant, facilisfacilis fuit.
Tłumaczenie
Rzymianie odnoszą pierwsze zwycięstwo na morzu (dosł. morskie)
Rzymianie stoczyli wiele bitew morskich z Punijczykami. Na początku flota rzymska ustępowała punickiej, bowiem okręty rzymskie były wielkie i ciężkie, punickie – małe i szybkie. Ale już podczas drugiej bitwy morskiej stoczonej pod Myle, okręty rzymskie, uzbrojone w ruchome pomosty i żelazne haki, które Rzymianie nazywali krukami, doprowadziły do zwycięstwa. Żołnierze rzymscy wchodzili mostami na wrogi okręt, który przytrzymywały żelazne haki, i tam walczyli z wrogami jak w bitwie na lądzie (dosł. lądowej). (Takie) zwycięstwo dla Rzymian, którzy byli doświadczenia w wojnach lądowych, było łatwe.
Indeks dolny Tłumaczenie i opracowanie tekstu autorka podręcznika, na podstawie źródła: Stefan Staszczyk, Jadwiga Daabowa, Zbigniew Sabiłło, Lingua Latina, Warszawa 1959, Materiał wykorzystany na podstawie art. 29 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (prawo cytatu) Indeks dolny koniecTłumaczenie i opracowanie tekstu autorka podręcznika, na podstawie źródła: Stefan Staszczyk, Jadwiga Daabowa, Zbigniew Sabiłło, Lingua Latina, Warszawa 1959, Materiał wykorzystany na podstawie art. 29 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (prawo cytatu)
Więcej o wojnach punickich dowiesz się z rozdziału Ekspansja terytorialna Rzymu: podboje, prowincje, w module Historia Rzymu.
Do podanych haseł dopisz łaciński źródłosłów w formach podstawowych.
militarny
port
celebryta
manualny
Stopniowanie przymiotników
Stopniowanie przymiotników to zjawisko obecne w wielu językach. W języku polskim znamy trzy podstawowe stopnie: równy („piękny”), wyższy („piękniejszy”) i najwyższy („najpiękniejszy”); podobnie w innych językach nowożytnych, np. w angielskim: beautiful – more beautiful – the most beautiful lub w niemieckim schön – schöner – am schönsten.
To, że w języku łacińskim systemem stopniowania przymiotników oparty jest na identycznych zasadach nie powinno cię dziwić. Ludy żyjące na terenie Europy ulegały wpływom Rzymian i ich języka, już od starożytności.
A zatem tak, jak w językach nowożytnych, w języku łacińskim przymiotniki mają trzy stopnie: równy (gradus positivus), wyższy (gradus comparativus) i najwyższy (gradus superlativus).
Stopniowanie regularne przymiotników w łacinie prezentuje załączony schemat.
- Nazwa kategorii: gradus positivus: altus, alta, altum (wysoki, wysoka, wysokie)
- Nazwa kategorii: gradus comparativus
- Nazwa kategorii: altior (wyższy, wyższa)
- Nazwa kategorii: altius(wyższe) Koniec elementów należących do kategorii gradus comparativus
- Nazwa kategorii: gradus superlativus
- Nazwa kategorii: altissimus (najwyższy, bardzo wysoki)
- Nazwa kategorii: altissima (najwyższa, bardzo wysoka)
- Nazwa kategorii: altissimum (najwyższe, bardzo wysokie) Koniec elementów należących do kategorii gradus superlativus
- Elementy należące do kategorii gradus positivus: altus, alta, altum (wysoki, wysoka, wysokie)
- Elementy należące do kategorii gradus comparativus
- Elementy należące do kategorii gradus superlativus
Schemat. Lista elementów:
Nazwa kategorii: gradus positivus: altus, alta, altum (wysoki, wysoka, wysokie)
Nazwa kategorii: gradus comparativus
Nazwa kategorii: altior (wyższy, wyższa)
Nazwa kategorii: altius (wyższe)
Nazwa kategorii: gradus superlativus
Nazwa kategorii: altissimus (najwyższy, bardzo wysoki)
Nazwa kategorii: altissima (najwyższa, bardzo wysoka)
Nazwa kategorii: altissimum (najwyższe, bardzo wysokie)
Tak jak przedstawione na schemacie przymiotniki deklinacji I i II, stopniują się również przymiotniki deklinacji III, np. brevis,-e (krótki,-a,-e), brevior, -ius (krótszy,-a,-e), brevissimus,-a,-um (najkrótszy,-a,-e).
Przymiotniki w stopniu wyższym odmieniają się według deklinacji III, np. brevior, brevioris ...lub brevius, brevioris ..., przyjmując cechy typu spółgłoskowego.
Przymiotniki w stopniu najwyższym, w zależności od rodzaju, odmieniają się według deklinacji I lub II, np. brevissimus, -i; brevissima, -ae; brevissimum, -i.
Nieregularności w stopniowaniu przymiotników
Pewną nieregularność wykazują w stopniowaniu przymiotniki deklinacji II i III zakończone na -er. Nie tworzą one stopnia najwyższego w klasyczny sposób, ale przez zamianę zakończenia -er na -errimus, -a, -um.
Tylko stopień najwyższy przymiotników zakończonych na -er tworzymy nie od tematu przymiotnika, a od formy rodzaju męskiego. Stopień wyższy tworzy się regularnie.
Tabela prezentuje stopniowanie przykładowych przymiotników zakończonych na -er.
Gradus positivus | Gradus comparativus | Gradus superlativus |
pulcher, pulchra, pulchrum – piękny,-a,-e | pulchr‑ior, pulchr‑ior, pulchr‑ius – piękniejszy,-a,-e | pulcherrimus, pulcherrima, pulcherrimum – najpiękniejszy,-a,-e, bardzo piękny,-a,-e |
acer, acris, acre – ostry,-a,-e | acr- ior, acr‑ior, acr‑ius – ostrzejszy,-a,-e | acerrimus, acerrima, acerrimum – najostrzejszy,-a,-e, bardzo ostry,-a,-e |
Pewna grupa przymiotników łacińskich tworzy comparativus i superlativus od innych rdzeni. Jest to tzw. stopniowanie supletywne.
Prezentuje je załączona tabela.
gradus positivus | gradus comparativus | gradus superlativus |
bonus, bona, bonum – dobry | melior, melior, melius – lepszy | optimus, optima, optimum – najlepszy; bardzo dobry |
malus, mala, malum – zły | peior, peior, peius – gorszy | pessimus, pessima, pessimum – najgorszy; bardzo zły |
parvus, parva, parvum – mały | minor, minor, minus – mniejszy | minimus, minima, minimum – najmniejszy; bardzo mały |
magnus, magna, magnum – duży | maior, maior, maius – większy | maximus, maxima, maximum – największy; bardzo duży |
multi, multae, multa – wielu | plures, plures, plura – więcej | plurimi, plurimae, plurima – najwięcej, bardzo dużo |
Ablativus comparationis, genetivus partitivus, czyli narzędnik porównania i dopełniacz cząstkowy.
Ze stopniowaniem nierozerwalnie łączy się porównanie. Bo jeśli chłopiec jest wyższy, to od kogo/niż kto? A morze głębsze, to od czego/niż co? Podane przykłady ukazują dwa sposoby porównania w języku polskim. Podobnie jest w łacinie.
Schemat prezentuje dwie możliwości wyrażenia porównania w języku łacińskim.
Mapa myśli.
Elementy należące do kategorii PATER ALTIOR
Nazwa kategorii: MATRE EST
Nazwa kategorii: QUAM MATER EST
Koniec elementów należących do kategorii PATER ALTIOR
Elementy należące do kategorii MATRE EST
Nazwa kategorii: ABLATIVUS COMPARATIONIS
Koniec elementów należących do kategorii MATRE EST
Elementy należące do kategorii QUAM MATER EST
Nazwa kategorii: NOMINATIVUS
Koniec elementów należących do kategorii QUAM MATER EST
Jak zauważyliście ablativus comparationis występuje wówczas, gdy przymiotnik podany jest w stopniu wyższym.
Z przymiotnikami w stopniu najwyższym łączy się funkcja składniowa rzeczownika w innym przypadku. Jest to tzw. genetivus partitivus, czyli dopełniacz cząstkowy. Wskazuje on na część całości; odpowiada na pytanie „spośród jakiej grupy, jakiej części?”
Np. celerrimus equorum - najszybszy z koni; minimum animalium - najmniejsze ze zwierząt; pulcherrima dearum - najpiękniejsza z bogiń.
Zapoznaj się z ilustracją interaktywną. Znajduje się w niej przykładowe zdanie zawierające genetivus partitivus i jego przekład.
O SokratesieSokratesie i innych filozofach greckich więcej informacji znajdziesz w rozdziale: Sokrates, Platon, Arystoteles, w module Filozofia grecka.
Zaimki osobowe nos i vos posiadają po dwie formy dopełniacza. Pierwsza z nich nostri, vestri oznacza nas, was; druga zaś: nostrum, vestrum - spośród nas/ z nas; spośród was/z was. Jest to genetivus partitivus.
Genetivus partitivus występuje nie tylko w połączeniu z przymiotnikami w stopniu najwyższym. Inne przykłady znajdziesz w ilustracjach. Zapoznaj się z nimi, a następnie wykonaj polecenie.
O Tarkwiniuszu PysznymTarkwiniuszu Pysznym i pozostałych królach Rzymu dowiesz się więcej w rozdziale - Z płonącej Troi drogi prowadzą do Rzymu, czyli o mitycznych początkach wiecznego miasta. „Eneida” Wergiliusza; w module zatytułowanym: Przedstawiciele literatury greckiej i rzymskiej i ich wybrane dzieła.


Przymiotnik magnus,-a,-um w stopniu wyższym maior, maius oprócz większy,-a, -e, może oznaczać również starszy,-a,-e. Ta sama zasada dotyczy przymiotnika parvus,-a,-um. W stopniu wyższym: minor, minus może oznaczać mniejszy,-a,-e lub młodszy,-a, -e
Informacje na temat zawodów sportowych w starożytnej Grecji i Rzymie znajdziesz w rozdziale - Sport i widowiska w Grecji i Rzymie, w module zatytułowanym: Życie publiczne i prywatne Greków i Rzymian.
Test pomoże ci sprawdzić, na ile przyswoiłeś sobie wiedzę z zakresu stopniowania przymiotników.
Stopniowanie przymiotników

Sapientissimus hominum - Socrates
Indeks dolny źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Sokrates#/media/Plik:Socrates_Pio-Clementino_Inv314.jpg, domena publiczna Indeks dolny koniecźródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Sokrates#/media/Plik:Socrates_Pio-Clementino_Inv314.jpg, domena publiczna
Słownik łacińsko‑polski
zwierzę
u, pod
uzbrojony
i
wojna
dobry
krótki
chata, dom
iść, odejść, ustąpić
sławny, znany
szybki
flota
myśleć, rozmyślać
zjednoczyć; proelium committere - stoczyć bitwę
trzymać, łączyć
kruk
z (kim, czym)
o, z, od
bogini
odnieść, odnosić
bogaty
ja
koń
i
łatwy
żelazny
silny, mężny, dzielny
bardzo dzielnie, najdzielniej
Jak tworzyć i stopniować przysłówki dowiesz się w następnym rozdziale zatytułowanym: Tworzenie przysłówków. Stopniowanie przymiotników i przysłówków.
brat
ciężki
mieć, trzymać
ten, ta, to
człowiek
nieprzyjacielski
wróg
już
i tam
w, na, podczas
do, ku
początek
atakować
droga
wielki, duży
zły
ręka; hak
morski
matka
żołnierz
ruchomy, ruchliwy
liczny
Myle; nazwa miasta leżącego w Azji Mniejszej
bowiem, ponieważ
okrętowy, morski
okręt
nic
nic trudnego
niektóry, pewien
nie tylko - lecz także
my
cały, wszystek
mówca
przygotować, przynieść
mały
ubogi, biedny
doświadczony (z gen.)
podobać się
Punijczyk, Fenicjanin
most
port
pierwszy
Liczebniki łacińskie zostały omówione w module - Starożytny kalkulator, czyli słów kilka o liczebnikach.
walka, potyczka, bitwa
chłopiec
bitwa, walka
walczyć
punicki
który, która, które
kto, co; który, -a,-e
rzecz
król
rzymski
Rzymianin
mądry
wiedzieć
lecz
siódmy
Sokrates, filozof grecki
głupi
być
ziemski, lądowy
tak jak
szybki, zwinny
stary
zwycięstwo
zwiedzać, odwiedzać
nazywać
wy
Słownik pojęć
żyjący w II/I w. p.n.e. rzymski pisarz, polityk, dowódca wojskowy, filozof i mówca
port w północno‑wschodniej Sycylii założony w VIII w. p.n.e. przez greckich osadników; obecnie Milazzo. W starożytności Mylae stanowiło ważny punkt strategiczny ze względu na swoją lokalizację i naturalny port, co czyniło je przedmiotem sporów między potęgami walczącymi o kontrolę nad Sycylią.
mieszkańcy Kartaginy; inna nawa, to Fenicjanie. Wojny między Kartaginą a Rzymem nazywa się wojnami punickimi (III‑II w. p.n.e.)
żyjący w V w..n.e. filozof grecki; obok Platona, którego był nauczycielem, i Arystotelesa, uważany za największego filozofa czasów starożytnych.
nieregularny sposób tworzenia stopnia wyższego i najwyższego przymiotników lub przysłówków, w którym zmiana tematu słowa jest tak duża, że forma powstała pochodzi od innego, niepowiązanego rdzenia słownego. W języku polskim dotyczy ono niewielu słów, ale są one bardzo często używane, np. dobry – lepszy – najlepszy lub źle – gorzej – najgorzej
żyjący w VI/V w. p.n.e. siódmy i ostatni król rzymski. Ponieważ był władcą despotycznym został wypędzony z Rzymu. Od tego momentu Rzym stał się republiką.