(gr. Akadḗmeia) nazwa pochodząca od starożytnej akademii w Atenach; współcześnie używana przede wszystkim na oznaczenie: 1. stowarzyszenia uczonych, literatów i artystów, mających status oficjalnych korporacji zrzeszających wybitnych przedstawicieli tych grup w kraju, regionie lub w danej dziedzinie w celu popierania rozwoju i rozwijania nauki, literatury lub sztuki, 2. instytucji nauczających o charakterze wyższej uczelni, zwłaszcza specjalistycznych szkół wyższych (np. akademie: sztuk pięknych, ekonomiczne, medyczne, wojskowe, sportowe), mających samorząd i prawo nadawania stopni naukowych.

kraina historyczna w Grecji, w środkowej części Peloponezu, z dostępem do Zatoki Argolidzkiej (Morze Kreteńskie); (…) Dzięki malowniczym krajobrazom i pięknu przyrody była opiewana przez poetów antycznych jako sielankowy kraj „arkadyjskich pasterzy”, stąd też tzw. pejzaż arkadyjski w sztuce XVII i XVIII w.

1. związany z kulturą starożytnych Greków lub Rzymian, z jej badaniem i wiedzą o niej, 2. wyróżniający się harmonią i proporcją (tak jak starożytne dzieła sztuki), 3. doskonały, służący za wzór, 4. tradycyjny, uznawany za doskonały w poprzednim okresie.

przedstawienie malarskie krajobrazu morskiego, jak np. morza z łodziami, okrętami i partią brzegu, ożywionego niekiedy sztafażem; także przedstawienie sceny odbywającej się na morzu, jak bitwa morska (nie zalicza się jej do przedstawień batalistycznych, jeżeli przeważa w niej element krajobrazowy); marina łączy się czasem z wedutą, jeśli przedstawia fragment portu i zabudowań nadbrzeżnych.

niczym niezmącone, pogodne, spokojne i beztroskie życie; utwór poetycki przedstawiający w sposób wyidealizowany uroki życia wiejskiego.

wprowadzenie do pejzażu postaci ludzkich, zwierząt, niewielkich scen rodzajowych w celu ożywienia lub pogłębienia treści obrazu.

[wł. veduta ‘widok’], w malarstwie, rysunku i grafice przedstawienie ogólnego widoku miasta (panorama) lub jego fragmentu, często ze sztafażem