Wyobraź sobie, że każdy gest, słowo, a nawet ochota na bycie sobą są narzucone przez niewidzialne formy — społeczne normy, role, opinie innych. W Ferdydurke Gombrowicz ukazuje, jak takie formy „uwięziły” człowieka i zaczął on w nich dosłownie „umierać” — stając się karykaturą samego siebie. Bohater walczy z  formą, lecz walka ta okazuje się daremna, ponieważ każda próba ucieczki tylko wplątuje go w nową, kolejną formę — zmuszając do przyjęcia nowych ról i masek.  Ucieczka od jednej formy jest w ujęciu Gombrowicza automatycznie przyjęciem innej – niestety równie sztucznej i ograniczającej. Czy zatem możliwa jest autentyczność, „bycie sobą”?