W dwudziestoleciu międzywojennym polska poezja była areną dynamicznych eksperymentów — obok nurtów dominujących istniały mniejsze środowiska, które przejmowały idee awangardy, reinterpretując je na własny sposób. Jednym z takich zjawisk była Awangarda Krakowska, skupiona wokół Zwrotnicy, której ideą było tworzenie poezji nowoczesnej — ekonomicznej, skoncentrowanej i nawiązującej do cywilizacji miejskiej (hasło: Miasto. Masa. Maszyna). W latach 30. w Lublinie narodziła się z kolei Awangarda Lubelska (nazywana Drugą Awangardą) — raczej jako krąg niż grupa posiadająca sztywny manifest. Jej członkowie inspirowali się formalnymi osiągnięciami awangardy krakowskiej — na przykład skrótem, kondensacją, swobodnym budowaniem obrazów — ale równocześnie odchodzili od optymizmu modernizmu, wprowadzając motywy katastroficzne, snu, emocjonalnej wizyjności oraz odwołania do tradycji i symboliki. Jednak podczas gdy krakowska wersja awangardy stawiała na rygor, dyscyplinę i odcięcie od nadmiaru ekspresji, Awangarda Lubelska przyjmowała bardziej otwartą postawę — wplatając elementy subiektywizmu, liryki snu i ciemne wizje współczesności.