Na symulacji można sprawdzić aktywność wybranych metali. W stojakach laboratoryjnych w specjalnych łapach umieszczone są probówki. W pierwszej probówce jest chlorek żelaza(III) ${\mathrm{F}\mathrm{e}\mathrm{C}\mathrm{l}}_3$. Ma żółtą barwę. W drugiej probówce jest roztwór siarczanu(VI) miedzi(II) ${\mathrm{C}\mathrm{u}\mathrm{S}\mathrm{O}}_4$. Ma niebieską barwę. W trzeciej probówce jest roztwór kwasu chlorowodorowego HCl. Jest przezroczysty. Sprawdzana jest aktywność następujących metali: srebra, glinu, miedzi, żelaza, magnezu, ołowiu, cynku. W przypadku roztworu chlorku żelaza(III) po włożeniu do probówki srebrnej, miedzianej, żelaznej i ołowianej blaszki nie zachodzą zmiany. Po włożeniu blaszki z glinu, magnezu i cynku blaszka staje się szara, a roztwór przezroczysty. W przypadku roztworu siarczanu(VI) miedzi(II) w przypadku blaszki srebrnej, z glinu, miedzi, ołowiu i cynku nie zachodzą zmiany. W przypadku blaszki z żelaza roztwór niebieski staje się jasnozielony. W przypadku magnezowej blaszki roztwór staje się przezroczysty. Blaszka jest szara. W przypadku chlorowodoru i zanurzenia w roztworze blaszki srebrnej oraz miedzianej nie zachodzą zmiany. W przypadki blaszki wykonanej z glinu, magnezu, ołowiu, cynku blaszka rozpuszcza się, pojawiają się bąbelki. W przypadku blaszki z żelaza roztwór zmienia barwę na zieloną, blaszka rozpuszcza się. Pod koniec symulacji można ułożyć szereg aktywności metali wybranych pierwiastków. Szereg jest następujący: aktywność metali rośnie w kolejności - srebro, miedź, wodór, ołów, żelazo, cynk. Srebro jest najmniej aktywne, cynk jest najbardziej aktywny.