Przypomnijmy twierdzenie o arytmetyce granic ciągówgranica ciągugranic ciągów.

Arytmetyka granic
Twierdzenie: Arytmetyka granic

Jeżeli ciągi (an)(bn) są zbieżne oraz

limn+an=alimn+bn=b,

to

limn+(an+bn)=a+b
limn+(anbn)=ab
limn+(anbn)=ab
limn+(anbn)=ab,bn0,b0

Korzystając z powyższego twierdzenia pokażemy jak obliczać granice pewnych typów ciągów. Przyjrzyjmy się poniższym przykładom.

Przykład 1

Obliczymy granicę ciągu o wyrazie ogólnym

limn+3n2n+12n2+3n1.

Na początek wyłączamy najwyższą potęgę licznika i mianownika, czyli n2, przed nawias.

3n2n+12n2+3n1=n2(31n+1n2)n2(2+3n1n2)=31n+1n22+3n1n2

Ponieważ

limn+(31n+1n2)=30+0=3
limn+(2+3n1n2)=2+00=2

więc

limn+3n2n+12n2+3n1=32

Zauważmy, że w powyższym przykładzie granicą ciągu jest iloraz współczynników stojących przy najwyższych potęgach n licznika i mianownika. Okazuje się, że nie jest to przypadek. Zachodzi bowiem następująca własność.

Granica ilorazu wielomianów (1)
Własność: Granica ilorazu wielomianów (1)

Niech dany będzie ciąg o wyrazie ogólnym

an=Wk(n)Pk(n),

gdzie Wk(n),Pk(n) są dwoma wielomianami stopnia k, tzn.

Wk(n)=aknk+ak1nk1++a2n2+a1n+a0
Pk(n)=bknk+bk1nk1++b2n2+b1n+b0

Wówczas

limn+Wk(n)Pk(n)=akbk.

Dowód.

W celu obliczenia granicy danego ciągu wyłączamy w liczniku oraz w mianowniku najwyższą potęgę, czyli . Otrzymamy wówczas

Ponieważ

oraz

więc

limn+Wk(n)Pk(n)=akbk.

Co kończy dowód.

Przykład 2

Obliczymy granicę ciągu o wyrazie ogólnym

an=2n33n+1n32n+35n3+n2+n+1.

Korzystając z powyższej własności mamy, że

limn+2n33n+1=23,
limn+n32n+35n3+n2+n+1=15.

Zatem

limn+(2n33n+1n32n+35n3+n2+n+1)=2315=715.
Przykład 3

Rozważmy ciąg o wyrazie ogólnym

an=2n2+n3n4+3n32n2

W celu obliczenia jego granicy wyłączamy w mianowniku najwyższą potęgę n przed nawias.

2n2+n3n4+3n32n2=2n2+n3n2(n2+3n2)=1n22n2+n3n2+3n2

Z wcześniejszej własności wiemy, że

limn+2n2+n3n2+3n2=2.

Wiemy również, że limn+1n2=0. Stąd

limn+2n2+n3n4+3n32n2=limn+(1n22n2+n3n2+3n2)=02=0.

Zauważmy, że w powyższym przykładzie wyraz ogólny ciągu jest ułamkiem, który w mianowniku ma wielomian stopnia wyższego niż wielomian w liczniku. W takiej sytuacji granica ciągu jest zawsze równa zero. Można to zapisać w postaci własności.

Granica ilorazu wielomianów (2)
Własność: Granica ilorazu wielomianów (2)

Niech dany będzie ciąg o wyrazie ogólnym

an=Wk(n)Pl(n),

gdzie Wk(n),Pl(n) są dwoma wielomianami stopni k oraz l. Jeśli stopień wielomianu w liczniku jest mniejszy od stopnia wielomianu w mianowniku, tzn. k<l , to

limn+Wk(n)Pl(n)=0.

Przypomnijmy sobie, że limn+ann=1 o ile limn+an=a>0. Spójrzmy na kolejny przykład.

Przykład 4

Obliczymy granicę ciągu o wyrazie ogólnym

an=5n+13n+32nn

Na początek przekształcimy wyraz ogólny ciągu wyłączając przed nawias pod pierwiastkiem wyrażenie 5n

5n+13n+32nn=5n[5(35)n+3(25)n]n.

Następnie zapisujemy pierwiastek iloczynu w postaci iloczynu pierwiastków

5n[5(35)n+3(25)n]n=5nn5(35)n+3(25)nn.

Ciągi bn=(35)n oraz cn=(25)n są ciągami geometrycznymi o ilorazie mniejszym od 1 a zatem są zbieżne do zera. Stąd limn+(5(35)n+3(25)n)=5 a zatem

limn+5(35)n+3(25)nn=1.

Ponieważ 5nn=5 więc granica wyjściowego ciągu jest równa

limn+5n+13n+32nn=limn+(5nn5(35)n+3(25)nn)=51=5.
Przykład 5

Zapoznaj się z poniższą infografiką, na której przedstawiono sposób na obliczenie granicy pewnego typu ciągu. Wyraz ogólny tego ciągu, to pierwiastek  n-tego stopnia z wielomianu.

RctRGuffLpGGj
Ilustracja interaktywna przedstawia kolejne etapy obliczania granicy. limes, n, strzałka w prawo, plus, nieskończoność, pierwiastek stopnia n z n indeks górny, trzy, koniec indeksu górnego, plus, dwa n indeks górny, dwa, koniec indeksu górnego, minus, jeden koniec pierwiastka, równa się 1. Wyciągamy pod pierwiastkiem n indeks górny, trzy, koniec indeksu górnego przed nawias. równa się, limes, n, strzałka w prawo, plus, nieskończoność, pierwiastek stopnia n z n indeks górny, trzy, koniec indeksu górnego, nawias, jeden, plus, początek ułamka, dwa, mianownik, n, koniec ułamka, minus, początek ułamka, jeden, mianownik, n indeks górny, trzy, koniec indeksu górnego, koniec ułamka, zamknięcie nawiasu koniec pierwiastka, równa się, 2. Zapisujemy iloczyn pod pierwiastkiem w postaci iloczynu pierwiastków. równa się, limes, n, strzałka w prawo, plus, nieskończoność, nawias, pierwiastek stopnia n z n indeks górny, trzy, koniec indeksu górnego, koniec pierwiastka, razy, pierwiastek stopnia n z nawias, jeden, plus, początek ułamka, dwa, mianownik, n, koniec ułamka, minus, początek ułamka, jeden, mianownik, n indeks górny, trzy, koniec indeksu górnego, koniec ułamka, zamknięcie nawiasu, koniec pierwiastka, zamknięcie nawiasu, równa się, 3. Korzystamy z twierdzenia o iloczynie ciągów zbieżnych. równa się, limes, n, strzałka w prawo, plus, nieskończoność, nawias, pierwiastek stopnia n z n koniec pierwiastka, zamknięcie nawiasu, indeks górny, trzy, koniec indeksu górnego, razy, limes, n, strzałka w prawo, plus, nieskończoność, pierwiastek stopnia n z nawias, jeden, plus, początek ułamka, dwa, mianownik, n, koniec ułamka, minus, początek ułamka, jeden, mianownik, n indeks górny, trzy, koniec indeksu górnego, koniec ułamka, zamknięcie nawiasu, koniec pierwiastka, równa się, 4. Ponieważ limes, n, strzałka w prawo, plus, nieskończoność, pierwiastek stopnia n z n koniec pierwiastka, równa się, jeden, więc limes, n, strzałka w prawo, plus, nieskończoność, nawias, pierwiastek stopnia n z n koniec pierwiastka, zamknięcie nawiasu, indeks górny, trzy, koniec indeksu górnego, równa się, jeden., 5. Ponieważ limes, n, strzałka w prawo, plus, nieskończoność, nawias, jeden, plus, początek ułamka, dwa, mianownik, n, koniec ułamka, minus, początek ułamka, jeden, mianownik, n indeks górny, trzy, koniec indeksu górnego, koniec ułamka, zamknięcie nawiasu, równa się, jeden, więc limes, n, strzałka w prawo, plus, nieskończoność, pierwiastek stopnia n z jeden, plus, początek ułamka, dwa, mianownik, n, koniec ułamka, minus, początek ułamka, jeden, mianownik, n indeks górny, trzy, koniec indeksu górnego, koniec ułamka koniec pierwiastka, równa się, jeden. Ostatecznie mamy, że to dalej równa się, jeden, razy, jeden, równa się, jeden.

Słownik

granica ciągu
granica ciągu

liczba rzeczywista g taka, że dla dowolnej liczby dodatniej ε istnieje liczba naturalna N taka, że dla każdej liczby naturalnej n>N zachodzi |an-g|<ε