W relacjach szkoła–dom wiele można zmienić, by „szkoły w większym stopniu były miejscem przyjaznym dla rodziców, zarówno tych, którzy są gotowi aktywnie włączać się w życie szkoły, wspólnie działać na jej rzecz, podejmować decyzje dotyczące spraw ważnych, jak i tych, którzy pragną ograniczyć się raczej do kontaktów z wychowawcą dotyczących sytuacji ich dziecka” (Malinowska, Smak, Walczak, 2014, s. 95). 

Podstawą komunikacji między nauczycielami i rodzicami jest stworzenie jasnego dla wszystkich modelu komunikacji. Wzajemne oczekiwania powinny uwzględniać strefy wpływu i odpowiedzialności. Nauczyciel może wyraźnie zaznaczać, gdzie odpowiedzialność obu stron jest rozłączna, a gdzie są jej punkty wspólne, co pozwoli efektywnie planować działania oraz reagować na trudności. Jednocześnie pozwoli uczestnikom realistycznie określić efekty, których mogą się spodziewać w wyniku podjęcia współpracy. 

Najlepszym rozwiązaniem jest opracowanie strategii obowiązującej w całej szkole, ale nawet jeśli to nie jest możliwe, określenie strategii przez nauczyciela i przedstawienie jej rodzicom w klasie wyraźnie usprawni komunikację i współpracę.