Wiemy, że we współczesnej, zróżnicowanej pod wieloma względami klasie, choć uczennice i uczniowie są najczęściej w tym samym wieku i spędzają w szkole podobną ilość czasu, to mają różne potrzeby, umiejętności i zasoby. Nie można od nich oczekiwać tego samego i oceniać ich według tych samych kryteriów. Zadaniem nauczycieli jest zindywidualizowane podejście do każdego dziecka. Jedno potrzebuje więcej czasu na realizację zadań, drugie łatwiejszego lub trudniejszego polecenia, a kolejne mniejszej liczby zadań. Chodzi przecież o to, aby właściwie stymulować rozwój poznawczy uczniów, uwzględniając ich indywidualne potrzeby.

Można więc postawić tezę, że nie da się wszystkich traktować równo. Gdybyśmy, mylnie traktując pojęcie równości, wszystkim dostarczali taki sam materiał, np. osobom słabowidzącym tekst napisany małą czcionką, to odbieralibyśmy im możliwość uczenia się. Można jednak traktować uczniów sprawiedliwie. Każdy uczeń powinien mieć dostęp do zasobów edukacyjnych, których potrzebuje we właściwym momencie swojej edukacji, niezależnie od rasy, płci, pochodzenia etnicznego, języka, niepełnosprawności, orientacji seksualnej, statusu ekonomiczno‑społecznego. W szkole potrzebna jest sprawiedliwa nierówność zamiast niesprawiedliwej równości (Starmans i in., 2017).