Ilustracja interaktywna przedstawia scenę rodzajową. W pomieszczeniu znajduje się grupa ludzi w szesnastowiecznych strojach. Ukazana jest młoda, siedząca kobieta w długiej sukni. Stojący tyłem do widza mężczyzna z rapierem, który trzyma narzucony na prawą rękę płaszcz. Młody mężczyzna sięgający po kapelusz leżący na podłodze. Dwóch młodych służących oraz stojący wewnątrz pomieszczenia dojrzały mężczyzna z brodą. Opis punktów znajdujących się na ilustracji: 1. Poskromienie złośnicy (1593)
Katarzyna i Petruchio PETRUCHIO
To raczej tobie nie umiem się oprzeć.
KATARZYNA
Oparcie znajdziesz, gdy zlecisz ze schodów.
PETRUCHIO
Nie zlecę: wzlecę z moją gołąbeczką
Wzwyż, w niebo szczęścia
KATARZYNA
Fruwaj sam, rarogu.
William Shakespeare, Poskromienie złośnicy (akt II, scena 1), [w:] tegoż, Poskromienie złośnicy. Dwaj panowie z Werony, tłum. S. Barańczak, Poznań 1992, s. 62–63.

Ilustracja interaktywna przedstawia stronę książki z tekstem w języku angielskim. Tekst umieszczony jest w dwóch kolumnach. Opis punktu znajdującego się na ilustracji interaktywnej: 1. Dwaj panowie z Werony (1594)
Julia i Proteus JULIA
Gra fałszywie, ojczulku.
GOSPODARZ
Chcesz powiedzieć, że źle trąca struny?
JULIA
Nie, ale strunę mego serca szarpnął tak fałszywie, że aż zabolało.
William Shakespeare, Dwaj panowie z Werony (akt IV, scena 2), [w:] tegoż, Poskromienie złośnicy. Dwaj panowie z Werony, tłum. S. Barańczak, Poznań 1992, s. 254.

Ilustracja interaktywna przedstawia scenę rodzajową. Na leśnej polanie znajduje się młoda kobieta w długiej sukni. Otacza ją trzech mężczyzn w szesnastowiecznych strojach arystokratów. Jeden z mężczyzn obejmuje w pasie kobietę i zasłania przed drugim mężczyzną. Trzeci z mężczyzn przygląda się tej scenie. Opis punktu znajdującego się na ilustracji interaktywnej: 1. Dwaj panowie z Werony (1594)
Walentyn i Sylwia PIOSENKA
Kim jest Sylwia? Czymże jest,
Że każdy przed nią klęka?
Z niebios chyba spłynął chrzest
Rozumu, wdzięku, piękna
W każdy rys jej, w każdy gest.
William Shakespeare, Dwaj panowie z Werony (akt IV, scena 2), [w:] tegoż, Poskromienie złośnicy. Dwaj panowie z Werony, tłum. S. Barańczak, Poznań 1992, s. 254.

Ilustracja interaktywna przedstawia portret młodego mężczyzny. Jego twarz jest pociągła, nos wydatny. Mężczyzna ma jasne, krótkie włosy. Jest ubrany w szesnastowieczny strój dworski. Na głowie ma beret z piórkiem, na szyi białą kryzę, na ramionach bogato haftowany płaszcz. Opis punktu znajdującego się na ilustracji interaktywnej: 1. Stracone zachody miłości (1594)
Ferdynand, król Navarry i Księżniczka, córka króla Francji KSIĘŻNICZKA
Lepiej by ci się twój amant zasłużył,
Gdyby list skrócił, sznur pereł — wydłużył.
William Shakespeare, Stracone zachody miłości (akt V, scena 2), tłum. S. Barańczak, Poznań 1994, s. 234.

Ilustracja interaktywna przedstawia scenę rodzajową. Na dwóch sąsiadujących ze sobą blisko balkonach znajdują się młoda kobieta (po lewej stronie) i mężczyzna (po prawej stronie). Para nachyla się w swoim kierunku, jakby miała się pocałować. Opis punktu znajdującego się na ilustracji interaktywnej: 1. Romeo i Julia (1594)
Romeo i Julia JULIA
Musisz już odejść? Do rana daleko.
To nie skowronek przecież, ale słowik
Śpiewał przed chwilą! Niech cię to nie trwoży.
Wierz mi, to słowik: on co noc tu śpiewa,
Usadowiony na drzewku granatu.
William Shakespeare, Romeo i Julia (akt III, scena 5), tłum. S. Barańczak, Kraków 2001, s. 118.

Ilustracja interaktywna przedstawia małe, nagie dziecko, które siedzi na kamieniu w lesie. Ma uniesione do góry rączki. W prawej dłoni trzyma kilka kwiatów. Dziecko otaczają liczne drzewa. Opis punktu znajdującego się na ilustracji interaktywnej: 1. Sen nocy letniej (1595)
Hermia i Lizander HERMIA
Jeśli kochankom nigdy się nie wiedzie,
Taki jest widać dekret przeznaczenia.
Okażmy zatem cierpliwość w tej próbie,
Bo nie jest niczym wyjątkowym nasza
Niedola – stały towarzysz miłości,
Postępujący w jej orszaku razem
Ze łzą, westchnieniem, marzeniem i troską
William Shakespeare, Sen nocy letniej (akt I, scena 1), tłum. S. Barańczak, Kraków 2000, s. 15.

Ilustracja interaktywna przedstawia scenę rodzajową. Na leśnej polanie, pośród drzew widać śpiącą kobietę i śpiącego mężczyznę. Leżą nieopodal siebie. Widać także nagą młodą kobietę i nagiego młodego mężczyznę. Stoją przytuleni do siebie, mężczyzna obejmuje kobietę. Polana wypełniona jest miniaturowymi postaciami ludzkimi, które bawią się, ucztują. Opis punktu znajdującego się na ilustracji interaktywnej: 1. Sen nocy letniej (1595)
Demetriusz i Helena HELENA
Twoja uczciwość chroni mnie jak tarcza:
Noc dniem się staje, gdy twarz twoją widzę,
A to pustkowie leśne nie jest puste,
Bo dla mnie ty w nim jesteś całym światem
William Shakespeare, Sen nocy letniej (akt IV, scena 1), tłum. S. Barańczak, Kraków 2000, s. 37.

Ilustracja interaktywna przedstawia scenę rodzajową. Na leśnej polanie, pośród drzew widać młodego, niemal nagiego mężczyznę, który stoi naprzeciw młodej kobiety w długiej, zwiewnej sukni. Są otoczeni dużą grupą miniaturowych postaci ludzkich, które się bawią. Opis punktu znajdującego się na ilustracji interaktywnej: 1. Sen nocy letniej (1595)
król elfów Oberon i królowa elfów Tytania TYTANIA
Och Oberonie, co za przywidzenia!...
Przyśniło mi się, że kochałam osła
William Szekspir, Sen nocy letniej (akt VI, scena 1), tłum. S. Barańczak, Kraków 2000, s. 88.

Ilustracja interaktywna przedstawia portret młodej kobiety. Jej twarz jest owalna, nos mały, kształtny. Kobieta ma jasne, falujące, upięte włosy. Na ramionach ma szeroki szal. Opis punktu znajdującego się na ilustracji interaktywnej: 1. Wiele hałasu o nic (1599)
Benedick i Beatrycze BENEDICK
Oświadcz, ale z uczuciem: włóż w to całe swoje serce
BEATRYCZE
Kiedy właśnie kocham cię całym sercem – więc nic mi z niego nie zostało do włożenia w oświadczyny
Wiele hałasu o nic (akt IV, scena 1), [w:] tegoż, Wiele hałasu o nic. Wieczór Trzech Króli albo co chcecie, tłum. S. Barańczak, Poznań 1994, s. 118.

Ilustracja interaktywna przedstawia scenę rodzajową. W pałacowym parku, pośród drzew widać grupę ludzi. W centralnej części obrazu znajdują się dwie kobiety w dworskich sukniach. Przed nimi leży na ziemi, na wznak mężczyzna. Obok niego stoi drugi mężczyzna. Scenie przygląda się duża grupa dworzan. Opis punktu znajdującego się na ilustracji interaktywnej: 1. Jak wam się podoba (1599)
Orlando i Rozalinda
ROZALINDA
Namiętność moja — i tego pasterza:
Ich analogia dziwnie mnie uderza...
William Shakespeare, Jak wam się podoba (akt II, scena 4), tłum. S. Barańczak, Poznań 1993, s. 48.
ROZALINDA
Miłość to czyste szaleństwo. Moim zdaniem zakochanych powinno się jak wariatów batożyć i trzymać w ciemnicy. Nie stosuje się takiej kary i kuracji tylko dlatego, że ta forma obłędu jest nazbyt rozpowszechniona i sami dozorcy też bywają zakochani. Co do mnie, wierzę w leczenie tej przypadłości za pomocą dobrej rady.
William Shakespeare, Jak wam się podoba (akt III, scena 2), tłum. S. Barańczak, Poznań 1993, s. 83.

Ilustracja interaktywna przedstawia płynący potok otoczony bujną roślinnością. W potoku znajduje się ciało młodej, pięknej kobiety w długiej sukni. Ma otwarte oczy i usta. Ręce rozłożyła na boki, a w prawej dłoni ma bukiet kwiatów. Opis punktu znajdującego się na ilustracji interaktywnej: 1. Hamlet (1601)
Hamlet i Ofelia HAMLET
Co to miało być? Prolog czy fraszka?
OFELIA
Rzeczywiście krótkie.
HAMLET
Jak kobieca miłość.
William Szekspir, Hamlet (akt III, scena 2), tłum. S. Barańczak, Kraków 1997, s. 110.

Ilustracja interaktywna przedstawia scenę rodzajową w parku. Na ławce siedzi mężczyzna w dworskim stroju, przygląda się uważnie stojącej obok niego młodej kobiecie. Kobieta stoi do niego bokiem. Odwraca od niego głowę. Opis punktu znajdującego się na ilustracji interaktywnej: 1. Wieczór Trzech Króli (1602)
Książę Orsino i Viola (Cesario) VIOLA
Na dni młodości grzechem nieskalane
Przysięgam, pani: o tej piersi ścianę
Tłucze się wierne serce – lecz, niestety,
Serce to żadnej nie kocha kobiety,
Żadna go nie ma w posiadaniu dama
I nikt nie rządzi nim, nawet ja s… - Sama
Rozumiesz, pani. Żegnam. W Księcia sprawie
I jego cierpień – już się tu nie stawię.
William Shakespeare, Wieczór Trzech Króli (akt III, scena 1), tłum. S. Barańczak, Kraków 2001, s. 90.

Ilustracja interaktywna przedstawia portret młodej kobiety. Jej twarz jest pociągła, nos mały, kształtny, oczy wyraziste. Kobieta ma jasne, falujące, upięte włosy. Przytrzymuje obiema dłońmi, na wyskokości uszu, półprzezroczystą, granatową chustę, którą ma na głowie. Ubrana jest w elegancką suknię z dużym dekoltem, obwiedzionym białą, marszczoną tkaniną. Opis punktu znajdującego się na ilustracji interaktywnej: 1. Wieczór Trzech Króli (1602)
Sebastian i Oliwia SEBASTIAN
do Oliwii
Fałszywy pozór zmylił cię więc, pani;
Natura jednak działa nieomylnie.
Chciałaś dziewicy w przebraniu mężczyzny –
Masz zaś mężczyznę o dziewiczym sercu;
William Shakespeare, Wieczór Trzech Króli (akt V, scena 1), tłum. S. Barańczak, Kraków 2001, s. 150.

Ilustracja interaktywna przedstawia scenę rodzajową. W pałacowej sali są dwie kobiety. Starsza kobieta w długiej, ciemnej sukni, siedzi na fotelu. Trzyma za rękę stojącą po jej lewej stronie młodą kobietę w pięknej, różowej sukni, Młoda kobieta zdaje się płakać. Opis punktu znajdującego się na ilustracji interaktywnej: 1. Wszystko dobre, co dobrze się kończy (1603)
Helena i Bertram HELENA:
Niech wpierw nadejdzie lato, niech dojrzałe
Róże rozwiną płatki nad cierniami,
ostrość ukłucia okupując wonią.
Trzeba nam jechać. Wóz czeka gotowy,
Późno już, w drogę! Koniec wieńczy dzieło;
Da się naprawić, co się źle zaczęło,
Co rozłączone, znowu się połączy:
Wszystko jest dobre, co się dobrze kończy
William Shakespeare, Wszystko dobre, co dobrze się kończy (akt IV, scena 4), tłum. S. Barańczak, Kraków 2001, s. 146.

Ilustracja interaktywna przedstawia pałacowy taras. Na poręczy tarasu siedzi młody mężczyzna w długiej szacie i turbanie. Trzyma za prawą rękę siedzącą obok niego młodą kobietę w długiej sukni i welonie. Opis punktu znajdującego się na ilustracji interaktywnej: 1. Otello (1603)
Otello i Desdemona EMILIA
Lecz moim zdaniem za postępki żon
Winić należy mężów. Lekceważą
Swoją powinność […]
[…] Niech wiedzą mężowie:
Ich żony także mają po pięć zmysłów.
Widzą i słyszą, czują woń i smak
Słodki lub gorzki – tak samo jak oni.
William Shakespeare, Otello, Maur wenecki (akt IV, scena 3), tłum. S. Barańczak, Kraków 2002, s. 168.

Ilustracja interaktywna przedstawia wnętrze ciemnej komnaty. Biegnie przez nią z płonącą pochodnią młoda pochodnia w powiewnej, długiej sukni. Po prawej stronie obrazu widać siedzącą kobietę i nachylającego się nad nią mężczyznę. Ich twarze wyrażają przerażenie. Opis punktu znajdującego się na ilustracji interaktywnej: 1. Makbet (1603‑1606)
Makbet i jego żona - Lady Makbet
LADY MAKBET
Nie – nic się w życiu na lepsze nie zmienia,
Jeśli nie cieszą spełnione pragnienia.
Zagładę łatwiej już znieść by się dało
Niż tryumf, w którym radości tak mało.
William Shakespeare, Makbet (akt III, scena 2), tłum. S. Barańczak, Kraków 2000, s. 73.

Ilustracja interaktywna przedstawia scenę rodzajową. Na polanie, pośród drzew idą kobieta w długiej sukni i mężczyzna w dworskim stroju. Rozmawiają ze sobą. Po lewej stronie obrazu znajduje się starzec. Siedzi w jaskini i przygląda się parze. Opis punktu znajdującego się na ilustracji interaktywnej: 1. Burza (1611)
Ferdynand i Miranda FERDYNAND
Miranda! Co za imię! Jest w nim miraż
I admiracja, i mir w oczach świata –
Wszystko, czym jesteś, czego jesteś godna!
[…]
MIRANDA
Niegodna jestem, by ci ofiarować
To, co dać pragnę; i jeszcze mniej godna,
By przyjąć to, bez czego żyć nie mogę.(…)
William Shakespeare, Burza (akt III, scena 1), [w:] tegoż, Burza. Zimowa opowieść, tłum. S. Barańczak, Poznań 1991, s. 78.

Ilustracja interaktywna przedstawia scenę rodzajową. W pałacowej sali znajduje się grupa osób w dworskich strojach. Pośrodku stoi mężczyzna. W prawej ręce trzyma wyciągnięty miecz. Mieczowi przygląda się starzec. Po prawej stronie obrazu ukazana jest osoba w białej szacie i hełmie, nachylająca się nad leżącym niemowlęciem. W tle widać żołnierzy z halabardami. Opis punktu znajdującego się na ilustracji interaktywnej: Zimowa opowieść (1610)
Perdita i Floryzel text={audio}PERDITA
[…]
Takich mi trzeba kwiatów, aby nimi
Obsypać ciebie, miły!
FLORYZEL
Jak zmarłego?
PERDITA
Nie – jak murawę, na której posłaniu
Miłość by mogła wieść swoje zabawy;
Nie jak zmarłego; mogę cię pochować
Tylko za życia i w moich ramionach
William Shakespeare, Zimowa opowieść (akt IV, scena 4), [w:] tegoż, Burza. Zimowa opowieść, tłum. S. Barańczak, Poznań 1991, s. 224.

Ilustracja interaktywna przedstawia miłosną scenę pocałunku na balkonie. Kobieta w białej koszuli nocnej obejmuje za szyję i całuje w usta mężczyznę, który siedzi okrakiem na murku balkonowym. Na balkonie znajdują się rośliny doniczkowe. W tle miasteczko. Treść punktów interaktywnych: 1. Przeczucie, intuicja, projekcja, emanacja, antycypacja - to stany, sądy oraz przekonania wielokrotnie powracające w tragedii Romeo i Julia. Wypowiedzi zarówno Romea, jak i Julii mają zapowiadać zdarzenia, ale równocześnie świadczą o wierze ówczesnych ludzi w nieuchronność losu, który panuje nad człowiekiem. W czasach Szekspira los ten nazywano fortuną, a słowo często pisano wielką literą, podkreślając personifikację pojęcia. 2. William Shakespeare
Romeo i Julia (akt I, scena 4) ROMEO
Boję się, czy nie przyjdziemy za wcześnie;
Bo moja dusza przeczuwa, że jakiś
Łańcuch wydarzeń, wśród gwiazd jeszcze skryty,
Będzie miał pierwsze złowrogie ogniwo
W tym dniu, w dzisiejszej beztroskiej zabawie,
I że mojemu nieznośnemu życiu
Położy wkrótce kres przedwczesny zgon.
Niech Ten, kto dzierży ster mojego losu,
Pilnuje kursu! Raz kozie śmierć - chodźmy!
Źródło: William Shakespeare, Romeo i Julia (akt I, scena 4), tłum. Stanisław Barańczak, Kraków 2001, s. 42.

Ilustracja interaktywna przedstawia dwoje młodych ludzi przytulonych do siebie. Kobieta w różowej sukni położyła głowę na ramieniu mężczyzny, zaś lewą rękę na jego sercu. Obok nich stoi starsza kobieta, która ogląda się za siebie i wypycha dłońmi młodą parę. Młodzieniec ma uniesioną prawą rękę z wyciągniętym palcem wskazującym. W tle drzewa na łące i niebo z wschodzącym słońcem. Treść punktów interaktywnych: 1. Brylant w uchu etiopskiej królowej… Dotyk dłoni jest kluczem do intymnej bliskości dwojga zapatrzonych w siebie ludzi. Czy to już miłość, czy jeszcze zauroczenie? Uczucia ludzkie są bardzo subtelne i trudne do zdefiniowania. Monolog Romea oddaje fascynację młodego mężczyzny zjawiskiem, które ujrzał. Porównania Julii do natury służą uchwyceniu pragnienia, jakiemu ulega Romeo, żeby zbliżyć się do dziewczyny. 2. William Shakespeare
Romeo i Julia (akt I, scena 5) ROMEO
Światłość jej rysów gasi w moim oku
Płomień pochodni! Lśni na skroni mroku
Jak brylant w uchu etiopskiej królowej:
Skarb zbyt bogaty na ten świat jałowy!
Jak śnieżny gołąb wśród kawek, tak ona
Odbija blaskiem od rówieśnic grona.
Gdy przerwie taniec, przybliżę się do niej
I dłoń ozłocę dotknięciem jej dłoni.
Kochałem dotąd? Nie, serce się myli:
Miłość poznało dopiero w tej chwili
Źródło: William Shakespeare, Romeo i Julia (akt I, scena 5), tłum. Stanisław Barańczak, Kraków 2001, s. 45

Ilustracja interaktywna przedstawia dwoje młodych ludzi na kamiennym balkonie, którzy za chwilę się pocałują. Dziewczyna w pięknej sukni o bufiastych rękawach i głębokim dekolcie pochyla się w stronę mężczyzny. Ten znajduje się po drugiej stronie balkonu, trzyma się ściany i próbuje pocałować ukochaną. Treść punktów interaktywnych: 1. A słońcem jest Julia! Zdanie: Kpi z cudzej blizny, kto sam nie był ranny, przywodzi na myśli poezję barokową, w której roi się od kupidynów z zatrutą strzałą miłości lub zranionych kochanków, których miłosne blizny pozostaną trwałym śladem niebezpiecznego afektu. Można więc uznać Szekspira za prekursora nowej epoki - jego sposób obrazowania wykracza poza ramy środków stosowanych w literaturze renesansu ku innym, bardziej wyszukanym metaforom. Do mitologii, którą fascynowali się twórcy renesansu i baroku, nawiązuje Romeo również w dalszej części monologu, porównując urodę Julii do rzymskiej bogini Diany. W wypowiedzi zakochanego mężczyzny, który zrównuje Julię z bytami anielskimi, można doszukać się elementów angelologii. Wszystkie górnolotne słowa próbują uchwycić fascynację Romea niemalże nieziemską istotą 2. William Shakespeare
Romeo i Julia (akt II, scena 2) ROMEO wychodząc z ukrycia
Kpi z cudzej blizny, kto sam nie był ranny.
W oknie na piętrze ukazuje się Julia.
Cicho! Cóż to za światło błysło w oknie?
To brzask na Wschodzie, a słońcem jest Julia!
Wzejdź, słońce, przyćmij chorobliwie blady
Księżyc! Patronka księżyca i dziewic,
Bogini Diana, szarzeje z zawiści
Na widok twojej urody. Wypowiedz
Jej posłuszeństwo, jeśli tak zazdrosna!
Nie bądź potulną służebną, zrzuć suknie
Jej anemicznej, ziemistej poświaty!
To moja pani! moja ukochana!
O, gdyby mogła wiedzieć, że nią jest!
Mówi coś; nic nie słychać. Lecz co z tego?
Jej oczy mówią - oczom więc odpowiem.
Zbyt śmiały jestem; mówią, lecz nie do mnie.
Dwie najjaśniejsze gwiazdy w całym niebie,
Mając gdzie indziej jakieś pilne sprawy,
Znalazły sobie w jej oczach zastępców,
Póki nie wrócą na swoje orbity.
A gdyby zamieniły się miejscami,
Gdyby to gwiazdy świeciły w jej twarzy?
Jasność tej twarzy przyćmiłaby gwiazdy,
Jak światło dzienne gasi światło lamp;
Za to jej oczy w niebie takie blaski
Słałyby poprzez powietrzne regiony,
Że ptak, światłością niezwykłą zmylony,
Śpiewałby w nocy. Oparła policzek
Na dłoni! O, być jedną z rękawiczek
Julii i dotknąć przez chwilę jej twarzy!
JULIA
Ach!
ROMEO
Słyszę: mówi coś. O, przemów znowu,
Jasny aniele! bo świecisz nade mną
Jak ci skrzydlaci wysłannicy niebios,
Gdy na pokładzie ociężałych chmur
Żeglują ponad głębiną powietrza
I olśniewają zadziwione oczy
Zadzierających głowy śmiertelników.
[…]
JULIA
Powiedz mi, skąd się tu wziąłeś i po co
Jak się zdołałeś wspiąć na mur ogrodu?
Czy nie rozumiesz, że jesteś zgubiony,
Jeśli ktoś z moich krewnych tu cię znajdzie?
ROMEO
Nad mur wzleciałem na skrzydłach miłości;
Dla niej kamienne przegrody są niczym:
Jeśli je umie przekroczyć - przekracza.
Żaden z twych krewnych też mnie nie powstrzyma.
Źródło: William Shakespeare, Romeo i Julia (akt II, scena 2), tłum. Stanisław Barańczak, Kraków 2001, s. 56–59.

Ilustracja interaktywna przedstawia scenę śmierci Julii. Dziewczyna leży na łóżku, na twarz, tułów i ręce pada jasne światło. Ma zamknięte oczy. Przy niej stoi mężczyzna odwrócony tyłem do widza, patrzy na zmarłą, przytrzymując jej głowę ręką. Tło jest ciemne. Jasne punkty to ciało kobiety oraz plecy i szyja mężczyzny. Pozostałe elementy toną w mroku. Treść punktów interaktywnych: 1. Na jednej karcie księgi złego losu! Romeo w krypcie na cmentarzu jak nigdy dotąd jasno widzi beznadziejność całej sytuacji. Parysa (niedoszłego męża Julii) i skrytego małżonka łączy ostateczny śmiertelny uścisk: Niech ci uścisnę dłoń - jesteśmy razem / Na jednej karcie księgi złego losu!. Nad wszystkimi góruje uosobiona śmierć, która choć „bezcielesna”, ma się żywić urodą Julii. Turpistyczne akcenty (Tu, gdzie robactwo mamy na posługi) przypominają o przemijaniu i ulotności ludzkich spraw i czynią je nieważnymi w obliczu ostateczności 2. William Shakespeare
Romeo i Julia (akt V, scena 3) ROMEO
Zrobię to. Niech się przyjrzę twojej twarzy...
To hrabia Parys! Był krewnym Merkucja.
Cóż to mi sługa mówił w drodze? Rozpacz
Tak mną targała, że ledwie słuchałem.
Mówił, że Parys miał poślubić Julię?
Czy tak powiedział? czy mi się to śniło?
A może obłęd sprawił, że pojąłem
Wzmiankę o Julii w takim właśnie sensie?
Niech ci uścisnę dłoń - jesteśmy razem
Na jednej karcie księgi złego losu!
Złożę twe ciało we wspaniałym grobie;
W grobie? nie, raczej w słonecznym pokoju,
Bo Julia tutaj leży i jej piękność
Zmienia tę kryptę w przybytek światłości.
Spocznij tu, zmarły - zmarły cię pochował.
Składa ciało Parysa w grobowcu.
Przed egzekucją skazańcom podobno
Zdarza się chwila euforii; dozorcy
Zwą taki moment ostatnim przebłyskiem.
Czyż mogę nazwać przebłyskiem ten mrok?
Julio najdroższa! Ukochana żono!
Chociaż śmierć spiła ci z ust miód oddechu,
Nie zawładnęła jeszcze twą urodą.
Nie, nie poddałaś się. Rumieniec życia
Przetrwał jak sztandar na tej ślicznej twarzy:
Nie widać białej chorągwi martwoty.
A ty, Tybalcie, pod krwawym całunem:
Czyż mogę oddać ci większą przysługę
Niż zmusić rękę, która cię zabiła,
Do uśmiercenia twojego zabójcy?
Przebacz mi, bracie! Julio, czemu jesteś
Wciąż jeszcze taka piękna? Czy to znaczy,
Że bezcielesna Śmierć jest także zdolna
Do żądzy, że ten wygłodzony potwór
Trzyma cię w mroku, aby siłą posiąść
Chociażby po to, by temu zapobiec,
Spocznę przy tobie na posłaniu nocy
I już się stąd nie ruszę. Tak, zostanę
Tu, gdzie robactwo mamy na posługi
Tu, w tej sypialni znajdę odpoczynek,
Ze znużonego światem ciała zrzucę
Przygniatające brzemię wrogich gwiazd.
Po raz ostatni spójrzcie na nią, oczy;
Ramiona, weźcie ją w ostatni uścisk;
Usta, w ostatnim tchnieniu pocałunek
Złóżcie jak pieczęć na bezterminowej
Umowie z chciwą i bezwzględną Śmiercią!
Prowadź, trucizno, gorzki przewodniku,
Zgubny pilocie - roztrzaskaj o skały
Sztormami nieszczęść skołatany okręt!
Piję za miłość!
Wypija truciznę
Aptekarz nie skłamał:
Jad działa. Jeszcze jeden pocałunek
Umieram
Pada. Wchodzi Ojciec Laurenty z latarnią, łomem i łopatą.
Źródło: William Shakespeare, Romeo i Julia (akt V, scena 3), tłum. Stanisław Barańczak, Kraków 2001, s. 166–167.