Ilustracja interaktywna przedstawia plany miejskie Zamościa z XVII wieku. Na planie widoczne jest rozmieszczenie budowli oraz mury miejskie. Na ilustracji znajdują się trzy interaktywne punkty. Po kliknięciu kursorem myszki w punkt pojawią się dodatkowe informacje: Punkt 1: Prace rozpoczęły się w 1580 roku i trwały przez prawie cały okres życia Jana Zamojskiego. W kompozycji zastosowano zarówno zasadę centralności, jak i osiowości. Punkt 2: Jedną z najważniejszych cech Zamościa była jego reprezentacyjność, dlatego najważniejszym miejscem był pałac Jana Zamojskiego, znajdujący się w wydzielonej części miasta. W ten sposób podkreślono przewagę właściciela i władcy. Po lewej stronie rezydencji znajduje się Akademia Zamojska, a po prawej Katedra Zmartwychwstania Pańskiego i św. Tomasza Apostoła. W ten sposób hetman chciał zaznaczyć, że jego władza opierała się zarówno na nauce, jak i na religii. Zabudowa części mieszkalnej miasta rozwinęła się na planie regularnego prostokąta, wpisanego w pięciobok. Renesansowa teoria urbanistyczna podkreślała wagę regularnej, jednorodnej przestrzeni, zakładała operowanie kwadratem i kątem prostym oraz zasadą symetrii. Punkt 3: Założenie urbanistyczne miasta, chociaż czerpało z rozwiązań typowo włoskich, zostało też dostosowane do warunków polskich. Przykładem może być wieloboczna twierdza, która nadawała miastu charakter obronny i miała chronić jego mieszkańców przed Tatarami i Kozakami. Jednak i tutaj widzimy wpływy z Italii, ponieważ poszczególne krańce twierdzy wyznaczają osie.

Ilustracja interaktywna przedstawia widok na Katedrę Zmartwychwstania Pańskiego i św. Tomasza Apostoła w Zamościu. To budowla trzynawowa typu bazylikowego, o czym świadczy nawa środkowa wyższa od naw bocznych. Od frontu oraz wzdłuż ściany bocznej znajdują się duże otwory okienne, umieszczone w regularnych odstępach, półkoliście zakończone. Na elewacji bocznej jest pięć okien. Na ilustracji znajdują się interaktywny punkt. Po kliknięciu kursorem myszki w punkt pojawią się dodatkowe informacje: Punkt 1: W 1587 Bernardo Morando rozpoczął budowę Kolegiaty Zmartwychwstania Pańskiego i św. Tomasza Apostoła. Świątynia swoją okazałością miała wspierać idee soboru trydenckiego (1545‑1653) i kontrreformacji. Była także wotum dziękczynnym za zwycięstwa Jana Zamojskiego oraz najważniejszym ośrodkiem religijnym w Ordynacji Zamojskiej. Budowla jest bazyliką trójnawową. Bryła kościoła została podzielona, zgodnie z renesansowym ideałem, na pięć części: nawę główną, dwie nawy boczne, oraz na dwie części, w których znajduje się po pięć kaplic. Na uwagę zasługują także okna, w kształcie arkad, które przedzielono pilastrami w stylu doryckim. Również we wnętrzu świątyni, można odnaleźć elementy świadczące o wpływach Italii, na które składają się: korynckie filary arkadowe, rozety oraz kolebkowe sklepienie ozdobione geometrycznymi wzorami.