Rozmowa Skoncentrowana na Rozwiązaniu Problemu zakorzeniona jest w podejściu terapii Skoncentrowanej na Rozwiązaniu Problemu (PSR), której teoretykiem jest Milton Erikson (Erikson, Rossi, 1996), a praktyczne rozwiązania tworzone były przez małżeństwo Steve de Shazera i Insoo Kim Berg. Tok postępowania terapeutycznego tworzy 5 reguł:

1. Małe kroki jako podstawa pożądanej zmiany. Osiągnięcie celu wymaga zmiany, ale nie stanie się to od razu. Lepiej jest sformułować małe kroki, które są osiągalne, a następnie stopniowo dążyć do celu. Oczekiwania zbyt wygórowane mogą zniszczyć motywację do zmiany.

2. Rozwiązanie nie musi koniecznie mieć związku z problemem, który rozpoznajemy. Czasem problem jest pochodną trudności niezwiązanych z nim bezpośrednio (np. napięcie emocjonalne w domu może być przyczyną słabszej koncentracji ucznia w klasie). Zdarza się również, że zmiany niezwiązane z problemem bezpośrednio prowadzą do rozwiązania problemu (np. wprowadzenie wspólnych śniadań w rodzinie lub innej przyjemnej porannej rutyny może pomóc uczniowi odpowiednio wcześniej wstawać, w efekcie czego znika spóźnianie się do szkoły).

3. Język potrzebny do wypracowania rozwiązania jest odmienny od języka potrzebnego do opisania problemu. Ponieważ PSR jest podejściem skoncentrowanym na rozwiązaniach, nie skupia się na problemie, a na pragmatycznym rozwiązaniu. Ważny w tym układzie jest sposób komunikowania się, który zachęca do poszukiwania rozwiązań i podejmowania działań.

4. Żaden problem nie trwa cały czas. Czas powoduje zmianę. Można sprawić, aby czas wykorzystać efektywniej. Nawet w doświadczaniu trudności są takie elementy czy wyjątki, które można pozytywnie wykorzystać. Dzieje się tak, kiedy podejmiemy współpracę.

5. Przyszłość jest zarówno tworzona, jak i uzgadniana. Można interpretować to samo zdarzenie na wiele sposobów. Wszystko zależy od doświadczeń życiowych. Warto uzgadniać przyszłość w sposób optymalny, dostosowany do potrzeb i możliwości zaangażowanych stron (de Shazer et al., 2021).