Rysunek A przedstawia wizerunek Mikołaja Kopernika oglądany przez dwa polaryzatory ustawione równolegle. Widać fragment figury odlanej z brązu na tle szarej ściany. Światło spolaryzowane przez pierwszy polaryzator przechodzi w całości przez drugi polaryzator. Do obserwatora dociera światło o mniejszym natężeniu z lewej strony z uwagi na to, że przeszło przez polaryzatory. Oglądany obraz jest w związku z tym ciemniejszy.

Rys. B. przedstawia wizerunek Mikołaja Kopernika oglądany przez dwa polaryzatory ustawione prostopadle. Widać fragment figury odlanej z brązu na tle szarej ściany. Światło spolaryzowane przez pierwszy polaryzator jest całkowicie wygaszone przy przejściu przez drugi polaryzator. Do obserwatora nie dociera światło z uwagi na to, że zostało całkowicie wygaszone. Polaryzatory ułożone jeden przy drugim dają obraz w postaci czarnego prostokąta.

Rys. 1. przedstawia przejście światła niespolaryzowanego przez dwa polaryzatory o takich samych osiach polaryzacji. Od lewej: obiekt w kształcie czterech czerwonych przecinających się w jednym punkcie odcinków zakończonych strzałkami obrazuje światło niespolaryzowane; niebieska długa strzałka obrazuje kierunek promienia przechodzącego przez polaryzator. Na drodze światła znajdują się dwa polaryzatory - szare prostokąty z układem szczelin. Szczeliny są pionowe, równoległe do siebie. Na obu polaryzatorach zaznaczono oś polaryzacji w postaci czarnego pionowego odcinaka zakończonego strzałkami w kolorze czarnym, Światło po przejściu przez pierwszy polaryzator jest spolaryzowane, tzn. jest wyróżniony jeden kierunek pola elektrycznego - zgodny z osią polaryzacji. Po przejściu przez polaryzator nie zmienia się wektor pola elektrycznego - jest taki sam jak przed drugim polaryzatorem. Przy odpowiednich elementach rysunku znajdują się opisy tych elementów: filtr polaryzacyjny (polaryzator), oś (odpowiada kierunkowi polaryzacji).

Rys. 2 przedstawia przejście światła niespolaryzowanego przez dwa polaryzatory o osiach polaryzacji wzajemnie prostopadłych. Od lewej: obiekt w kształcie czterech czerwonych przecinających się w jednym punkcie odcinków zakończonych strzałkami obrazuje światło niespolaryzowane; niebieska długa strzałka obrazuje kierunek promienia przechodzącego przez polaryzator. Na drodze światła znajdują się dwa polaryzatory - szare prostokąty z układem szczelin. W pierwszym polaryzatorze szczeliny są pionowe, równoległe do siebie; w drugim - poziome, równoległe do siebie. Na obu polaryzatorach zaznaczono oś polaryzacji w postaci czarnego pionowego odcinaka zakończonego strzałkami w kolorze czarnym, Światło po przejściu przez pierwszy polaryzator jest spolaryzowane, tzn. jest wyróżniony jeden kierunek pola elektrycznego - zgodny z osią polaryzacji. Po przejściu przez drugi polaryzator nie widać żadnego wektora E - światło nie przechodzi. Przy odpowiednich elementach rysunku znajdują się opisy tych elementów: filtr polaryzacyjny (polaryzator), oś (odpowiada kierunkowi polaryzacji).