Sukces w opanowaniu języka polskiego jako obcego warunkują także czynniki dydaktyczne, do których zalicza się różne składniki procesu glottodydaktycznego. Ważną rolę odgrywa tu lektor/nauczyciel, jego osobowość i preferowana strategia czy styl pracy, stosowane przez niego metody i formy pracy, wykorzystywane pomoce dydaktyczne itd. W tej części przewodnika ukazane zostaną niezbędne kompetencje lektora/nauczyciela języka polskiego jako obcego, który stosuje w swojej pracy podejście międzykulturowe.

Nauczyciel/lektor rozwijający międzykulturową kompetencję komunikacyjną powinien inicjować proces edukacyjny, pełnić rolę doradcy, który aktywnie kształtuje przestrzeń uczenia się. Nie powinien on jedynie funkcjonować w roli przekaźnika wiedzy, ale raczej koordynatora prowadzonych działań. Jego zadaniem jest animowanie aktywności osoby uczącej się autentycznie zmotywowanej i zainteresowanej, współdecydującej o przebiegu procesu uczenia się.

Za fundamentalne umiejętności lektora języków obcych przyjmuje się tu za H. Komorowską (2004) kompetencję interakcyjną, pedagogiczną, językową i dydaktyczną. Znajomość języka oraz jego kultury opisywana jest przez Komorowską jako część składowa kompetencji językowej dobrego lektora. Dobry nauczyciel/lektor, posiadający umiejętności językowe (Komorowska, 2004) nie tylko powinien dobrze znać język, którego uczy, ale także poznać kulturę danego obszaru językowego, przejawiać zainteresowanie językiem i życiem społeczeństwa, które posługuje się tym językiem jako ojczystym, mieć kontakt z tą kulturą (czytać w tym języku, słuchać programów radiowych itp.). Do przekazywania treści kulturoznawczych i realioznawczych w ramach nauczania języka obcego – jak podkreśla P. Gębal (2012) – nie są potrzebni specjaliści z dziedzin takich jak kulturoznawstwo, historia, geografia czy socjologia.

Jak już zostało wcześniej wspomniane, rozwój międzykulturowej kompetencji komunikacyjnej nie odbywa się samoczynnie w trakcie uczenia się języka. To na lektorze/nauczycielu spoczywa odpowiedzialność za wprowadzanie osoby uczącej się w świat polskich realiów i kultury, a także w skomplikowane zagadnienia międzykulturowe. Pośród pożądanych kompetencji, które powinien posiadać lektor/nauczyciel języka polskiego jako obcego pracujący zgodnie z podejściem międzykulturowym, są takie, które obejmują umiejętność dyskusji o stereotypach kulturowych, radzenia sobie z trudnymi doświadczeniami i zaskakującymi sytuacjami związanymi z różnicami kulturowymi (Lewicki, Białek, Gackowska, 2006). Jest to trudne, kiedy konieczne staje się wychodzenie poza rodzimą perspektywę kulturową, poznawanie innych kultur i ponowne powracanie do własnej kultury, ale z poszerzoną świadomością i wrażliwością.