Przypatrz się uważnie kształtom i dynamice sylwetek na zdjęciach, a następnie dopasuj je do dosłownych znaczeń słów w podpisach.

Zwróć uwagę na charakterystyczne, smukłe figury kobiece i przypomnij sobie, na jaką słynną europejską wystawę międzynarodową i do jakiego włoskiego miasta Giacometti przygotował ten konkretny cykl w latach 50.

Pamiętaj, że styl artysty zmieniał się od form bardziej geometrycznych i masywnych ku coraz bardziej wydłużonym, niemal nitkowatym sylwetkom.

Przypatrz się charakterystycznym, monumentalnym figurom pozbawionym głów i skojarz ten styl z twórczością jedynej rzeźbiarki wymienionej wśród autorów.

Zwróć uwagę na dominujące kształty i formy poszczególnych rzeźb. Skojarz z tytułami.

Pomyśl o biologicznych lub anatomicznych skojarzeniach, jakie wywołują te organiczne, tkankowe formy, i zestaw je z nazwami podpisów.

Pamiętaj, jakich rewolucyjnych, miękkich i włóknistych materiałów używała artystka w swoich najsłynniejszych seriach, a jakie surowce kojarzą się z plenerową instalacją rzeźbiarską (jak np. „Katarsis”).

Pomyśl o biografii artystki, dopasowując polskie miasta do etapów jej edukacji i kariery akademickiej, a zagraniczne ośrodki do międzynarodowych wyróżnień i słynnego festiwalu tkaniny.

Zwróć uwagę na to, że nazwa „abakany” pochodzi od nazwiska artystki, a same obiekty były rewolucyjnymi, trójwymiarowymi tkaninami wykonanymi z grubego, roślinnego włókna.

Pamiętaj, która ze słynnych polskich rzeźbiarek zmagała się z ciężką chorobą nowotworową, co bezpośrednio zainspirowało ją do stworzenia poruszających cykli rzeźbiarskich o tej tematyce.

Przypatrz się pozom oraz stanowi ciał przedstawionych postaci, próbując połączyć ich wygląd z emocjonalnym i dosłownym znaczeniem podpisów, takich jak młodość czy bolesna przeszłość.

Zwróć uwagę na unikalne cechy wizualne oraz faktury rzeźb, starając się powiązać lśniącą, metaliczną formę czy motyw splecionych rąk z konkretnymi tytułami z listy.

Pomyśl o metaforze zatrzymywania i utrwalania ulotnych kształtów ludzkiego ciała, przypominającej tradycyjne, papierowe zbieranie i suszenie okazów natury.

rzypatrz się kształtom rzeźb na ilustracjach i spróbuj odnaleźć w nich motywy roślinne przypominające kompozycję kwiatową, kształt monumentalnej płyty nagrobnej (steli) oraz motyw kropli.

Odwołaj się do wybranych dzieł oraz do poglądów artysty. Zwróć uwagę na wydłużenie formy, chropowatą fakturę, symbolikę ruchu i bezruchu oraz na to, jak Giacometti rozumiał kruchość ludzkiej egzystencji.

Teza: Giacometti radykalnie przekształcił figurę ludzką, czyniąc ją znakiem egzystencjalnego napięcia, kruchości i samotności, a nie realistycznym odwzorowaniem ciała.

Argumenty i przykłady

• Wydłużone, smukłe postacie: Kobieta siedząca, Mężczyzna wskazujący palcem ukazują kruchość i napięcie egzystencji. 

• Chropowata faktura i szkieletowa konstrukcja - Kobieta siedząca. 

• Symbolika ruchu i bezruchu: Idący człowiek - dynamiczny krok, ale postać zatrzymana w ruchu, pochylona sylwetka, wydłużone proporcje, chropowata powierzchnia; figura „jakby mogła utracić równowagę lub rozpaść się pod wpływem własnego ruchu”. 

• Rzeźby są refleksją o życiu, śmierci i energii istnienia — „życie włącza materię i śmiertelność”.

Wniosek: Giacometti stworzył nowy model figury ludzkiej, egzystencjalny, ukazujący napięcie między kruchością a wolą życia.

Odwołaj się do wybranych abakanów oraz realizacji figuralnych. Zwróć uwagę na eksperyment z materią, odejście od tradycyjnej rzeźby, rolę faktury, skalę oraz znaczenie grupowych kompozycji.

Teza: Abakanowicz przekształciła rzeźbę, wprowadzając do niej tkaninę jako autonomiczną materię, organiczne struktury oraz wielofiguralne kompozycje o silnym ładunku emocjonalnym.

Argumenty i przykłady

• Eksperyment z tkaniną - Biała, Abakan 27, Abakan czerwony III: tkanina staje się „autonomiczną, rzeźbiarską materią”, o chropowatej, pomarszczonej powierzchni. 

• Zerwanie z gobelinem - artystka „wyzwala tkaninę z rygorów utylitaryzmu”, tworząc formy przestrzenne. 

• Organiczność materiału - włókna, sizal, runo, końskie włosie; faktura jako nośnik ekspresji. 

• Wielofiguralność - Tłum, Kroczące figury: powtarzalność form, anonimowość, skorupowa konstrukcja, refleksja nad ludzką zbiorowością. 

• Humanistyczny wymiar - twórczość związana z empatią w stosunku do człowieka i prawdy w nim istneijącej. 

• Egzystencjalne napięcie - Plecy: chropowata faktura, skorupowa forma, refleksja nad kruchością i doświadczeniem.

Wniosek: Abakanowicz rozszerzyła definicję rzeźby, czyniąc z tkaniny i organicznych materiałów medium ekspresji, a z wielofiguralnych kompozycji przestrzeń refleksji nad człowiekiem i zbiorowością.

Odwołaj się do wybranych dzieł obu artystek. Zwróć uwagę na ekspresję materiału, fragmentaryzację ciała, symbolikę kruchości oraz rolę pamięci i doświadczenia.

Teza: Szapocznikow i Abakanowicz ukazują cielesność jako zapis doświadczenia, jednak każda z nich czyni to innymi środkami: Szapocznikow poprzez fragmentaryzację i ekspresję tworzyw syntetycznych, Abakanowicz poprzez organiczne struktury i wielofiguralne kompozycje.

Argumenty i przykłady

• Alina Szapocznikow - cielesność jako ślad życia i choroby: Trudny wiek, Pierwsza miłość, Ekshumowany, Maria Magdalena: dramatyzm, ekspresja, deformacja. Fragmenty ciała - Usta iluminowane, Portret wielokrotny, Bukiet II: multiplikacja ust, piersi, nosów; ciało jako fetysz i pamięć.  Tworzywa syntetyczne - poliester, poliuretan: ciało utrwalone w nietrwałym materiale, „ślad istnienia”. 

• Magdalena Abakanowicz - ciało jako część zbiorowości: Tłum, Kroczące figury, Plecy - anonimowość, powtarzalność, skorupowa konstrukcja. Organiczność materiału - jutowe płótno, włókna, sizal: faktura jako metafora kruchości. Humanistyczny wymiar dzieł.

Wniosek: Obie artystki ukazują ciało jako zapis doświadczenia, lecz Szapocznikow koncentruje się na intymności i fragmencie, a Abakanowicz na zbiorowości, kruchości i organicznej materii.

Zwróć uwagę na eksperyment z materiałem, formą, skalą, cielesnością oraz na egzystencjalny wymiar ich prac.

Teza: Rzeźba powojenna stała się medium refleksji nad człowiekiem, jego kruchością, pamięcią, zbiorowością i doświadczeniem, dzięki eksperymentom formalnym i materiałowym.

Argumenty i przykłady

• Giacomo Giacometti: wydłużone figury, chropowata faktura, symbolika ruchu; rzeźba jako zapis energii życia (Idący człowiek, Mężczyzna wskazujący palcem). 

• Magdalena Abakanowicz — tkanina jako rzeźba, organiczne struktury, wielofiguralność; refleksja nad zbiorowością (Tłum, Kroczące figury, Plecy). 

• Alina Szapocznikow — ciało jako ślad, fragment, pamięć; ekspresja tworzyw syntetycznych (Trudny wiek, Maria Magdalena, Portret wielokrotny). 

• Eksperyment jako fundament — nowe materiały (sizal, poliester, poliuretan), nowe formy (abakan), nowe skale (figury monumentalne).

Wniosek: Rzeźba powojenna stała się przestrzenią eksperymentu, w której forma, materiał i ciało służą do badania ludzkiej kondycji, jej kruchości, pamięci, energii i zbiorowości.