Ilustracja przedstawiająca dwie grupy hydroksylowe $—\text{OH}$, które to znajdują się obok siebie, a odchodzące od nich wiązania skierowane są na zewnątrz, to znaczy <math aria‑label="wiązanie pojedyncze O H">—OH, <math aria‑label="H O wiązanie pojedyncze">OH—. Atom wodoru z pierwszej grupy oraz atomy wodoru i tlenu z drugiej zostały wzięte w ramkę. "

Ilustracja przedstawiająca równanie reakcji, w której powstaje wiązanie $\mathit{\text{O}}$-glikozydowe pomiędzy dwiema cząsteczkami alfa‑D-glukopiranozy, prowadząc do utworzenia cząsteczek maltozy i wody. Struktura alfa‑D-glukopiranozy zbudowana jest z sześcioczłonowego pierścienia składającego się z pięciu atomów węgla oraz z jednego atomu tlenu. Przy atomach węgla C 1, C 2 oraz C 4 znajdują się grupy hydroksylowe $\text{OH}$ wychodzą za płaszczyznę, zaś atomy wodoru przed. Przy węglu C 3 grupa hydroksylowa wychodzi przed płaszczyznę, zaś atom wodoru za. Węgiel C 5 podstawiony jest grupą ${\text{CH}}_2\text{OH}$ wychodzącą przed płaszczyznę oraz atomem wodoru znajdującym się za płaszczyzną. Obok na schemacie znajduje się druga cząsteczka alfa‑D-glukopiranozy. Zakreślono atom wodoru pochodzący od grupy hydroksylowej $\text{OH}$ przy węglu C 1 w pierwszej cząsteczce alfa‑D-glukopiranozy. Atom ten został zakreślony razem z grupą $\text{OH}$ znajdującą się przy atomie węgla C 4 w drugiej cząsteczce alfa‑D-glukopiranozy. Strzałka w prawo, za strzałką znajduje się cząsteczka maltozy powstała z dwóch cząsteczek alfa‑D-glukopiranozy połączonych wiązaniem $\mathit{\text{O}}$‑glikozydowym. Maltoza jest dwucukrem. Jej stukturę stanowi sześcioczłonowy pierścień glukozy, w którym pierwszy lokant stanowi atom węgla C 1 związany z atomem tlenu wbudowanym w tenże pierścień. Węgiel C 5 zamyka pierścień i łączy się ze wspomnianym atomem tlenu oraz węglem C 6, niewbudowanym w pierścień. Od węgla C 1 odchodzi w dół wiązanie łączące go z atomem tlenu, który to łączy się z węglem C4 drugiego pierścienia D‑glukozy. Od węgli C 2 oraz C 4 pierwszej reszty glukozy odchodzą do dołu grupy hydroksylowe $\text{OH}$, zaś do góry od grupy C 3, grupa hydroksylowa odchodzi również od węgla C6, który to znajduje się przed płaszczyzną (u góry). Drugi pierścień to również cząsteczka D‑glukozy, którą stanowi sześcioczłonowy pierścień, który tworzą atomy węgla C 1, C 2, C 3, C 4 oraz C 5, a także atom tlenu połączony z węglami o lokancie pierwszym i piątym. Od węgli C 1 oraz C 2 odchodzą w dół grupy hydroksylowe, od węgla C 3 grupa hydroksylowa odchodzi w górę, to jest przed płaszczyznę. Węgiel C 4 łączy się wiązaniem skierowanym za płaszczyznę z atomem tlenu łączącym go z węglem C 1 pierwszego pierścienia. Od węgla C 5 do góry odchodzi grupa ${\text{CH}}_2\text{OH}$. Dodać cząsteczkę wody ${\text{H}}_2\text{O}$.

Ilustracja przedstawiająca równanie reakcji, w której powstaje wiązanie $\mathit{\text{O}}$-glikozydowe pomiędzy dwiema cząsteczkami beta‑D-glukopiranozy, prowadząc do utworzenia cząsteczek celobiozy i wody. Struktura beta‑D-glukopiranozy zbudowana jest z sześcioczłonowego pierścienia składającego się z pięciu atomów węgla oraz z jednego atomu tlenu. Przy atomach węgla C 2 oraz C 4 znajdują się grupy hydroksylowe $\text{OH}$ wychodzące za płaszczyznę, zaś atomy wodoru przed. Przy atomach węgla C 1 i C 3 grupy hydroksylowe wychodzi przed płaszczyznę, zaś atomy wodoru za. Węgiel C 5 podstawiony jest grupą ${\text{CH}}_2\text{OH}$ wychodzącą przed płaszczyznę oraz atomem wodoru znajdującym się za płaszczyzną. Obok pierwszej cząsteczki w równaniu znajduje się druga zbudowana analogicznie cząsteczka beta‑D-glukopiranozy. Grupy hydroksylowe przy węglach C 1 skierowane są przed płaszczyznę, jak już wspomniano. Ponadto zaznaczono atom wodoru grupy hydroksylowej przy węglu C 1 w pierwszej cząsteczce beta‑D-glukopiranozy. A także atomy grupy hydroksylowej znajduje się przy węglu C 4 drugiej cząsteczki beta‑D-glukopiranozy. Wspomniane atomy z pierwszej, jak i z drugiej cząsteczki zakreślono razem. Strzałka w prawo, za strzałką znajduje się cząsteczka celobiozy powstała w wyniku utworzenia wiązania

Ilustracja przedstawiająca równanie reakcji, w której powstaje wiązanie $\mathit{\text{O}}$-glikozydowe pomiędzy cząsteczkami alfa‑D-glukopiranozy oraz beta‑D-fruktofuranozy, prowadząc do utworzenia cząsteczek sacharozy i wody. Struktura alfa‑D-glukopiranozy zbudowana jest z sześcioczłonowego pierścienia składającego się z pięciu atomów węgla oraz z jednego atomu tlenu. Przy atomach węgla C 1, C 2 oraz C 4 znajdują się grupy hydroksylowe $\text{OH}$ wychodzące za płaszczyznę, zaś atomy wodoru przed. Przy węglu C 3 grupa hydroksylowa wychodzi przed płaszczyznę, zaś atom wodoru za. Węgiel C 5 podstawiony jest grupą ${\text{CH}}_2\text{OH}$ wychodzącą przed płaszczyznę oraz atomem wodoru znajdującym się za płaszczyzną. Dodać cząsteczka beta‑D-fruktofuranozy zbudowanej z pięcioczłonowego pierścienia, który stanowi węgiel $\text{C}1$ należący do grupy ${\text{CH}}_2$ podstawiony jest on grupą hydroksylową $\text{OH}$ i łączy się z budującym pierścień atomem węgla $\text{C}2$, który związany jest grupą hydroksylową odchodzącą do góry, przed płaszczyznę. Od węgla $\text{C}3$ do góry przed płaszczyznę odchodzi grupa hydroksylowa $\text{OH}$, z kolei od węgla $\text{C}4$ do za płaszczyznę odchodzi grupa hydroksylowa $\text{OH}$. Węgiel $\text{C}4$ łączy się z atomem tlenu, który to łączy się z atomem węgla $\text{C}2$, co zamyka pięcioczłonowy pierścień. Ponadto od węgla $\text{C}5$ odchodzi do góry grupa ${\text{CH}}_2\text{OH}$. Strzałka w prawo, za strzałką cząsteczka sacharozy powstała w wyniku połączenia cząsteczki alfa‑D-glukopiranozy z beta‑D-fruktofuranozą za pomocą wiązania $\alpha$,$\beta$-$1,2$-$\mathit{\text{O}}$-glikozydowego. Strukturę stanowią dwa związane ze sobą pierścienie, pierwszy sześcioczłonowy pierścień, w którym pierwszy lokant to atom węgla $\text{C}1$ związany z atomem tlenu wbudowanym w tenże pierścień. Węgiel $\text{C}5$ zamyka pierścień i łączy się ze wspomnianym atomem tlenu oraz węglem $\text{C}6$, niewbudowanym w pierścień. Od węgla $\text{C}1$ odchodzi wiązanie łączące go z atomem tlenu, który to łączy się z węglem $\text{C}2$ pierścienia $\text{D}$-fruktozy. Od węgli $\text{C}2$ oraz $\text{C}4$ odchodzą do dołu, za płaszczyznę grupy hydroksylowe $\text{OH}$, zaś do góry od atomu węgla $\text{C}3$. Grupa hydroksylowa odchodzi również od węgla $\text{C}6$ niewbudowanego w tenże pierścień. Drugi pięcioczłonowy pierścień stanowi $\text{D}$-fruktoza, w której węgiel $\text{C}1$ należący do grupy ${\text{CH}}_2$ podstawiony jest grupą hydroksylową $\text{OH}$ i łączy się z atomem węgla $\text{C}2$, który związany jest z atomem tlenu łączącym pierścień $\text{D}$-fruktozy z pierścieniem $\text{D}$-glukozy. Od węgla $\text{C}3$ przed płaszczyznę odchodzi grupa hydroksylowa $\text{OH}$, z kolei od węgla $\text{C}4$ za płaszczyznę. Węgiel $\text{C}4$ łączy się z atomem tlenu, który to łączy się z atomem węgla $\text{C}2$, co zamyka pięcioczłonowy pierścień. Ponadto od węgla $\text{C}4$ odchodzi do góry grupa ${\text{CH}}_2\text{OH}$. Monocukry zostały odwrotnie usytuowane w przestrzeni, stąd odniesienia do płaszczyzn, które stanowią w przybliżeniu stanowią pierścienie cząsteczek.