Starożytny kalkulator, czyli słów kilka o liczebnikach.
Nihil difficNihil difficĭĭlele: Jak liczyli starożytni - liczebniki główne
lp | język łaciński | język włoski | język francuski | język hiszpański |
|---|---|---|---|---|
1 | ūnus, -ā, -um | uno | un | uno |
2 | duo, duae, duo | due | deux | dos |
3 | trēs, trēs, tria | tre | trois | tres |
4 | quattuor | quattro | quatre | cuatro |
5 | quīnque | cinque | cinq | cinco |
6 | sex | sei | six | seis |
7 | septem | sette | sept | siete |
8 | octo | otto | huit | ocho |
9 | novem | nove | neuf | nueve |
10 | decem | dieci | dix | diez |
W starożytnym Rzymie za pechową liczbę uważano liczbę 17. Anagram zapisu tej liczby znakami rzymskimi – XVII, układa się w słowo VIXI, co po łacinie oznacza „żyłem”. Do dzisiaj na budynkach w Italii nie numeruje się 17. piętra czy pokoju.
W języku łacińskim odmieniają się następujące liczebniki: ūnus, -ā, -um; duo, duae, duo; trēs, trēs, tria oraz liczebnik mīlia (tysiące). Ich odmiana została zamieszczona w mapie myśli.

Słownik łacińsko‑polski

pies
itd. = i tak dalej

kobieta

kura
mieć
człowiek
nic trudnego

róża
słowo