Nowe formy wypowiedzi w sztuce krytycznej i zaangażowanej

Materiał przedstawia rozwój nowych form wypowiedzi w polskiej sztuce krytycznej lat 90., ukazując reakcje artystów na przemiany ustrojowe, społeczne i kulturowe po 1989 roku. Analizuje, w jaki sposób twórcy wykorzystywali ciało, konsumpcję, religię, media oraz przestrzeń publiczną jako narzędzia krytycznej refleksji nad współczesnością. W części poświęconej Katarzynie Kozyrze omówiono jej najważniejsze realizacje oraz ich znaczenie dla redefinicji sposobu przedstawiania ciała, choroby, starości i tożsamości płciowej. Omówiono także cechy twórczości Zbigniewa Libery, którego prace ukazują krytykę kultury masowej, konsumpcjonizmu i mechanizmów kształtowania tożsamości. W materiale przedstawiono również innych twórców sztuki krytycznej, ukazując różnorodność strategii artystycznych oraz podejmowanych tematów, takich jak ciało, religia, społeczne normy i wizualność kultury współczesnej. Uwzględniono też działania Pawła Althamera, który rozwija sztukę krytyczną poprzez performans i projekty społeczne, traktując sztukę jako przestrzeń doświadczenia i budowania wspólnoty. Materiał uzupełniają teksty źródłowe oraz ćwiczenia i polecenia otwarte z podpowiedziami i odpowiedziami.