Obecnie wiele problemów pozostawiamy komputerom. Na przykład, gdy przyjdzie nam rozwiązać równanie postaci x=cossinx2 zazwyczaj używamy odpowiedniego oprogramowania, by wyliczyło ono rozwiązanie numerycznie lub narysowało dość dokładne wykresy lewej i prawej strony. Następnie jesteśmy w stanie znaleźć punkty przecięcia, które są rozwiązaniami równania. To wszystko jest jednak tylko przybliżeniem.

Skąd nasza pewność, że równanie, które analizujemy w ogóle posiada rozwiązanie? Nie trudno przecież podać równanie, które nie posiada rozwiązań.
Przykład może stanowić choćby x2+2x+2=0. 
Wyznaczając wyróżnikwyróżnik wielomianu stopnia drugiegowyróżnik powyższego wielomianu mamy ∆=4-4·1·2=-4<0, co jak wiemy przekłada się na brak rozwiązań rzeczywistych.

Podamy teraz główne twierdzenie obecnej lekcji i skomentujemy, dlaczego stanowi ono odpowiedź na postawiony powyżej problem.

Darboux (1)
Twierdzenie: Darboux (1)

Niech funkcja f:⟨a,b⟩⟶ℝ będzie funkcją ciągłąfunkcja ciągłafunkcją ciągłą, oznaczmy:

α=min{f(a),f(b)}⏟mniejsza z wartości w klamrach  oraz       β=max{f(a),f(b)} ⏟.większa z wartości w klamrach

Wówczas dla każdego c∈⟨α,β⟩ istnieje taki x∈⟨a,b⟩, że f(x)=c.

R10vFiXqRww7Q

Twierdzenie Darboux mówi zatem, że funkcja ciągła f określona na przedziale ⟨a,b⟩ przyjmuje wszystkie wartości pomiędzy f(a) i f(b). Jeszcze inne, prostsze w zapamiętaniu sformułowanie Darboux wymaga dodatkowej definicji.

obraz zbioru
Definicja: obraz zbioru

Niech funkcja f:X→Y. Obrazem zbioru A⊂X przez funkcję f nazywamy zbiór

f(A)={f(x):x∈A}.
Darboux (2)
Twierdzenie: Darboux (2)

Niech funkcja f:A⟶ℝ będzie funkcją ciągłąfunkcja ciągłafunkcją ciągłą. Wówczas f(⟨a,b⟩) jest przedziałem dla każdego ⟨a,b⟩⊂A.

Wróćmy teraz do wyjściowego problemu, a więc do równania x=cossinx2.

Przykład 1

Rozważmy funkcję f:ℝ⟶ℝ daną wzorem f(x)=x-cos(sin(x2)).

Nietrudno zauważyć, że x∈ℝ jest rozwiązaniem równania dokładnie wtedy, gdy f(x)=0. Ponadto funkcja f jest ciągła. Policzmy teraz

f(−2)=−2−cos(sin4)≤−2+1=−1
oraz
f(2)=2−cos(sin4)≥2−1=1.

Na mocy twierdzenia Darboux otrzymujemy, że funkcja f przyjmuje wszystkie wartości z przedziału ⟨-1,1⟩. Tym samym istnieje taki x∈⟨-2,2⟩, że f(x)=0.

Pokażemy teraz, że teza twierdzenia Darboux nie musi zachodzić, gdy założenia nie są spełnione.

Przykład 2

Rozważmy funkcję f:-π,-2∪2,π⟶ℝ daną wzorem fx=x-sinx.

Wówczas wykres funkcji f wygląda następująco.

R1bfT2xhFXbxI

Tym samym, mimo tego, że f-π=-π oraz fπ=π, to nie istnieje x∈-π,-2∪2,π spełniający fx=0, ponieważ 0∈-π,π.

Przykład 3

Niech funkcja f:-1,1⟶ℝ będzie określona wzorem

fx=x3-1,gdy x∈-1,0,sinx,gdy x∈0,1..

Wtedy wykres f ma postać.

R1QtRmu4RDCR4

Zatem mimo tego, że f-1=-2, f0=0 oraz -12∈⟨-2,0⟩, to wartość -12 nie jest przyjmowana

Zobaczmy na prostym przykładzie w jaki sposób pokazać, że funkcja spełnia tezę Twierdzenia Darboux (1).

Przykład 4

Udowodnimy, że dla funkcji ciągłej f:⟨-1,1⟩→ℝ, fx=x2+3x spełniona jest teza Twierdzenia Darboux (1).

Skoro f-1=-2 i f1=4, to α=-2 i β=4. Weźmy c∈⟨-2,4⟩. Pokażemy, że istnieje takie x2∈⟨-1,1⟩, że fx2=c.

W tym celu rozwiążemy równanie x2+3x=c, tj. x2+3x-c=0. Wyróżnik tego trójmianu to Δ=9+4c. Zauważmy, że dla c∈⟨-2,4⟩ spełniona jest nierówność Δ>0. Mamy zatem dwa pierwiastki x1=-3-9+4c2 oraz x2=-3+9+4c2. Pokażemy, że x2 jest szukanym argumentem, czyli że x2∈⟨-1,1⟩.

Mamy ciąg równoważnych nierówności: -3+9+4c2≤1

-3+9+4c≤2

9+4c≤5

Obie strony nierówności są liczbami większymi od 0 , więc możemy podnieść nierówność stronami do kwadratu. Tym samym otrzymujemy nierówność 9+4c≤25, która jest prawdziwa dla c≤4.

Pozostaje pokazać, że dla rozważanych wartości c spełniona jest nierówność x2≥-1, czyli

-3+9+4c2≥-1

-3+9+4c≥-2

9+4c≥1, co również jest spełnione gdy c≥-2.

Zatem x2∈⟨-1,1⟩ oraz fx2=c, więc spełnione jest teza Twierdzenia Darboux (1).

Słownik

wyróżnik wielomianu stopnia drugiego
wyróżnik wielomianu stopnia drugiego

dla wielomianu ax2+bx+c liczba dana wzorem b2-4ac

funkcja ciągła
funkcja ciągła

funkcja spełniająca jeden z równoważnych warunków ciągłości (Cauchy’ego lub Heinego)