Stosowanie samooceny nie jest łatwe. Wymaga wzmocnienia motywacji uczniów do uczenia się na własnych błędach oraz rozwijania umiejętności eksplorowania i zaangażowania w uczenie się. Uczniowie muszą rozumieć sens wykonywanego zadania, sposoby dochodzenia do celu i wymagania z tym związane. Wymaga pozytywnego podejścia do nauki, cierpliwości i stałej uwagi. Jest nierozerwalnie związana z ideą oceniania kształtującego. Aby wzmocnić ten proces, oprócz samooceny, warto na lekcji stwarzać inne możliwości, które mogą pomóc nie tylko rozwijać umiejętności szkolne, lecz także kompetencje życiowe i emocjonalne. Oto kilka sposobów, jak można to osiągnąć:

• Zachęcanie uczniów do identyfikowania i doceniania swoich własnych mocnych stron oraz umiejętności.

• Podnoszenie samoświadomości poprzez refleksję nad własnym postępem i osiągnięciami.

• Pomaganie w budowaniu pozytywnego wizerunku siebie i świadomości własnej wartości.

• Unikanie porównywania z innymi oraz promowanie kultury pracy zgodnej z ideą, że każdy ma własne tempo rozwoju i własne cele do osiągnięcia.

• Zachęcanie do cieszenia się procesem nauki, eksperymentowaniem i nauką na błędach, niezależnie od ostatecznych wyników.

• Podkreślanie znaczenia błędów jako części procesu nauki i naturalnego elementu rozwijania się.

• Tworzenie atmosfery wsparcia, w której uczniowie czują się akceptowani, doceniani i mają oparcie zarówno w nauczycielu, jak i od swoich kolegach.

Samoocena powinna przybliżać uczniów do odkrycia samych siebie i samoakceptacji. Najlepiej byłoby, gdyby pomogła ona dzieciom poczuć się komfortowo w naturalnym procesie popełniania błędów, rozumienia ich i poprawiania. W tym celu przydatne mogą okazać się proste techniki, takie jak: uczniowskie portfolio, symboliczne reprezentacje poziomu wiedzy (strzałki, kciuku, emotikony itp), metodniki. Ważne jest, aby uczniowie czuli się docenieni i wspierani w swoich wysiłkach na każdym etapie nauki.