Aby prowadzić rozmowę opartą o zasady Podejścia Skoncentrowanego na Rozwiązaniach (PSR), kluczowe jest przekonanie, że w odniesieniu do każdego problemu można wskazać takie sposoby zachowania, takie sytuacje, że problem nie występuje lub też występuje, ale nie zakłóca funkcjonowania rozmówców zgodnie z regułami życia społecznego czy obyczaju powszechnie podzielanego (Świtek, 2007).

Nauczyciel wykorzystując podejście PSR w rozmowie z rodzicem, jest skoncentrowany na rozwiązaniach zamiast na problemie. Rozmowa zatem jest ukierunkowana na cel. Poszukujemy odpowiedzi na pytania: W jakich sytuacjach problem nie występuje? Kiedy nie ma trudności? Jak to możliwe, że wszystko układa się dobrze? Co pomaga zwiększyć motywację i zaangażowanie ucznia? Jakie zasoby posiada rodzic, aby pomóc dziecku w jego problemach adaptacyjnych do warunków polskiej szkoły? Co przynosi pozytywne skutki? (Gulczyńska, Rybińska, Segiet, 2020).

Podstawą współpracy i fundamentem, na którym buduje się porozumienie między nauczycielem a rodzicem jest znalezienie takich pomysłów i rozwiązań, które wspierają dziecko w rozwoju i prowadzą do pożądanych zachowań, a jednocześnie szanują odmienność kulturową dziecka z doświadczeniem migracji i jego potrzeby oraz możliwości i chęć integracji rodzica. W Podejściu Skoncentrowanym na Rozwiązaniach wysiłki nauczyciela ukierunkowane są na szukanie, wydobywanie i wzmacnianie sytuacji, w których rodzic widzi własną sprawczość w procesie współpracy z nauczycielem po to, aby uczeń dobrze funkcjonował w szkole (Krasiejko, 2009). Rodzic ucznia z doświadczeniem migracji jest partnerem do rozmowy, którego moc komunikacyjna polega na wiedzy o potrzebach dziecka. Te potrzeby bywają nieodczytywalne dla nauczyciela i środowiska rówieśników z powodu odmienności kulturowej, np. odmiennych obyczajów, innego wartościowania czy też używania odmiennego systemu znaków informujących o niezaspokojonych potrzebach. Skoro podmiotem zmiany ma być uczeń, a rodzic ma wiedzę o potrzebach integracyjnych swojego dziecka, to rodzic właśnie, przy pomocy nauczyciela, wyznacza kierunek modyfikacji własnych zachowań, zgodnie z założeniem, że cele, które stoją przed uczniem, będą bardziej realne do osiągnięcia niż te wyznaczone przez pedagoga (Berg, Steiner, 2003).

Pomoc nauczyciela w budowaniu rozwiązań polega na poszukiwaniu wraz z rodzicem innych, akceptowalnych dla obu stron, sposobów na zaspokajanie potrzeb dziecka, które teraz manifestują się różnymi niepożądanymi zachowaniami. Nauczyciel nie rozwiązuje problemu, delegując go na rodzica, ale używając techniki rozmowy skoncentrowanej na rozwiązaniach, prowadzi dialog, który buduje rozwiązanie problemu.

Pedagog czuły na technikę Rozmowy Skierowanej na Rozwiązanie Problemu (PSR) nie prowadzi jej dyrektywnie, a uznaje, że rozmowa między nim a rodzicem się współkonstruuje (Klimkowska, 2021). W związku z tym zwraca uwagę na sposób komunikowania się, tak aby uniknąć sytuacji, w której rodzic jest pozbawiony mocy komunikacyjnej. Jest to zadanie o tyle trudne, o ile w naturalny sposób nauczyciel wydaje się być bardziej kompetentny i ma większą wiedzę od rodzica na temat strategii komunikacyjnych w szkole (pożądany sposób zachowania się, właściwy system znaków używanych w szkolnej komunikacji czy właściwy system wartościowania).