Co zostało ukazane na obrazie?

Akwarela Czerwony i czarny świat przedstawia na pierwszym planie dwoje nowożeńców. Panna młoda trzyma w dłoniach bukiet białych róż. Na drugim planie znajdują się postacie czytającego książkę, skrzypka, wieśniaczki oraz odwrócona głowami w dół para narzeczonych w ślubnych strojach. Na planie tym są także elementy wiejskiego pejzażu – koza i kogut oraz białe polne kwiaty, a także element domowego wyposażenia – trójramienny świecznik z zapalonymi świecami. Czarne tło, w którym można dostrzec zarysy wsi i wiejskiego muzykanta, obrazuje noc. W tym kontekście można ją konkretyzować jako noc poślubną. Panna młoda, ubrana w błękitną suknię nocną, ukazana jest z odsłoniętymi piersiami, co sugeruje erotyczny charakter przedstawienia. Kolory, żywe i nasycone, niosą wiele znaczeń symbolicznych – błękit i biel to symbole niewinności (ubiór panny młodej, kolor kwiatów w jej dłoniach i otoczeniu), czerwień to symbol krwi, zagrożenia – o tym czyta bohater drugiego planu, być może narzeczony, czerwony jest także kogut symbolizujący walkę. Otoczenie młodych rozświetla świecznik – symbol domowego spokoju. Ich życiowe bezpieczeństwo podkreśla biała koza – żywicielka, a także postać wieśniaczki (być może narzeczona) ze snopem zboża – symbolem udanych zbiorów. Kolorystyka obrazu ukazuje intensywność życia i pozytywne emocje zakochanych, mimo zagrożeń otaczającego świata. Postacie narzeczonych, ich ubiory i gesty podkreślają miłosny związek, który ich łączy. Kontekst weselny podkreśla muzyka – unoszącego się na niebie skrzypka i niemal niewidzialnego w nocnym pejzażu muzykanta.

Fundament fizyczny dzieła sztuki to materialna podstawa istnienia utworu, czyli wszystko to, co jest jego nośnikiem i umożliwia percepcję dzieła przez odbiorcę.

Jakości estetycznie istotne (doniosłe) w tym obrazie, powstałe w wyniku twórczych aktów malarza, ujawniające się w schemacie tego obrazu:

• nasycenie, żywość, kontrastowość, symboliczność barw;

• narracyjne, kolażowe przedstawienie scen z życia młodych;

• symboliczność i realistyczność elementów ich otoczenia;

• naiwność i „dziecięcość” ujęcia świata.

Wartości artystyczne to środki, których używa twórca w swoim dziele, a które występują w rzeczywistym przedmiocie i wywołują odpowiedź odbiorcy, kształtując w nim wartości estetyczne. W przypadku dzieła Marca Chagalla można wskazać dobór barw, kompozycję, ujęcie ruchu.

Można wskazać tu przede wszystkim: ekspresyjność – silne, kontrastowe barwy (czerwień i czerń) nadają dziełu intensywny, emocjonalny wyraz, nastrojowość – obraz buduje klimat tajemnicy, snu, a czasem niepokoju, typowy dla twórczości Chagalla, fantastyczność (oniryczność) – przedstawione sceny mają charakter nierealny, oderwany od logiki świata rzeczywistego, dynamizm kompozycji – układ elementów sprawia wrażenie ruchu i lekkości (np. unoszące się postacie), symboliczność – elementy obrazu nie są dosłowne, lecz niosą ukryte znaczenia.