Malarstwo i rzeźba klasycyzmu w Polsce

Materiał przedstawia rozwój malarstwa i rzeźby klasycyzmu w Polsce w drugiej połowie XVIII i na początku XIX wieku, ukazując ideowe podstawy sztuki epoki oraz jej funkcję społeczną. Odwołuje się do tekstów źródłowych, opisów dzieł, rycin i materiałów archiwalnych, które dokumentują zarówno program artystyczny dworu Stanisława Augusta, jak i działalność najważniejszych twórców. Część malarska koncentruje się na roli malarstwa historycznego, portretowego i alegorycznego jako narzędzia kształtowania postaw obywatelskich i patriotycznych. Szczególne miejsce zajmuje „malarnia królewska” oraz twórczość Marcella Bacciarellego. W części poświęconej rzeźbie materiał omawia klasycyzujące tendencje obecne w polskiej sztuce, wskazując na wpływ europejskich mistrzów. Podkreśla znaczenie idealizacji, harmonii, prostoty formy i  odwołań do antyku, które kształtowały rzeźbiarskie przedstawienia bohaterów, uczonych i postaci historycznych. Materiał ukazuje, jak sztuka klasycyzmu służyła edukacji społecznej, propagandzie i budowaniu nowoczesnej tożsamości państwowej. Materiał zawiera także ćwiczenia i polecenia otwarte z podpowiedziami i odpowiedziami, które pomagają uczniom utrwalić wiedzę o klasycyzmie w polskiej sztuce.