Od kontrreformacji do skomplikowanych układów w architekturze włoskiego baroku

Materiał poświęcony jest architekturze baroku we Włoszech, ukazanej w szerokim kontekście kontrreformacji i przemian, jakie zaszły w sposobie rozumienia architektury sakralnej. Przedstawia, w jaki sposób Kościół katolicki wykorzystywał architekturę jako narzędzie oddziaływania religijnego, emocjonalnego i ideowego, podporządkowując formę zasadom perswazji, klarowności przekazu i intensyfikacji doświadczenia liturgicznego. W materiale analizowane są przykłady architektury sakralnej baroku, ze szczególnym naciskiem na rozwiązania planów, kształtowanie bryły, rolę fasady, kopuły i światła oraz na relacje między architekturą, dekoracją i odbiorcą. Osobną uwagę poświęcono twórczości Francesca Borrominiego jako architekta, który w sposób najbardziej nowatorski przekształcił język baroku, wprowadzając dynamikę form, złożone układy geometryczne i iluzję architektoniczną. 

Materiał ukazuje również zróżnicowanie regionalne baroku, wskazując na odmienne sposoby kształtowania architektury sakralnej w zależności od kontekstu urbanistycznego i kulturowego, a także na relację budowli z otoczeniem miasta.Całość została uzupełniona o ćwiczenia i polecenia dydaktyczne, które pozwalają utrwalić wiedzę i rozwijać umiejętności analizy dzieła architektonicznego. Zadania obejmują m.in. rozpoznawanie cech stylowych, pracę z pojęciami, analizę planów i kopuł, łączenie architektów z realizacjami oraz zadania z lukami i pytania wyboru. Każdemu typowi ćwiczeń towarzyszą podpowiedzi oraz odpowiedzi, umożliwiające samodzielną naukę i sprawdzenie stopnia opanowania materiału.