Warto zastanowić się, jak w przedstawionym wcześniej kontekście wygląda współpraca z rodzicami lub opiekunami dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Uczniowie, by radzić sobie z pokonywaniem trudności, potrzebują wsparcia zarówno ze strony nauczycieli, jak i rodziców, współdziałania szkoły i domu. Jednocześnie nie tylko nauczyciele są bardziej obciążeni dodatkowymi zadaniami związanymi ze wspieraniem rozwoju ucznia. Także rodzice mogą mieć ograniczone możliwości, by angażować się we współpracę. Może zdarzać się, że będą zdenerwowani bądź zmęczeni, że nie będą dyspozycyjni, ponieważ muszą łączyć pracę zawodową z codziennymi obowiązkami związanymi ze zdrowiem dziecka: terapią, rehabilitacją, wizytami u specjalistów, ćwiczeniami w domu. To wszystko sprawia, że między rodzicami a nauczycielami może dochodzić do spięć i konfliktów (Sallaku, 2012), mimo że obie strony zapewne chciałyby zgodnie wspierać się w działaniach i efektywnie pomagać dziecku.

Nauczyciele na pewno chcą zaangażować rodziców w efektywną współpracę. Wiedzą, że „rodzic jest pierwszym »terapeutą« swojego dziecka, dlatego ważne jest, aby został dokładnie wysłuchany i potraktowany jako osoba niezbędna w procesie kształcenia” (Małachowska, Tarwacki, 2019, s. 115). Rodzice dzieci ze zróżnicowanymi potrzebami edukacyjnymi także liczą na efektywną współpracę z nauczycielami (Twardowski, 2012). Decydują się na kształcenie dzieci w placówkach ogólnodostępnych, ufają, że przy wsparciu pedagogów ich dziecko będzie się dobrze rozwijało wśród sprawnych rówieśników (Chrzanowska, 2019). By zrealizować wspólny cel, jakim jest dobra współpraca rodziców i nauczycieli, niezbędne jest zrozumienie, że w procesie komunikacji żadna ze stron nie jest tylko odbiorcą lub tylko nadawcą. Rodzice mogą otrzymywać od nauczyciela informacje o planowanych działaniach i ważnych aspektach funkcjonowania dziecka w szkole oraz wskazówki dotyczące postępowania w różnych sytuacjach. Natomiast rodzice są dla nauczycieli ważnym źródłem informacji o funkcjonowaniu dzieci w środowisku pozaszkolnym, do którego nauczyciel nie ma dostępu. Dobrą współpracę z rodzicami można zacząć podczas tworzenia Indywidualnego Programu Edukacyjno‑Terapeutycznego (IPET) dla dziecka. Program przygotowuje szkolny zespół, w skład którego wchodzą wychowawca, nauczyciele oraz specjaliści. Rodzice mają prawo uczestniczyć w pracach zespołu, warto ich poinformować o spotkaniu w taki sposób, aby poczuli się nie tyko zaproszeni, ale także mile widziani.

Podsumowując, należy stwierdzić, że istnieje wiele możliwości zorganizowania dobrej współpracy z rodzicami jako partnerami w procesie kształcenia i wychowywania, zarówno z wykorzystaniem rozwiązań systemowych, jak i wynikających z pedagogiczno‑psychologicznej wiedzy całego zespołu nauczycieli.