R19X5FM75VAK5
Złocona, bogato zdobiona rzeźba przedstawiająca nagą kobietę i nagiego brodatego mężczyznę siedzących naprzeciw siebie na ozdobnej podstawie. Między nimi znajduje się miniaturowa świątynia, a u stóp widoczne są fantastyczne morskie stworzenia. Całość wykonana z połyskującego złota, ustawiona na ciemnym tle muzealnej ekspozycji.

Wpływ późnej sztuki renesansowej na nową estetykę rzeźby manierystycznej

Benvenuto Cellini, Solniczka Franciszka I, 1539/40‑1543, Muzeum Historii Sztuki, Wiedeń, Austria
Źródło: Jacek Halicki, dostępny w internecie: Wikipedia.org, domena publiczna.

Przestrzeń do odkrycia

W potocznym ujęciu „maniera” oznacza coś przesadnego, udziwnionego, czasem sztucznego – sposób zachowania lub tworzenia, który odbiega od naturalnej prostoty. Tak rozumiana „maniera” bywa kojarzona z efekciarstwem i przesadą.

W sztuce jednak słowo to nabiera zupełnie innego znaczenia. Po harmonijnym i spokojnym renesansie pojawia się nowy styl, w którym artyści zaczynają eksperymentować z formą, proporcjami i ekspresją. Postacie stają się bardziej dramatyczne, gesty bardziej skomplikowane, a kompozycje pełne napięcia. To zapowiedź kierunku, który będzie zaskakiwał i niepokoił, a jednocześnie fascynował swoją odwagą.

Za chwilę dowiesz się, jak ta „maniera” przełożyła się na rzeźbę i jak twórcy potrafili wydobyć w rzeźbach więcej niż tylko piękno: emocje, ruch i tajemnicę.